ตอนที่ 615
บทที่ 617 มาด้วยเจตนาร้าย
October 21, 2026
เฉียนจิ้งหลานไม่เอื้อมมือไปหยิบเอกสารแต่ถามว่า “นี่คืออะไร?”
“คุณไม่มีตาเหรอ? ลองดูเองสิ”
ไม่มีความเคารพในน้ำเสียงของเฉียนหรงเลย เธอไม่ได้ถือว่า เฉียนจิ้งหลานคือผู้อาวุโสเลยด้วยซ้ำ
เยี่ยชิวเหลือบมองเฉียนหรงอย่างเย็นชา แล้วหยิบเอกสารขึ้นมาจากโต๊ะ บรรทัดแรกเป็นตัวหนาและสีดำดึงดูดสายตาของเขา
“การสละรับมรดกโดยสมัครใจ!”
หลังจากสแกนเนื้อหาในช่วงสั้นๆ แล้ว เยี่ยชิวก็เข้าใจว่าเป็นเอกสารที่ขอให้เฉียนจิ้งหลานสละสิทธิ์ในการรับมรดกของตระกูลเฉียนในซูหาง
“แม่ ลองดูนี่สิ”
เยี่ยชิวมอบเอกสารให้กับเฉียนจิ้งหลาน
หลังจากอ่านแล้ว เฉียนจิ้งหลานก็รู้สึกถึงความอ้างว้างในใจของเธอ
เธอคิดว่าเฉาชุนเหมยและลูกสาวมาเยี่ยมเธอ แต่เธอไม่รู้เลยว่าพวกเขามีจุดประสงค์อื่น
“พี่สะใภ้ คุณกับหรงเอ๋อร์มาที่เจียงโจวเพียงเพื่อให้ฉันเซ็นเรื่องนี้หรือเปล่า?” เฉียนจิ้งหลานถาม
เฉาชุนเหมยยิ้มและพูดว่า “ไม่เชิงหรอก หรงเอ๋อร์และฉันมาพบคุณเป็นหลัก”
หึ หึ……
เยี่ยชิวเยาะเย้ย ถ้ามาเยี่ยมแม่จริงๆ แล้วทำไมไม่เอาของขวัญมาให้ล่ะ?
แม้แต่คนที่ไม่มีการศึกษาก็ยังรู้ว่าต้องนำผลไม้หรือของขวัญมาด้วยเมื่อไปเยี่ยมญาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาว่า เฉาชุนเหมยและลูกสาวมาจากตระกูลที่มีชื่อเสียงในซูหางซึ่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานในการแสวงหาความรู้ทางวิชาการ
เห็นได้ชัดว่าการมาเยือนเฉียนจิ้งหลานนั้นเป็นข้ออ้าง และจุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกเขาคือให้เธอลงนามในเอกสาร
เฉียนจิ้งหลานกล่าวว่า “พี่สะใภ้ ฉันจะไม่ลงนามในเอกสารนี้”
ใบหน้าของเฉาชุนเหมยเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเธอก็ถามว่า “ทำไม?”
“คุณยังโลภทรัพย์สินของตระกูลเราอยู่หรือเปล่า?” เฉียนหรงพูด
เฉียนจิ้งหลานพูดอย่างใจเย็นว่า “เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว พ่อไล่ฉันออกจากตระกูลเฉียน หนีมาที่เจียงโจวพร้อมกับชิวเอ๋อร์ตั้งแต่นั้น ฉันก็ไม่มีความสัมพันธ์กับตระกูลเฉียนในซูหางเลย"
“ดังนั้น แม้ว่าจะไม่มีเอกสารนี้ ฉันก็ไม่มีความตั้งใจที่จะอ้างสิทธิ์ในอิฐหรือกระเบื้องชิ้นเดียวจากตระกูลเฉียน”
“พี่สะใภ้ คุณคิดว่ายังจำเป็นต้องลงนามในเอกสารนี้หรือไม่?”
เฉาชุนเหมยกล่าวว่า “แน่นอน!”
“ตามกฎหมายแล้ว คุณเป็นบุตรทางสายเลือดของผู้อาวุโสและมีสิทธิ์ได้รับมรดก”
“คุณสามารถพิสูจน์ได้ว่า คุณสละมรดกโดยสมัครใจโดยการลงนามในเอกสารนี้” เฉาชุนเหมยกล่าว
เฉียนจิ้งหลานถามว่า “พี่สะใภ้ ใครเป็นคนบอกให้ฉันลงนามในเอกสารนี้?”
“จิ้งหลาน จะดีกว่าถ้าคุณไม่รู้เรื่องนี้” ใบหน้าของเฉาชุนเหมยแสดงร่องรอยของความไม่สบายใจ
เฉียนจิ้งหลาน กล่าวต่อไปว่า “มันเป็นความคิดของคุณหรือความคิดของพี่ชาย? หรือบางทีอาจเป็นความคิดของพ่อ?”
“จิ้งหลาน คุณควรหยุดถาม……”
เฉาชุนเหมยยังพูดไม่จบก่อนที่เฉียนหรงจะขัดจังหวะ “เป็นความคิดของคุณปู่!”
ทันใดนั้น ใบหน้าของเฉียนจิ้งหลานก็ซีดลง
“ฉันไม่เคยคาดหวังเลยว่า แม้จะถูกไล่ออกจากตระกูลมาหลายปี พ่อของฉันก็ยังคงเล่นเกมที่ไร้ความปรานีกับฉัน”
เฉียนจิ้งหลานรู้สึกหนาวสั่นในใจ
ความเจ็บปวดจากสมาชิกในตระกูลนั้น เจ็บปวดมากกว่าความเจ็บปวดประเภทอื่นมาก
เธอหายใจเข้าลึกๆ
เฉียนจิ้งหลานกล่าวว่า “เอาล่ะ ฉันจะเซ็น!”
เฉาชุนเหมยและลูกสาวของเธอสบตากัน รอยยิ้มอันน่ากลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา
เยี่ยชิวสังเกตเห็นสีหน้าของพวกเขา และคิดย้อนกลับไปถึงโทรศัพท์จากไท้เจี่ยน ทั้งหมดนี้ก็สมเหตุสมผลดี
เอกสารคำมั่นสัญญานี้ไม่สามารถเป็นแนวคิดของผู้อาวุโสแห่งตระกูลเฉียนได้!
หากผู้อาวุโสไม่ต้องการให้แม่ของเขาสืบทอดทรัพย์สิน มันจะง่ายกว่ามากถ้าไม่เขียนพินัยกรรม เฉาชุนเหมยและลูกสาวไม่จำเป็นต้องเดินทางมาเพื่อให้เฉียนจิ้งหลานลงนามในเอกสาร