ตอนที่ 625
บทที่ 627 ยอมรุกรานราชานรก แต่อย่ารุกรานเยี่ยชิว
October 21, 2026
ณ มุมหนึ่งของบ้านตระกูลเฉียน
“เจ็บ... เจ็บ... แม่ รีบปล่อยผมเร็วๆ” เฉียนตัวตัวร้องด้วยความเจ็บปวดขณะที่จูเสวี่ยเหมียวคว้าหูของเขาไว้
จูเสวี่ยเหมียวปล่อยมือ แล้วพูดด้วยความโกรธว่า "ไอ้ลูกไม่รักดี กล้าว่าแม่ตัวเองเพื่อคนนอก ไหนลองบอกมาสิว่าฉันเก็บแกมาเลี้ยงหรือเปล่า?"
เฉียนตัวตัวหัวเราะเบาๆ และพูดว่า "คุณแม่ อย่าโกรธไปเลย ที่ผมทำแบบนี้ก็เพื่อประโยชน์ของแม่"
“เพื่อประโยชน์ของฉันงั้นเหรอ?” ดวงตาของจูเสวี่ยเหมียวเบิกกว้าง และเธอพูดว่า “ถ้าแกทำเพื่อฉันจริงๆ แกก็ไม่ควรปกป้องไอ้สารเลวนั่น ให้พวกมันตีกันจะดีกว่า”
“ปกติแกไม่ใช่คนแบบนี้ วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น?”
“ทำไมแกถึงลุกขึ้นมาช่วยไอ้สารเลวนั่น...”
"ชู่ว!"
เฉียนตัวตัวทำท่าทางให้เงียบๆ แล้วมองไปทางซ้ายและขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกระซิบ "คุณแม่ ต่อไปห้ามเรียกเยี่ยชิวว่าเป็นลูกชู้อีกเด็ดขาด"
“ทำไม?” จูเสวี่ยเหมียวงงงวย
เฉียนตัวตัวพูดอย่างจริงจัง "คนอย่างเยี่ยชิวไปยั่วยุไม่ได้ ไม่ใช่คนที่เราจะไปยั่วยุได้"
จูเสวี่ยเหมียวรู้สึกขำกับพฤติกรรมของเขาและพูดว่า "มันก็แค่ลูกชู้เลวๆ ฉันยังต้องกลัวมันอีกเหรอ?"
“แม่ สิ่งที่เกิดขึ้นกับเฉาชุนเหมยและเฉียนหรงแม่เห็นแล้วใช่ไหม? ผมจะบอกแม่ให้นะ ถ้าไม่ใช่เพราะเยี่ยชิวเห็นแก่หน้าของคุณลุง เฉาชุนเหมยและเฉียนหรงคงกลายเป็นศพไปนานแล้ว”
“คนโง่สองคนนั้น ไม่ไปก่อกวนคนอื่นเลยนอกจากเยี่ยชิว”
“เยี่ยชิวไม่ได้ฆ่าพวกเขา ถือว่าเขามีความเมตตาอย่างยิ่งแล้ว”
“ตัวตัว แกกำลังพูดไร้สาระเหรอ? ไอ้ลูกนอกสมรสนั่นยังกล้าฆ่าคน?” จูเสวี่ยเหมียวพูดด้วยรอยยิ้ม "ตอนนี้สังคมถูกปกครองด้วยกฎหมาย ถ้ามันกล้าฆ่าคน มันต้องติดคุกตลอดชีวิต”
“แม่ ผมบอกแล้วว่าอย่าเรียกเยี่ยชิวว่าไอ้ลูกนอกสมรส เพราะถ้าเขาได้ยิน พวกเราซวยแน่”
เฉียนตัวตัวพูดว่า "ครั้งนี้ผมเจอกับเยี่ยชิวที่ปักกิ่ง"
“แม่รู้จักคุณชายจางใช่ไหม เขาเป็นหลานชายของผู้อาวุโสจาง”
“เยี่ยชิวจัดการเขาต่อหน้าผม”
อะไรนะ?
จูเสวี่ยเหมียว สะดุ้ง "ตัวตัวแกพูดจริงหรือเปล่า?"
“ผมต้อโกหกแม่เรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ไม่เพียงแต่คุณชายจางเท่านั้น ตอนนั้นผมยังเรียกให้คนจำนวนมากมาช่วยคุณชายจางจัดการเยี่ยชิวด้วย ร้อยกว่าคน ไม่มีใครสามารถเป็นคู่ต่อกรกับเยี่ยชิวได้เลย เพราะทั้งหมดถูกเยี่ยชิวจัดการเกลี้ยง”
“แม่พอนึกภาพออกไหม พื้นเต็มไปด้วยเลือด และคนกว่าร้อยคนนอนจมกองเลือดและกรีดร้องทุรนทุราย”
"ตอนนั้นผมตกใจจนอึ้งไปเลย"
“ต่อมาคุณชายจางก็เรียกพี่ชายของเขา จางชิ่งเย่า ไปด้วย”
“จางชิ่งเย่า?” จูเสวี่ยเหมียวอุทาน “เขาเป็นหลานชายที่ตระกูลจางให้ความสำคัญมากที่สุดหรือเปล่า?”
“ใช่แล้ว จางชิ่งเย่าเป็นทายาทที่ได้รับการแต่งตั้งของท่านผู้เฒ่าตระกูลจาง” เฉียนตัวตัว พูด “หลังจากที่จางชิ่งเย่ามาถึง เขาไม่ได้ผายลมด้วยซ้ำ เพื่อให้เยี่ยชิวปล่อยคุณชายจางไป เขายอมตัดมือข้างหนึ่งออก "
ฟืด!
จูเสวี่ยเหมียวสูดลมหายใจ
เฉียนตัวตัวพูดว่า "ตอนนั้นผมยังคงสงสัยอยู่ว่าทำไมเยี่ยชิวถึงไม่ลงมือกับผม?"
“พอออกมานอกประตูถึงเข้าใจว่าดูเหมือนว่าเยี่ยชิวจะรู้ว่าผมเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา เขาเลยเปิดโอกาสให้ผมรอด”
“ถ้าไม่ใช่เพราะว่าผมเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา แม่ อาจจะไม่มีวันได้เจอผมอีกในชีวิตนี้”
จูเสวี่ยเหมียวยังคงตกตะลึงและถามว่า "แล้วต่อมาตระกูลจากไม่ได้มาแก้แค้นเยี่ยชิวเหรอ?"
"ไม่มีครับ"
เฉียนตัวตัวส่ายหัวแล้วพูดว่า "หลังจากที่คุณชายจางและจางชิ่งเย่ากลับบ้าน พวกเขาก็ถูกท่านผู้เฒ่าตระกูลจางลงโทษอย่างรุนแรง"
“ท่านผู้เฒ่าตระกูลจางยังเตือนพวกเขาอีกว่าพวกเขาอยากจะรุกรานราชาแห่งนรกก็ได้ แต่อย่าไปรุกรานเยี่ยชิว เพราะตอนที่เยี่ยชิวบ้าคลั่ง เขาเป็นเหมือนกับปีศาจ”
“ต่อมาผมถึงได้รู้จากปากของคุณชายจางว่าเยี่ยชิวเข้าร่วมกองกำลังลับของกองทัพแล้ว ตำแหน่งของเขาไม่ต่ำเลย ได้ยินมาว่าเขาเป็นหลานเขยของผู้นำสูงสุดด้วย”
"โอ้พระเจ้า!"