ตอนที่ 616
บทที่ 618 ลงไปทางใต้!
October 21, 2026
หลังจากที่เฉาชุนเหมยและลูกสาวออกไป เฉียนจิ้งหลาน ก็นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าห่างเหิน
แน่นอนว่าเอกสารนี้ทำให้เธอเจ็บปวดอย่างสุดซึ้ง
เฉียนจิ้งหลานไม่สนใจความมั่งคั่งของตระกูลเฉียน เธอใส่ใจเกี่ยวกับทัศนคติของพ่อที่มีต่อเธอ
เหมือนเมื่อยี่สิบปีก่อน เขาใจร้ายมาก!
เยี่ยชิวปลอบโยน “แม่ อย่าเศร้าไปเลย เมื่อมีผมอยู่ข้างๆ ชีวิตเราจะดีขึ้น”
“อืม”
เฉียนจิ้งหลานทำเสียงเห็นด้วยและพูดต่อว่า “แม่คิดว่าวันหนึ่ง ปู่จะรู้สึกตัว และให้แม่พาลูกกลับบ้าน”
“ตอนนี้ดูเหมือนว่าแม่แค่คิดเพ้อฝันเท่านั้น”
“เขาเป็นนักวิชาการที่มีชื่อเสียง มีนักเรียนอยู่ทั่วโลก เขาจะปล่อยให้ลูกสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานและตั้งครรภ์ พาเด็กกลับบ้านได้อย่างไร ฮ่าๆ..….”
เฉียนจิ้งหลานยิ้มอย่างขมขื่น ผิดหวังอย่างมากกับการกระทำของผู้อาวุโสเฉียน
เยี่ยชิวไม่รู้ว่าจะปลอบเฉียนจิ้งหลานอย่างไร ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนเรื่องและพูดว่า “แม่ มีบางอย่างที่ผมไม่ได้บอกแม่ ครั้งสุดท้ายที่ผมไปปักกิ่ง ฉันได้พบกับลุงสาม”
“ลุงสาม? ลูกหมายถึงเยี่ยหวู่ตี้?”
เยี่ยชิวพยักหน้าเล็กน้อย
สีหน้าของเฉียนจิ้งหลานเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง และเธอก็ถามอย่างกังวลว่า “ขิวเอ๋อร์ ตัวตนของลูกถูกเปิดเผยแล้วหรือยัง?"
“ไม่เลย” เยี่ยชิวพูด “มีเพียงปู่ ลุงสาม และเทพทหารเท่านั้นที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของผม”
“เยี่ยหวู่ตี้สร้างปัญหาให้กับลูกหรือเปล่า?”
“แม่ ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะแม่?”
เฉียนจิ้งหลานกล่าวว่า “เมื่อพ่อของลูกยังมีชีวิตอยู่ เยี่ยหวู่ตี้มักจะท้าให้เขาต่อสู้ เขาชอบที่จะต่อสู้”
เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า “ลุงสามไม่ได้สร้างปัญหาให้ผม ครั้งล่าสุดที่ผมไปปักกิ่ง ผมเผชิญกับอันตรายเล็กน้อย แต่ในท้ายที่สุด ลุงสามก็ก้าวเข้ามาช่วยผมแก้ไข”
จากนั้นเฉียนจิ้งหลานก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เยี่ยชิวถามว่า “แม่ ผมได้เรียนรู้จากลุงสามว่า เมื่อแม่พาผมออกจากปักกิ่ง คุณปู่มักจะส่งคนมาคอยปกป้องพวกเราอย่างลับๆ เสมอ”
“แม้ในเวลาต่อมา คุณปู่ก็ให้เงินแม่มาบ้าง แต่แม่ไม่ได้รับ”
“จริงเหรอ?”
เฉียนจิ้งหลานกล่าวว่า “ฉันไม่รู้ว่าปู่ส่งคนมาปกป้องเราหรือเปล่าในตอนนั้น แต่เขาส่งเงินมาให้ฉันทีหลัง ซึ่งฉันไม่ได้รับ”
“ตอนที่พ่อของลูกประสบอุบัติเหตุ พวกเขาไม่ได้ก้าวเข้ามา แน่นอนว่าแม่ไม่ต้องการเงินของพวกเขา”
“ตอนนั้นแม่แค่คิดว่า ไม่ว่ายังไงก็ตาม แม่จะเลี้ยงดูลูกด้วยตัวเอง”
เยี่ยชิวรู้สึกสะเทือนใจอย่างมากและพูดว่า “แม่ทำงานหนักมาตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา”
“มันไม่ยาก แม่ดีใจที่ได้เห็นลูกประสบความสำเร็จ”
ในฐานะแม่ ความสำเร็จที่น่าภาคภูมิใจที่สุดของเฉียนจิ้งหลาน คือการมีลูกชายเช่นเยี่ยชิว
“ยังไงก็เถอะแม่ ผมพาเจ้าตัวเล็กกลับมาแล้ว ผมจะแสดงให้คุณดู”
หลังจากพูดอย่างนั้น เยี่ยชิวก็หยิบมิงค์วัฒนะออกมาจากกระเป๋าของเขา
เจ้าตัวเล็กยังคงหลับอยู่ พุงกลมๆ ดูน่ารัก
เฉียนจิ้งหลานคิดว่ามันเป็นแฮมสเตอร์และหัวเราะ “แฮมสเตอร์ตัวนี้ตัวใหญ่กว่าแฮมสเตอร์ทั่วไปมาก และสีของมันก็แตกต่างออกไปด้วย”
เยี่ยชิวยิ้มแล้วพูดว่า “แม่ มันไม่ใช่หนูแฮมสเตอร์ แต่เป็นมิงค์วัฒนะ”
“มิงค์วัฒนะ?” เฉียนจิ้งหลานดูสับสน
เยี่ยชิวอธิบายว่า “จริงๆ มันถูกเรียกว่ามิงค์วัฒนะ เพราะว่ามันชอบกินสมุนไพรและหามันเก่ง แม่ครับ ผมให้ไปแล้ว คุณช่วยดูแลมันให้ผมสักพักได้ไหม”
“แน่นอน”
เฉียนจิ้งหลานหยิบมิงค์วัฒนะจากมือของเยี่ยชิว และในขณะนั้น เจ้าตัวเล็กก็ลืมตาขึ้นมา
มิงค์วัฒนะมองไปที่เฉียนจิ้งหลานด้วยสีหน้าสับสน จากนั้นมองไปที่เยี่ยชิว และในที่สุดก็ย่นจมูก ดูเหมือนถามเยี่ยชิวว่า คนนี้คือใคร?
เยี่ยชิวพูดกับมิงค์วัฒนะว่า “เจ้าตัวเล็ก นี่คือแม่ของฉัน จากนี้ไปคุณต้องฟังเธอ โอเคไหม?”
มิงค์วัฒนะมองไปที่เฉียนจิ้งหลาน พยักหน้าหัวเล็กๆ ของมัน แล้วกลิ้งไปมาในมือของเฉียนจิ้งหลาน ก่อนที่จะกลับไปนอน
“มันน่ารักมากๆ!” เฉียนจิ้งหลานมีความสุขมาก
“แม่ครับ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?” เยี่ยชิวถามด้วยความกังวล