บทที่ 690 ยอดอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์หยุดพูดอย่างกะทันหัน

รอยยิ้มของเขาก็ดูแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย

และรู้สึกเพียง......

เจ็บปวดที่ใบหน้า

พระภิกษุคงเจี้ยนเองก็ตกใจเล็กน้อย "คิดไม่ถึงเลยว่าโยมเยี่ยจะศึกษาดาบเล่มที่สองได้รวดเร็วขนาดนี้ พรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้ของเขาช่างน่าทึ่งอย่างมาก"

"โยมเยี่ย จริงเหรอ....."

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์เดิมอยากจะพูดว่าเยี่ยชิวบ้าไปแล้ว แต่เมื่อนึกได้ว่าตัวเองเป็นพระ คำพูดคำจาของตัวเองจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"โยมเยี่ยช่างเป็นคนที่มีพรสวรรค์จริงๆ"

"มีพรสวรรค์มากจริงๆ" พระคงเจี้ยนพยักหน้า "ดูเหมือนว่าโยมเยี่ยจะมีวาสนาต่อทักษะดรรชนีกระบี่หกชีพจรของที่นี่เข้าแล้ว อ้อใช่ ตู้เอ้อร์ นายศึกษาทักษะดรรชนีกระบี่หกชีพจรมานานแค่ไหนแล้ว?"

อาจารย์ ทำไมอาจารย์ถึงมาพูดเรื่องนี้เอาตอนนี้?

โยมเยี่ยเพิ่งจะตบหน้าผมไปไม่เท่าไร อาจารย์กลับถามผมด้วยคำพูดที่เชือดเฉือนใจขนาดนี้?

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ไม่กล้าที่จะไม่ตอบและสุดท้ายก็พูดความจริงออกมา "ศิษย์ศึกษามาสามสิบปีแล้วครับ"

"ใช้เวลาสามสิบปีเพื่อศึกษาดาบเล่มเดียว ถือว่าไม่ธรรมดา"

เมื่อพระคงเจี้ยนพูดออกมาแบบนี้ ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อยและแทบอยากเอาหัวมุดดิน

"อาจารย์นะอาจารย์ โยมเยี่ยใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงก็ศึกษาดาบเล่มที่สองได้สำเร็จ แต่ศิษย์กลับใช้เวลาตั้งสามสิบปีในการศึกษาทักษะดาบเล่มเดียว อาจารย์ยังกล้าบอกว่าผมไม่ธรรมดา อาจารย์กำลังดูถูกศิษย์หรือกำลังล้อเลียนศิษย์อย่างนั้นเหรอ?"

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์รู้สึกหดหู่ใจอย่างมาก

พระคงเจี้ยนกล่าว "ตู้เอ้อร์ ลองทายดูว่าโยมเยี่ยจะใช้เวลานานแค่ไหนในการศึกษาทักษะดาบที่สามได้สำเร็จ?"

"อาจารย์ อาจารย์ใช้เวลานานแค่ไหนเหรอ?" ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ถามกลับ

"อาจารย์ใช้เวลาห้าสิบปี"

"ต่อให้โยมเยี่ยจะร้ายกาจมากแค่ไหน แต่เกรงว่าอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสามถึงห้าปี"

ชิ้ว.....

และขณะนี้เอง เสียงดาบก็ดังขึ้นอีกครั้งที่ชั้นสามของหอตรัสรู้

อะไรกัน?

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์คิดว่าตัวเองหูฝาดไปพร้อมกับรีบวิ่งออกจากหอตรัสรู้ และเมื่อยืนอยู่ข้างนอกก็ได้เงยหน้ามองออกไปพร้อมกับเบิกตากว้าง

พลังงานดาบพลุ่งพล่านออกมาทั่วหอตรัสรู้

พลังงานดาบที่มองไม่เห็นกระทบเข้ากับอากาศทำให้เกิดเสียงดังจนแสบแก้วหู

เห็นได้ชัดว่าเยี่ยชิวศึกษาดาบเล่มที่สามได้สำเร็จแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เพียงสามห้านาทีเท่านั้นหลังจากที่เยี่ยชิวศึกษาเข้าใจดาบเล่มที่สองอย่างถ่องแท้

ให้ตายเถอะ นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่อีกไหม?

ถูกหยามเกียรติอีกแล้ว

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์โกรธจนแทบกระอักเลือดออกมาและอดไม่ได้อยากโขกศีรษะกับเต้าหู้ก้อน

"โยมเยี่ยไม่เพียงเป็นอัจฉริยะผู้ร้ายกาจเท่านั้น เขาเปรียบเสมือนปีศาจร้ายยังไงยังงั้น"

"พรสวรรค์ระดับนี้ แม้แต่อาตมาเองก็ต้องชื่นชม"

"เกรงว่าแม้แต่เยี่ยหวู่ซวงที่เป็นพ่อของเขาก็ไม่สามารถเทียบได้"

พระคงเจี้ยนเดินมายืนข้างปรมาจารย์ตู้เอ้อร์พร้อมกับเงยหน้ามองไปบนหอตรัสรู้ชั้นสามพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ถามขึ้นทันที "อาจารย์ ก่อนหน้านี้ที่อาจารย์บอกว่าผมเป็นนักศิลปะการต่อสู้ที่มีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา อาจารย์ไม่ได้โกหกผมใช่ไหม?"

"ศิษย์โง่ เพิ่งรู้เหรอ!"

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์รู้สึกเหมือนตัวเองถูกแทงด้วยเข็มที่แหลมคมอย่างรุนแรง

พระคงเจี้ยนกล่าว "ก่อนหน้านี้นายไม่ตั้งใจฝึกฝน ฉะนั้นอาจารย์จึงจำเป็นต้องโกหกนาย บอกว่านายเป็นยอดอัจฉริยะที่หาได้ยาก"

"อาจารย์ อาจารย์เป็นพระ ทำไมถึงกล้าโกหกคนอื่นได้?"

"นี่เป็นคำโกหกในทางที่ดี พระพุทธเจ้าไม่มีทางโทษอาจารย์หรอก"

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ "......."

พระคงเจี้ยนกล่าวต่ออีกว่า "แต่อาจารย์ก็ดีใจมากที่ได้นายมาเป็นลูกศิษย์ แม้ว่านายจะไม่ได้มีพรสวรรค์อันน่าทึ่งมากเท่าไร แต่นายมีความพยายามและความตั้งใจดี ไม่เลว"

ความมุมานะสามารถชดเชยความไม่ฉลาดได้?

หรือจะพูดได้อีกอย่างหนึ่งว่า บอกว่าผมโง่อย่างนั้นเหรอ?

อาจารย์ ที่แท้ผมเป็นเพียงคนโง่ในสายตาของอาจารย์เท่านั้นเหรอเนี่ยะ!

ตอนนี้ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์อยากพูดเพียงคำเดียวเท่านั้น นั่นคือ ไม่อยากอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว!

พลังงานดาบในชั้นสามของหอตรัสรู้กินเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงและจากนั้นก็หายไปอย่างสมบูรณ์