บทที่ 666 ดวงใจของปรมาจารย์

“ตุ๊บ” ร่างของจี๋เถียนจงเอ้อร์ล้มลงกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตาย

เยี่ยชิวหันหน้าไปมองที่ชิวซานหนานเกอ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เราจะยุติความเข้าใจผิดระหว่างเราตอนนี้ได้ไหม?”

“ขอคิดดูก่อน!”

ซิวซานหนานเกอยกมือขึ้นเพื่อโจมตีเยี่ยชิว แต่ก่อนที่เธอจะทำได้ มีเสียงดังลั่น และเยี่ยชิวก็ล้มลงกับพื้น

ซิวซานหนานเกอมองลงไป เห็นเลือดไหลออกมาจากจุดที่เยี่ยชิวถูกแทงด้วยกริช

“ฉันกำลังจะตายแล้ว คุณยังคงปฏิเสธที่จะแก้ไขความเข้าใจผิดของเรา?”

เยี่ยชิวพูดอย่างอ่อนแอ “ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นอาจารย์ของเซียนซานเสวี่ย เรื่องพวกนั้น...…ไม่ได้ตั้งใจ”

“ฮึ่ม คุณคิดว่าฉันจะเชื่อคำโกหกของคุณหรือเปล่า” ชิวซานหนานเกอกล่าว “จุดจบเดียวของการทำให้ฉันอับอายคือความตาย”

“ฉันกำลังจะตายแล้ว มีดเล่มนี้มีพิษ” เยี่ยชิวกล่าว จากนั้นเขาก็เอียงศีรษะและหายใจเฮือกสุดท้าย

“คุณ คุณกล้าแกล้งตายเหรอ?”

นิ้วของซิวซานหนานเกอสั่นเล็กน้อย ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อเห็นเยี่ยชิวเช่นนี้ เธอก็รู้สึกเศร้าอย่างอธิบายไม่ได้ “รีบลุกขึ้นมาสิ? ถ้าไม่ตื่น ฉันจะสับคุณให้เป็นสิบแปดชิ้น……”

ไม่ว่าเธอจะขู่อย่างไร เยี่ยชิวก็ไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ โดยนอนนิ่งอยู่กับพื้น

ฉากนั้นเงียบลงอย่างน่าขนลุก

ใบหน้าของซิวซานหนานเกอซีดลงในทันที เธอนั่งยองๆ ลงอย่างช้าๆ เนื่องจากการเคลื่อนไหวที่ช้า การกระทำของเธอจึงดูมีความรู้สึกสวยงามอยู่บ้าง

“ใช่แล้ว ถ้าคุณกล้าหลอกลวงฉัน ฉันจะขยี้กระดูกของคุณให้แหลกสลาย”

ขณะที่ซิวซานหนานเกอพูด เธอก็ยื่นนิ้วที่เรียวออกมา และตรวจดูจมูกของเยี่ยชิวว่าหายใจหรือไม่

ไม่มีสัญญาณของชีวิต

ทันใดนั้น ซิวซานหนานเกอก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างเฉียบพลันในหัวใจ ราวกับว่าเธอถูกธนูนับพันถูกโจมตี ทำให้เธอหายใจลำบาก

“เป็นไปได้ยังไง นี่มัน..….”

พรึบ

ชิวซานหนานเกอนั่งอยู่บนพื้น จิตใจของเธอว่างเปล่า และพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง “คุณมาตายแบบนี้ได้ยังไง?”

“อันที่จริง ตอนที่ฉันมาที่จีน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าคุณ ฉันแค่อยากจะดูว่าเสวี่ยน้อยชอบผู้ชายแบบไหน?”

“แต่ฉันไม่เคยคาดหวังว่า คนจากศาลเจ้าอามาเทราสึจะตามฉันมา”

“เดิมที ฉันอยากจะบอกข่าวบางอย่างแก่คุณ เสี่ยวเสวี่ย……เฮ้อ บอกคุณไป ตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”

ชิวซานหนานเกอหันไปมองเยี่ยชิวแล้วหัวเราะออกมา

“เจ้าสารเลวตัวน้อย กล้าดียังไงมาหยาบคายกับฉันขนาดนี้ ฉันอยากจะฆ่าคุณด้วยมือของฉันเองจริงๆ”

“ฉันหมกมุ่นอยู่กับศิลปะการต่อสู้มาตลอดชีวิต ไม่สนใจทุกสิ่ง และแทบไม่มีผู้ชายคนไหนเข้าตาฉันได้ ไม่มีใครมากวนใจฉันได้ ยกเว้นคุณ……”

“ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร ฉันแค่โกรธเมื่อเห็นคุณ มันไม่เกี่ยวอะไรกับเสี่ยวเสวี่ย ฉันแค่โกรธ”

“คุณนี่มันโง่จริงๆ ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นกับฉัน ทั้งที่เราพบกันครั้งแรก?”

“คุณคิดว่าการทำเช่นนี้ ฉันจะให้อภัยความหยาบคายของคุณที่มีต่อฉัน? ไม่หรอก”

“เยี่ยชิว ฉันสั่งให้คุณตื่นตอนนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณไปตลอดชีวิต”

ขณะที่ชิวซานหนานเกอพูด น้ำตาก็ไหลอาบหน้าเธอ

“เยี่ยชิว คุณมันคนพาล แย่มากเลย!”

ชิวซานหนานเกอร้องไห้และหัวเราะ แล้วท่องบทกวีเบาๆ

“ฉันเกิดก่อนเธอ เมื่อเธอเกิดฉันก็แก่แล้ว ฉันหวังว่าเราจะเกิดพร้อมๆ กัน จะได้อยู่ด้วยกันทุกวัน”

หลังจากท่องบทกวีแล้ว สีหน้าเขินอายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชิวซานหนานเกอ ขณะที่เธอมองเยี่ยชิวด้วยสายตาที่แน่วแน่

“เยี่ยชิว ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณตายเปล่าๆ ฉันจะกลับไปที่ต้าตงและฆ่าคนวายร้ายที่ศาลเจ้าอามาเทราสึ”

ชิวซานหนานเกอค่อยๆ เอื้อมมือออกไปเช็ดแก้มของเยี่ยชิว ดวงตาของเธอแสดงถึงความอ่อนโยน

แต่เมื่อมือของเธอสัมผัสใบหน้าของเยี่ยชิว เธอก็ตระหนักได้ทันทีว่า ใบหน้าของเขาอบอุ่น และเขากำลังหายใจ