ตอนที่ 614
บทที่ 616 แม่ลูกตระกูลเฉียน
October 21, 2026
เยี่ยชิวผลักเปิดประตู เห็นผู้หญิงสองคนที่ไม่คุ้นเคยนั่งอยู่บนโซฟา
คนหนึ่งอายุประมาณห้าสิบปี สวมชุดกี่เพ้า แต่งหน้าหนา ประดับด้วยทองและเงิน สวมจี้หยกเขียวจักรพรรดิ์ เปล่งรัศมีแห่งความสง่างามและความหรูหรา
ผู้หญิงอีกคนในวัยสามสิบต้นๆ สวมชุดของชาแนล โดยมีกระเป๋าถือแอร์เมสอยู่ข้างๆ และมีแหวนเพชรที่นิ้วอย่างน้อยหนึ่งกะรัตเป็นประกายเจิดจ้า
เขารู้ทันทีว่าผู้หญิงสองคนนี้มาจากภูมิหลังที่ร่ำรวย
“แม่มีเพื่อนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อน”
เยี่ยชิวรู้สึกสับสนเล็กน้อย
เขาเหลือบมองอีกครั้งและเห็นเฉียนจิ้งหลานนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะ ดูค่อนข้างไม่สบายใจ
“แม่ ผมกลับมาแล้ว” เยี่ยชิวตะโกนออกมา
ใบหน้าของเฉียนจิ้งหลานสว่างขึ้นด้วยความประหลาดใจ รีบลุกขึ้นยืนและพูดว่า “วันนี้ไม่ใช่วันทำงานเหรอ? ทำไมลูกไม่ไปทำงาน ชิวเอ๋อร์?"
เธอไม่รู้เกี่ยวกับการเดินทางของเยี่ยชิวที่ไปภูเขามังกรใหญ่
“ผมหยุดงานหนึ่งวัน” เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม
“ลูกถืออะไรอยู่ในมือ?” เฉียนจิ้งหลาน สังเกตเห็นกล่องไม้ในมือของเยี่ยชิวและถามอย่างสงสัย
“เพิ่งซื้ออะไรบางอย่าง” เยี่ยชิวไม่ได้บอกว่ากล่องไม้บรรจุหม้อต้มเฉียนคุนอยู่
“จิ้งหลาน นี่คือลูกของคุณหรือเปล่า?” ในขณะนี้ ผู้หญิงในชุดกี่เพ้าบนโซฟาถาม
“ชิวเอ๋อร์ มานี่สิ และให้แม่แนะนำลูก” เฉียนจิ้งหลานจูงมือเยี่ยชิว เดินไปหาหญิงในชุดกี่เพ้า แล้วพูดว่า “ชิวเอ๋อร์ นี่คือเฉาชุนเหมย ป้าสะใภ้ของลูก”
“ป้าสะใภ้?” เยี่ยชิวตกตะลึง
เมื่อเห็นความสับสนของเยี่ยชิว ผู้หญิงในชุดกี่เพ้าก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันเป็นญาติของแม่คุณ”
ตระกูลเฉียนในซูหางเหรอ?
ท่าทางของเยี่ยชิวเย็นชาเล็กน้อย
“ชิวเอ๋อร์ ทักทายป้าเร็วๆ สิ” เฉียนจิ้งหลานกล่าว
เยี่ยชิวไม่เต็มใจ แต่ด้วยความเคารพแม่ของเขา เขาจึงพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “สวัสดีครับ ป้า”
ผู้หญิงในชุดกี่เพ้ายิ้มทันทีและพูดว่า “จิ้งหลาน ลูกชายของคุณมีความสามารถจริงๆ! ฉันจำได้ว่าเมื่อคุณพาเขากลับมา เขายังเป็นเด็ก ฉันไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะโตเร็วขนาดนี้ เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ!”
“ใช่ เวลาผ่านไปเร็วมาก ฉันเกือบจะแก่แล้ว” เฉียนจิ้งหลานถอนหายใจ
เธออายุน้อยกว่าเฉาชุนเหมยสองสามปี แต่ความยากลำบากในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมาทำให้ใบหน้าของเธอมีริ้วรอยมากมาย และผมหงอกเล็กน้อย เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เฉาชุนเหมยดูเด็กกว่ามาก
เฉาชุนเหมยหัวเราะเบาๆ “จิ้งหลาน ดูสิ่งที่คุณพูดสิ ฉันแก่กว่าคุณ ถ้าคุณเป็นหญิงชรา ฉันคงเป็นสัตว์ประหลาด?”
“พี่สะใภ้ คุณตลกนะ” เฉียนจิ้งหลานกล่าวต่อ โดยชี้ไปที่ผู้หญิงในวัยสามสิบเพื่อแนะนำเธอให้รู้จักกับเยี่ยชิว “ชิวเอ๋อร์ นี่คือ เฉียนหรง ลูกพี่ลูกน้อง เธอเป็นลูกสาวคนโตของภรรยาลุง”
“สวัสดีลูกพี่ลูกน้อง” เยี่ยชิวทักทายอย่างไม่แยแส
เฉียนหรงเหลือบมองเยี่ยชิวอย่างเย่อหยิ่งและถามว่า “คุณชื่อเยี่ยชิวใช่ไหม?”
“ใช่ ฉันชื่อเยี่ยชิว” เยี่ยชิวตอบโดยวางกล่องไม้ไว้ด้านข้าง
“ฉันได้ยินแม่ของคุณพูดว่าตอนนี้คุณเป็นหมอแล้ว?” เฉียนหรงกล่าวต่อ
“ใช่ ฉันเป็นหมอ”
“หมอหนุ่มอย่างเธอคงไม่ค่อยดีใช่ไหม? ยังเป็นเด็กฝึกงานอยู่หรือเพิ่งได้รับการรับรอง?”
คำพูดของเฉียนหรงทำให้คิ้วของเยี่ยชิวกระตุก แต่เขาไม่ได้โกรธ เขากลับพูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันเพิ่งได้รับการรับรอง”
“ฉันก็คิดอย่างนั้น เพื่อนของฉันซึ่งเป็นนักศึกษาชั้นนำจากฮาร์เวิร์ดและเยลอย่างน้อยที่สุดก็สำเร็จการศึกษาจากแผนกการแพทย์ของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ เมื่อพวกเขาเริ่มทำงาน โรงพยาบาลใหญ่ๆ ทุกแห่งก็แย่งกัน เพื่อจ้างพวกเขา……”
คำพูดของเฉียนหรงเต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่า
เยี่ยชิวไม่มีความประทับใจที่ดีต่อตระกูลเฉียนเลยตั้งแต่แรก เมื่อเห็นทัศนคติของเฉียนหรง เขาก็รู้สึกได้ถึงความโกรธแค้นในใจ เขากำลังจะระเบิด แต่เห็นเฉียนจิ้งหลานส่ายหัวเล็กน้อย
เยี่ยชิวไม่มีทางเลือกนอกจากต้องอดกลั้น
เฉียนหรงกล่าวต่อว่า "ขณะนี้เศรษฐกิจโลกอยู่ในช่วงตกต่ำและมีการแข่งขันที่รุนแรง ฉันอ่านรายงานเมื่อเร็วๆ นี้ที่ระบุว่า ในประเทศจีนมีประชากรหกร้อยล้านคนที่มีรายได้เฉลี่ยน้อยกว่าหนึ่งพันหยวน หลายสิบล้านคนคนตกงาน และบัณฑิตหลายล้านคนจากมหาวิทยาลัยอันทรงเกียรติก็หางานทำไม่ได้”