บทที่ 639 ท้าประลองด้วยความเป็นความตาย!

ตระกูลเฉียน

ณ ห้องหลัก

พอผู้อาวุโสเฉียนที่หมดสติอยู่ลืมตาขึ้น ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าของตัวเอง จึงกล่าวถามด้วยความงุนงงว่า: "คุณเป็นใครกัน?"

"ฉันคือ......"

คำพูดของเยี่ยชิวยังไม่ทันจบ เฉียนจิ้งหลานก็เดินมาถึงด้านหน้าเตียง และกล่าวถามด้วยความเป็นห่วงว่า: "พ่อคะ ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

"จิ้งหลาน!"

ดวงตาของผู้อาวุโสเฉียนเป็นประกาย จากนั้นก็พูดพึมพำว่า: "ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?"

เฉียนจิ้งหลานจับมือของผู้อาวุโสเฉียนเอาไว้ และกล่าวด้วยดวงตาที่แดงก่ำว่า: "พ่อ ท่านไม่ได้ฝันไปหรอกค่ะ ฉันคือจิ้งหลานจริงๆ"

"จิ้งหลาน คุณจริงๆ ด้วย คุณกลับมาแล้วเหรอ?"

"ฉันกลับมาแล้วค่ะ พ่อ ฉันจะไม่จากคุณไปไหนอีกแล้ว"

ผู้อาวุโสเฉียน ลุกขึ้นนั่งด้วยความตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

ผู้อาวุโสเฉียนลูบศีรษะของเฉียนจิ้งหลาน แล้วกล่าวว่า: "จิ้งหลาน ขอโทษนะลูก ตอนนั้นฉันเป็นคนผิดเอง ฉันไม่ควรเนรเทศคุณออกไปจากวงศ์ตระกูลเลย ฉันผิดไปแล้ว"

"ไม่ค่ะ ตอนนั้นเป็นความผิดของฉันเอง" เฉียนจิ้งหลานสะเทือนใจจนน้ำตาไหลนองหน้า

เธอรู้จักพ่อของตัวเองดีที่สุด ชายชราผู้เข้มงวดคนนี้ ไม่เคยเอ่ยปากขอโทษมาก่อน แต่ตอนนี้คาดไม่ถึงว่าจะกล่าวขอโทษเธอ เห็นได้ชัดว่า เขารู้สึกละอายใจจริงๆ

"พ่อ เรื่องราวที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะค่ะ ตอนนี้ฉันก็กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ? ใช่แล้ว นี่คือหลานชายของท่าน เยี่ยชิวค่ะ"

เฉียนจิ้งหลานส่งสายตาให้กับเยี่ยชิว

เยี่ยชิวจึงกล่าวทักทายด้วยความเคารพนบนอบ: "คุณตา!"

ผู้อาวุโสเฉียนมองเยี่ยชิวอย่างจริงจัง แล้วกล่าวว่า: "จิ้งหลาน ลูกชายคนนี้ของคุณมีบุคลิกสง่างาม และองอาจผึ่งผายมาก จะต้องเป็นใหญ่อย่างแน่นอน"

เยี่ยชิวยิ้มแล้วกล่าวว่า: "สายตาของคุณตาไม่เลวเลยครับ"

"เจ้าเด็กคนนี้ ทำไมถึงพูดจากับคุณตาของคุณแบบนี้นะ" เฉียนจิ้งหลานจ้องเขม็งมองเยี่ยชิว

เยี่ยชิวยักไหล่เล็กน้อย แล้วแอบกล่าวว่า ฉันก็แค่พูดความจริงก็เท่านั้น

ผู้อาวุโสเฉียนยิ้มๆ แล้วจึงหันหน้ากลับไปมอง จึงพบว่า ภายในห้องยังมีคนอีกจำนวนไม่น้อย เขารู้จักเพียงแค่คนในครอบครัวและผู้ว่าการหาน แต่ไม่รู้จักปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนทั้งสามท่าน

เพียงแต่ ผู้อาวุโสเฉียนมีอายุอยู่มาจนปูนนี้แล้ว สายตาย่อมเฉียบคม เพียงแค่เห็นจางจิ่วหลิงและคนอื่นๆ ก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา ด้วยเหตุนี้จึงกล่าวถามว่า: "จิ้งหลาน ไม่ทราบว่าทั้งสามท่านนี้คือ?"

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "คุณตาครับ ทั้งสามท่านนี้คือหลี่ชุนเฟิงปรมาจารย์เภสัชศาสตร์ เนี่ยเสวียเลี่ยงปรมาจารย์แผนกกระดูก และจางจิ่วหลิงราชาการฝังเข็มและรมยาครับ"

"ผู้อาวุโสทั้งสามท่านล้วนเป็นปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนครับ"

"พวกเขามาทำการรักษาให้กับท่านครับ"

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง

ผู้อาวุโสเฉียนคำนับปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนทั้งสามท่าน แล้วกล่าวว่า: "ปรมาจารย์ทั้งสามท่าน ฉันแก่หงำเหงือกจวนจะเป็นไม้ผุอยู่แล้ว วันเวลาก็เหลือไม่มากแล้ว คาดไม่ถึงว่าจะต้องรบกวนปรมาจารย์ทั้งสามท่านมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง เป็นความผิดของฉันจริงๆ"

"ผู้อาวุโสเฉียนท่านเป็นนักปราชญ์ผู้โด่งดังไปทั่วโลก สามารถทำการรักษาให้ท่านได้ ก็นับเป็นเกียรติของพวกเราแล้วครับ" จางจิ่วหลิงยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

"พวกคุณเกรงใจเกินไปแล้ว" ผู้อาวุโสเฉียนกล่าวอย่างซาบซึ้งในบุญคุณว่า: "ต้องขอบพระคุณพวกคุณที่รักษาให้ฉันจนหายดีนะครับ"

หลี่ชุนเฟิงยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ผู้อาวุโสเฉียน คนที่รักษาท่านจนหายไม่ใช่พวกเราสามคนหรอกครับ แต่เป็นอีกคนหนึ่ง"

"หืม?" ผู้อาวุโสเฉียนตกตะลึง: "ไม่ทราบว่าหมอเทวดาท่านไหนรักษาฉันจนหายเหรอครับ?"

"หมอเทวดาท่านนี้ก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของท่านไงครับ" เนี่ยเสวียเลี่ยงยิ้มแล้วกล่าว

เพียงแค่ผู้อาวุโสเฉียนมอง ก็เห็นว่าตรงหน้ามีเพียงแค่เฉียนจิ้งหลานและเยี่ยชิว

เฉียนจิ้งหลานมามีทักษะทางการแพทย์ ในจุดจุดนี้ผู้อาวุโสเฉียนรู้เป็นอย่างดี เช่นนั้นก็เหลือเพียงแค่เยี่ยชิวแล้ว

"คงจะไม่ใช่คุณที่รักษาให้ฉันจนหายหรอกใช่ไหม?" ผู้อาวุโสเฉียนมองเยี่ยชิว ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เยี่ยชิวยิ้มเจื่อนๆ แล้วพยักหน้า

เป็นเขาจริงๆ ด้วย!

ภายในใจของผู้อาวุโสเฉียนสั่นสะท้าน

จางจิ่วหลิงกล่าวอยู่ข้างๆ อีกว่า: "ผู้อาวุโสเฉียน ท่านคงจะไม่ทราบว่า ทักษะทางการแพทย์ของเยี่ยชิวนั้นยอดเยี่ยมเป็นอย่างมาก และไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนอย่างพวกเราทั้งสามคนเลย"

"จริงเหรอ?"