ตอนที่ 626
บทที่ 628 คำสาป
October 21, 2026
เข้ามา
เมื่อเยี่ยชิวเข้ามาในห้อง เขาเห็นเตียงไม้มะฮอกกานีสมัยเก่าพิงผนัง โดยมีชายสูงอายุคนหนึ่งนอนอยู่บนนั้น ใบหน้าซีดเซียวและดวงตาปิดสนิท
นั่นคือผู้อาวุโสเฉียน!
เพียงชำเลืองมอง เยี่ยชิวก็บอกได้ว่าอาการของผู้อาวุโสเฉียน อยู่ในขั้นวิกฤติ
จากนั้น
เขาก็กวาดสายตาไป สังเกตเห็นชายสูงอายุสองคนยืนอยู่ข้างเตียง อาจจะอายุหกสิบหรือเจ็ดสิบ
ชายทางซ้ายสวมชุดคลุมสีดำ ใบหน้าเรียวเล็กเกลี้ยงเกลา ส่วนชายทางขวาสวมชุดยาวสีเทาและมีรูปร่างอ้วนท้วนเล็กน้อย
ขณะที่เยี่ยชิวเดินเข้าไป ชายชราสองคนก็จ้องมองมาที่เขา
หัวใจของหลี่ชุนเฟิงสั่นไหว นี่คือเยี่ยชิวใช่ไหม?
ไม่มีทาง!
ขณะนั้น เฉียนจิ้งหลานรีบเดินไปที่ข้างเตียง น้ำตาไหลอาบหน้าขณะที่เธอมองดู ผู้อาวุโสเฉียนหมดสติ
“พ่อ หนูกลับมาแล้ว”
หลังจากพูดอย่างนั้น เฉียนจิ้งหลานก็คุกเข่าลงบนพื้นและคำนับพ่อที่หมดสติสามครั้ง จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืน จับมือที่บางและลีบของผู้อาวุโสเฉียนไว้แน่น แทบหายใจไม่ออก “พ่อ หนูขอโทษ หนูกลับมาช้า”
“หนูจะไม่มีวันทิ้งคุณอีกต่อไป”
“พ่อ รีบตื่นเถิด..….”
เมื่อเห็นฉากนี้ เฉียนปั๋วเหวินและเฉียนเว่ยต ก็หันหน้าหนี และเช็ดน้ำตา
“ผู้อาวุโสจาง นี่คือเยี่ยชิวใช่ไหม?” เนี่ยเสวียเลี่ยงมองไปที่เยี่ยชิว ถามจางจิ่วหลิง
จางจิ่วหลิงพยักหน้า ชี้ไปที่เนี่ยเสวียเลี่ยงและหลี่ชุนเฟิง เพื่อแนะนำพวกเขาให้รู้จักกับเยี่ยชิว “เสี่ยวเยี่ย ให้ฉันแนะนำคุณให้รู้จักกับเพื่อนเก่าสองคนนี้”
“ปรมาจารย์เภสัชศาสตร์ หลี่ชุนเฟิง”
“ปรมาจารย์แผนกระดูก เนี่ยเสวียเลี่ยง”
ในความเป็นจริง แม้ว่าจะไม่มีการแนะนำของจางจิ่วหลิง แต่ เยี่ยชิวก็สามารถเดาตัวตนของพวกเขาได้แล้ว
“เยี่ยชิว ขอแสดงเคารพผู้อาวุโสทั้งสองคน สวัสดีครับ!”
เยี่ยชิว ทักทายชายทั้งสองอย่างสุภาพแล้วโค้งคำนับเล็กน้อย
หลี่ชุนเฟิงกล่าวว่า “เสี่ยวเยี่ย เราเป็นเพื่อนร่วมงาน ไม่จำเป็นต้องมีพิธีการเช่นนั้น”
“คุณเข้าใจผิดแล้วผู้อาวุโสหลี่” เยี่ยชิวพูดอย่างจริงจัง “ไม่เพียงแต่คุณเป็นรุ่นพี่ของฉันเท่านั้น แต่คุณยังเป็นผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ระดับชาติที่ได้รับความเคารพอย่างสูง ซึ่งช่วยชีวิตคนนับไม่ถ้วนตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา ในฐานะรุ่นน้องที่พบกับคุณเป็นครั้งแรก ฉันควรแสดงความเคารพและนับถือ”
ในดวงตาของหลี่ชุนเฟิง ความชื่นชมฉายแวววาวขึ้นมา โดยคิดกับตัวเองว่า “ชายหนุ่มคนนี้มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม สุภาพ และถ่อมตัวมาก เขามีพรสวรรค์ที่ดี!”
เนี่ยเสวียเลี่ยงยิ้มและพูดว่า “เสี่ยวเยี่ย คุณไม่รู้ ผู้อาวุโสจางพูดถึงคุณที่หูของฉัน ฉันเกือบจะเบื่อที่จะได้ยินมันแล้ว ฉันไม่คาดหวังว่าจะได้เจอคุณที่นี่วันนี้ ฉันดีใจจริงๆ”
“ฉันก็ดีใจมากที่ได้พบกับผู้อาวุโสทั้งสามที่นี่” เยี่ยชิวยิ้มและกล่าวว่า
จู่ๆ หลี่ชุนเฟิงก็พูดขึ้นว่า “เยี่ยชิว ฉันเคยเห็นคุณมาก่อน”
“โอ้?” เยี่ยชิวไม่มีความทรงจำอยู่ในใจ และถามว่า “ฉันสงสัยว่าผู้อาวุโสหลี่เห็นฉันที่ไหน?”
“บนทางหลวง”
หลี่ชุนเฟิงกล่าวว่า “เมื่อศาสตราจารย์เฉียนมารับฉันเพื่อมาที่ซูหาง เราประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์มาได้ครึ่งทาง คนขับรถบรรทุกได้รับบาดเจ็บสาหัส ฉันกำลังจะออกไปรักษาเขา แต่เมื่อฉันเบียดเสียดเข้าไปในฝูงชน ฉันพบว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งเริ่มรักษาเขาแล้ว”
“เด็กคนนั้นคือคุณใช่ไหม?”
จากนั้นเยี่ยชิวก็จำได้ว่าระหว่างทางกลับจากภูเขามังกรใหญ่ ไปยังเจียงโจว เขาได้ปฏิบัติต่อคนขับรถบรรทุก เขาไม่คาดคิดว่าจะได้พบกับหลี่ชุนเฟิงโดยบังเอิญ
“ถูกต้องแล้ว ฉันเอง”
เยี่ยชิวขอโทษ “ฉันขอโทษผู้อาวุโสหลี่ ตอนนั้นฉันยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือผู้คนและไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่นั่น ไม่อย่างนั้นฉันคงได้ทักทายคุณแล้ว”
“ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันแค่อยู่สักพักแล้วก็จากไป” หลี่ชุนเฟิง พูดอย่างใจดีว่า “เสี่ยวเยี่ย วิธีการที่ฉันเห็นคุณใช้รักษาคนขับรถบรรทุกคนนั้น ฉันรู้ว่าคุณมีความสามารถทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม ฉันสงสัยว่าคุณอยากเรียนรู้ความรู้ด้านเภสัชวิทยาจากฉันบ้างไหม?”
หมายถึงอะไร?
จะรับฉันเป็นลูกศิษย์?