บทที่ 621 คนที่ไม่ยินดีต้อนรับ

เวลาบ่ายสามโมง เครื่องบินลงจอดที่สนามบินซูหาง

เยี่ยชิวกับเฉียนจิ้งหลานเพิ่งออกมาจากสนามบิน ก็พบกับชายหนุ่มอายุสามสิบกว่าปีคนหนึ่ง ในมือถือป้าย เขียนชื่อเยี่ยชิวอยู่

เยี่ยชิวจึงเดินตรงเข้าไป

"สวัสดีครับ ฉันชื่อเยี่ยชิว" เยี่ยชิวกล่าว

ชายคนนั้นมองเยี่ยชิว จากนั้นก็กล่าวอย่างเคารพนบนอบ : "สวัสดีครับคุณเยี่ย ประธานหานกำชับสั่งให้ฉันมารับคุณครับ"

"คุณชื่ออะไร?" เยี่ยชิวกล่าว

"ฉันชื่อหยวนเหล่ย" ชายคนนั้นยิ้มและกล่าวว่า : "คุณเยี่ยเรียกฉันว่าเหล่าหยวนก็ได้ครับ"

“老袁，辛苦你了。”

"เหล่าหยวน รบกวนคุณแล้ว"

"ได้รับใช้คุณเยี่ย ก็เป็นเกียรติแก่ฉันแล้วครับ!"

หยวนเหล่ยรับกระเป๋าเดินทางมาจากมือของเยี่ยชิว และพาพวกเขามาที่ลานจอดรถ และเปิดประตูรถให้

เยี่ยชิวชำเลืองมอง

โอ้มายก็อด รถมายบัครุ่นท็อปสุด มูลค่าหลายสิบล้าน

"คุณเยี่ย เชิญขึ้นรถครับ" หยวนเหล่ยทำท่าทางเชื้อเชิญ

เยี่ยชิวกับเฉียนจิ้งหลานเข้าไปนั่งในรถ

หลังจากที่หยวนเหล่ยสตาร์ตรถ ก็เอ่ยถามว่า : "คุณเยี่ย ตามคำสั่งของประธานหาน ก็คือให้ฉันช่วยจองโรงแรมไว้ให้พวกท่าน พวกท่านต้องการไปที่โรงแรมก่อน หรือว่า....."

ไม่รอให้หยวนเหล่ยพูดจบ เยี่ยชิวก็พูดตัดบททันที

"ตรงไปที่ตระกูลเฉียน!"

ระหว่างทาง

เยี่ยชิวเปิดมือถือ และอ่านข้อมูลที่หานหลงส่งมาอย่างคร่าวๆ ทำให้เขาเข้าใจประวัติของตระกูลเฉียนและผู้เฒ่าตระกูลเฉียนมากยิ่งขึ้น

ตระกูลเฉียนในเมืองซูหางเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียง คนในตระกูลทำหน้าที่สอนหนังสือและให้การศึกษาแก่ผู้คน

ในช่วงราชวงศ์หมิง นักวิชาการครึ่งหนึ่งในเจียงหนานล้วนมาจากตระกูลเฉียน รวมถึงอัจฉริยะสี่คนที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ ทั้งหมดต่างศึกษาเรียนรู้มาจากตระกูลเฉียนทั้งสิ้น

ปลายสมัยราชวงศ์ชิง เพราะสถานการณ์ผันผวนไม่แน่นอน ตระกูลเฉียนจึงค่อยๆ เสื่อมโทรมลงไป

จนกระทั่งยุคสาธารณรัฐ ก็มีบุคคลสำคัญท่านหนึ่งจากตระกูลเฉียน ซึ่งเป็นสมาชิกสมาคมสหมิตรคนแรก และเป็นผู้ให้การศึกษาที่ยิ่งใหญ่ในเวลาเดียวกัน

ผู้อาวุโสเฉียน ชื่อเฉียนซือหยวน ตอนนี้อายุ 89 ปีแล้ว เขาเป็นนักการศึกษาที่มีชื่อเสียงของประเทศ เป็นนักจิตรกร นักแปล ปรมาจารย์วิทยาการของจีน

ในเวลาเดียวกัน เขายังเป็นศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์ในมหาวิทยาลัยชั้นนำ 32 แห่งของจีนอีกด้วย

มีลูกศิษย์อยู่ทั่วโลก!

นักศึกษาของผู้อาวุโสเฉียน ตอนนี้มีจำนวนมากมายที่ได้เป็นคนใหญ่คนโตมีอำนาจทางการเมือง หรือผู้นำที่ทรงอำนาจในอุตสาหกรรมต่างๆ หนึ่งในนั้นบุคคลที่มีชื่อเสียงมากที่สุด ก็คือท่านผู้เฒ่าตระกูลจางหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงของปักกิ่งในปัจจุบัน

เมื่ออ่านถึงตรงนี้ ในใจของเยี่ยชิวก็คิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง

ก่อนหน้านี้ที่จางจิ่วหลิงโทรหาเขา เพื่อขอให้เขารักษาผู้อาวุโสเฉียน ถึงแม้เยี่ยชิวจะตอบตกลงไป แต่ในใจยังคงลังเลเล็กน้อย

จากความรู้สึกส่วนตัวแล้ว เขาไม่ค่อยเต็มใจนัก

ถึงแม้ว่าผู้อาวุโสเฉียนจะเป็นคุณตาของเขา แต่ว่า ในตอนนั้นผู้อาวุโสเฉียนก็เป็นคนที่ขับไล่แม่ของเขาออกจากตระกูล ทำให้แม่ของเขาต้องลำบากมา 20 กว่าปี

แต่จากมุมมองของหมอคนหนึ่ง การช่วยชีวิตคนใกล้ตายและรักษาผู้บาดเจ็บมันคือหน้าที่ความรับผิดชอบ เมื่อโยนเรื่องของแม่ทิ้งไป ผู้อาวุโสเฉียนก็คือนักการศึกษาที่น่าเคารพนับถือคนหนึ่ง และคู่ควรแก่การช่วยเหลือ

เยี่ยชิวตกอยู่ในสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ชิวเอ๋อร์......"

จู่ๆ เฉียนจิ้งหลานก็พูดออกมา หลังจากมองมาที่เยี่ยชิว เธอก็อึกๆ อักๆ

เยี่ยชิวยิ้มและกล่าวว่า : "แม่ครับ คุณคือคนที่ฉันรักที่สุด อยากพูดอะไรก็พูดออกมาตรงๆ ได้เลยนะครับ!"

เฉียนจิ้งหลานจึงกล่าวว่า : "ชิวเอ๋อร์ ในปีนั้นฉันตั้งท้องก่อนแต่งงาน มันทำให้คุณตาของคุณอับอายขายหน้าจริงๆ"

"เรื่องก่อนหน้านี้ ฉันไม่ได้โทษเขาแล้ว"

"ถ้าคุณรักษาคุณตาของคุณได้ คุณจะต้องช่วยเขานะ!" เฉียนจิ้งหลานพูดจบ ก็มองเยี่ยชิวด้วยสีหน้าท่าทางประหม่า กลัวว่าเยี่ยชิวจะไม่เห็นด้วย