บทที่ 640 ด้วยพลังของคนคนเดียว ท้ารบกับคนทั้งประเทศ

หลังจากที่หลี่ชุนเฟิงอ่านข้อความจบ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา และกล่าวว่า: "ตาเฒ่าลี จองฮีนี่เป็นลมบ้าหมูหรืออะไรกัน ทำไมถึงมาท้าประลองกับพวกเราแบบนี้?"

"เห็นได้ชัดว่า ครั้งนี้เขาอยากจะมาแก้แค้นให้ลูกชายของเขา"

จางจิ่วหลิงกล่าวว่า: "ในการแข่งขันทางการแพทย์ระหว่างจีน-เกาหลีครั้งที่แล้ว ลี มยองฮันลูกชายของเขาที่เป็นหัวหน้าทีมของทีมการแพทย์เกาหลีใต้ เดิมทีก็ต้องการนำทีมมากวาดล้างการแพทย์แผนจีนของประเทศจีน แต่คาดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะถูกเยี่ยชิวเพียงคนเดียวกำจัดทั้งทีม จึงเสียหน้าเป็นอย่างมาก"

"เรื่องนี้ฉันก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน เพียงแต่น่าเสียดายที่ในตอนนั้นฉันมีธุระสำคัญ จึงไม่ได้ให้ความสนใจ ไม่เช่นนั้นละก็ คงจะช่วยเสี่ยวเยี่ยอีกแรง" เนี่ยเสวียเลี่ยงกล่าวด้วยความเสียดาย

ในตอนนั้น เขาคิดว่าการแข่งขันการแพทย์ระหว่างจีน-เกาหลีเป็นเพียงการต่อสู้เล็กๆ ระหว่างรุ่นน้อง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ให้ความสนใจเป็นพิเศษกับมัน

หลังจากเหตุการณ์นี้ เนี่ยเสวีเลี่ยงก็เพิ่งจะรู้ว่า เดิมทีจางจิ่วหลิงก็พ่ายแพ้ให้กับลี มยองฮัน โชคดีที่สุดท้ายเยี่ยชิว ก้าวเข้ามาเพื่อพลิกการแข่งขัน

เยี่ยชิวยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ลี จองฮีผู้นี้ฝีปากกล้าเสียจริง ชนะอยู่รอด แพ้ต้องตาย นี่เขาคิดที่จะสู้กับพวกเราจนตายเลยเหรอ!"

"ผู้อาวุโสจาง คุณคิดว่ายังไงล่ะ?" หลี่ชุนเฟิงกล่าวถามจางจิ่วหลิง

จางจิ่วหลิงไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า: "ในเมื่ออีกฝ่ายท้าประลอง ถ้าหากไม่ตอบตกลง เช่นนั้นพวกเราทั้งห้าคนไม่เพียงแต่จะเสียหน้า แต่แพทย์แผนจีนจะต้องเสียหน้าด้วย กระทั่ง จะทำให้ประเทศจีนอับอายขายหน้าไปด้วย"

"เช่นนั้นความหมายของคุณก็คือตอบรับการท้าประลองเหรอ?"

"จำเป็นต้องตอบรับการท้าประลอง!"

เนี่ยเสวียเลี่ยงพยักหน้า: "ฉันเห็นด้วยกับความเห็นของผู้อาวุโสจางนะ"

"ฉันก็คิดว่าควรจะตอบรับการท้าประลอง เพียงแต่......" บนใบหน้าของหลี่ชุนเฟิงแสดงความลังเลใจ

"เพียงแต่อะไร?" จางจิ่วหลิงกล่าวถาม

หลี่ชุนเฟิงกล่าว: "ฉันคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีสำหรับแพทย์ชั้นนำจากทั้งสองประเทศที่จะเปรียบเทียบทักษะทางการแพทย์ของพวกเขา แต่สิ่งที่ลี จองฮีหมายถึงคือการท้าประลองด้วยเป็นหรือตาย ซึ่งฉันคิดว่ามันค่อนข้างไม่เหมาะสมเล็กน้อย"

"ทัผษะทางการแพทย์ใช้เพื่อช่วยชีวิตคนใกล้ตายและรักษาผู้บาดเจ็บ แต่ไม่ได้ใช้เพื่อมาชี้ขาดความเป็นความตายกัน"

"ถ้าหากตามคำพูดของลี จองฮี การท้าประลองด้วยความเป็นความตาย เช่นนั้นพวกเราทั้งสองฝ่ายจะต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่จะต้องจ่ายด้วยราคาของชีวิต เช่นนี้จะเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ต่อวงการแพทย์"

จางจิ่วหลิงและเนี่ยเสวียเลี่ยงพยักหน้า เห็นพ้องต้องกันกับคำพูดของหลี่ชุนเฟิง

ลี จองฮีเป็นนักปราชญ์แห่งการแพทย์ของเกาหลีใต้ เป็นความสำเร็จสูงสุดของการแพทย์เกาหลี ถ้าหากเขาตาย วงการแพทย์ของเกาหลีก็จะได้รับผลกระทบอย่างมหาศาล

ส่วนจางจิ่วหลิงและคนอื่นๆ ก็เป็นจุดสูงสุดของการแพทย์แผนจรนของประเทศจีน ถ้าหากเขาพ่ายแพ้ พวกเขาทั้งสี่คนและเยี่ยชิวก็จะต้องตาย สำหรับการแพทย์แผนจีนแล้ว มันไม่ได้ต่างอะไรกับหายนะเลย

อีกอย่าง ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะ ตราบใดที่มีคนตาย นั่นก็จะเป็นการกระตุ้นความโกรธแค้นของประชาชนอีกประเทศหนึ่ง

หากลี จองฮีตาย ประชายชนเกาหลีก็จะโกรธแค้นแพทย์แผนจีนของประเทศจีน ถ้าหากจางจิ่วหลิงและคนอื่นๆ ตาย คนจีนก็จะต้องโกรธแค้นแพทย์ของเกาหลีเหมือนกัน

การท้าประลองด้วยความเป็นความตาย จึงไม่เหมาะสมจริงๆ

จางจิ่วหลิงคิดๆ แล้ว จึงกล่าวว่า: "เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ฉันจะติดต่อสมาคมแพทย์แผนจีน ให้พวกเขาออกหน้า ไปเจรจากับลี จองฮีสักเล็กน้อย"

"หวังว่าจะยังทันนะ!" เยี่ยชิวกล่าว: "เกาหลีชอบใช้คำพูดปลุกปั่น เกรงว่าพวกเขาจะนำหน้าไปก้าวหนึ่ง และนำการท้าประลองของลี จองฮีไปเปิดเผยต่อสาธารณชนแล้ว"

"ฉันจะลองโทรไปสอบถามดูก่อน......"

กริ๊งๆๆ!

คำพูดของจางจิ่วหลิงยังไม่ทันจบ มือถือของเยี่ยชิวก็ดังขึ้น โชว์ว่าคนที่โทรมาคือหลินจิงจื้อ

เยี่ยชิวกดรับสาย และกล่าวถามว่า: "พี่หลิน คุณโทรหาฉันมีธุระอะไรเหรอ?"

"สามีเมื่อไรคุณจะกลับมา?" หลินจิงจื้อกล่าวอย่างหวานหยาดเยิ้ม: "ฉันเหงามากเลย คิดถึงคุณจนนอนไม่หลับ เมื่อคืนก็ร้องไห้ทั้งคืน ฉันใช้กระดาษทิชชูหมดไปเป็นห่อ......"

เยี่ยชิวรีบกล่าวตัดบทเธอ: "พี่หลิน ฉันอยู่ที่บ้านของคุณตา ฉันกลับไปแล้วค่อยติดต่อคุณนะ"

"ข้างๆ คุณมีคนอยู่เหรอ?" หลินจิงจื้อฉลาดมาก และน้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา จากนั้นก็กล่าวว่า: "คุณเกิดเรื่องอีกแล้วนี่"

"เรื่องอะไรเหรอ?" เยี่ยชิวกล่าวถาม

หลินจิงจื้อตอบกลับว่า: "นักปราชญ์แห่งการแพทย์ของเกาหลีใต้ต้องการจะท้าประลองกับคุณและปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนทั้งสี่ท่าน"

"พี่หลิน คุณรู้ได้ยังไง?"