บทที่ 689 หลงอู่ออกมา เข้าใจดาบเทพ

หลงปาดูราวกับว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม

ขณะนี้หลงชีก็เครียดเช่นกัน ใบหน้าดูจริงจังมาก ด้วยแรงผลักดันอันทรงพลัง เขารู้อยู่แล้วว่ามีปรมาจารย์ที่ไม่ธรรมดาได้มาถึงข้างนอกแล้ว

แต่ในฐานะสมาชิกของเมืองต้องห้าม แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าคู่ต่อสู้แข็งแกร่ง แต่พวกเขาก็ไม่อาจก้มหัวลงได้

เพราะมันเกี่ยวข้องกับศักดิ์ศรีของเมืองต้องห้าม

“ใครกล้าหยิ่งผยองในเมืองต้องห้ามของฉัน?”

หลงชีกระแทกโต๊ะและปล่อยออร่าอันยิ่งใหญ่ออกมา

หลงปาก็ยืนขึ้นกำหมัดแน่น ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ประตูราวกับมีดคมๆ

ไม่นานก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นนอกห้องประชุมสภา

บุคคลนี้สูงห้าฟุต มีใบหน้ากลมและลำตัวอ้วนเล็กน้อย เขาสวมเสื้อคลุมสีเข้ม ผมสีขาว และมีเคราสีขาวจนเกือบถึงหน้าอก

“พี่อู่!”

หลงชีและหลงปาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

พวกเขาไม่คาดคิดว่าการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของร่างที่ทรงพลังนี้จะเป็นหลงอู่

หลงอู่แกว่งไกวและมาถึงกลางห้องโถง มองดูร่างของหลงลิ่ว บนพื้น เคราของเขาสั่นเล็กน้อย

“พี่อู่ คุณไม่ได้อยู่อย่างสันโดษเหรอ? ทำไมคุณถึงออกมาเร็ว?” หลงปาถาม

เพี๊ยะ!

หลงอู่ก็พุ่งออกไปตบหน้าหลงปา

ทันใดนั้น ร่างของหลงปาก็ปลิ้วไปมากกว่าสิบเมตร ชนเข้ากับกำแพง จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง

โอ๊ย!

หลงปาพ่นเลือดออกมาเต็มปาก

“พี่อู่ ใจเย็น”

ก่อนที่หลงชีจะพูดจบประโยค เขาก็ถูกตบและปลิ้วออกไปเหมือนกับหลงปา

“บอกฉันมาว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่?”

“เจ้าหกเพิ่งออกมาจากความสันโดษ ตายได้อย่างไร?”

“แล้วเจ้าเก้า เขาตายได้อย่างไร?”

หลงอู่คำรามด้วยความโกรธ

หลงชีลุกขึ้นจากพื้นเช็ดเลือดจากมุมปากแล้วพูดว่า “พี่อู่ มันเป็นอย่างนี้...…”

หลงชีอธิบายรายละเอียดการเสียชีวิตของหลงจิ่วและหลงลิ่วต่อหลงอู่

หลังจากฟังแล้ว หลงอู่ก็ตบหลงชีและหลงปาอีกครั้ง

“คุณสองคนที่ไร้ประโยชน์ คุณไม่สามารถปกป้องพี่น้องของคุณเองได้ เยี่ยหวู่ตี้จัดการฆ่าเจ้าจิ่วได้อย่างไร? คุณทำอะไรในช่วงหลายปีแห่งความสันโดษเหล่านี้?” หลงอู่กล่าวว่า “เรื่องนี้ทำให้พี่ชใหญ่ตื่นตระหนกแล้ว”

“อะไรนะพี่ใหญ่รู้เหรอ?”

หลงชีและหลงปาเต็มไปด้วยความกลัว

“ไม่อย่างนั้นฉันจะได้รับการปล่อยตัวเร็วได้อย่างไร?” หลงอู่กล่าวว่า “ไม่นานมานี้ ตะเกียงชีวิตของเจ้าจิ่วดับลง และวันนี้ตะเกียงชีวิตของเจ้าลิ่วก็ดับลงเช่นกัน”

“เรื่องนี้ทำให้พี่ใหญ่โกรธมาก”

“เดิมทีเขาต้องการที่จะเข้าไปแทรกแซงเป็นการส่วนตัว แต่ขณะนี้พี่ใหญ่อยู่ในช่วงเวลาที่สำคัญและไม่สามารถถูกรบกวนได้ ดังนั้นเขาจึงสั่งให้ฉันออกมาโดยเร็ว”

หลังจากพูดแล้ว หลงอู่ก็นั่งยองๆ และตรวจสอบบาดแผลร้ายแรงบนร่างกายของหลงลิ่วอย่างระมัดระวัง

“ถูกฆ่าในระยะใกล้?”

“เมื่อพิจารณาจากอาการบาดเจ็บบนร่างกายของเจ้าลิ่ว เขาน่าจะต่อสู้กับฆาตกรก่อนที่เขาจะเสียชีวิต”

“แต่การต่อสู้นั้นสั้นมาก”

คำใบ้ของความจริงจังปรากฏขึ้นในดวงตาของหลงอู่ “เจ้าลิ่วมีความก้าวหน้าอย่างมากในช่วงที่เขาเก็บตัวอย่างสันโดษในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ใครจะฆ่าเขาในเวลาอันสั้นเช่นนี้?”

“พี่อู่ เมื่อกี้นี้พี่ชีและฉันก็วิเคราะห์เรื่องนี้ด้วย และเราคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับเยี่ยชิว” หลงปากล่าว

“เยี่ยชิวคือใคร?” หลงอู่ถาม

จากนั้นหลงชีก็อธิบายตัวตนของเยี่ยชิว

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของหลงอู่ก็จริงจังขึ้น “คุณสงสัยว่าเยี่ยหวู่ซวงยังไม่ตาย? และเยี่ยชิวยังเป็นลูกชายของเขา?”

“ถูกต้อง” หลงปากล่าว “ฉันยังสงสัยว่าคนที่ฆ่าพี่ลิ่วคือเยี่ยหวู่ซวง”