บทที่ 693 วิชาเสียงลับ สำนักพุทธ

“อมิตาภะ”

พระคงเจี้ยนกล่าวว่า “โยมหลงเข้าใจผิดแล้ว!”

“เข้าใจผิด?” หลงอู่ตะคอก “ข้อเท็จจริงชัดเจนแล้ว คุณกำลังปกป้องเด็กคนนั้น ฉันจะเข้าใจผิดได้ยังไง?”

พระคงเจี้ยนตอบว่า “ประการแรก ฉันไม่แน่ใจว่าโยมเยี่ยเป็นลูกของโยมเยี่ยหวู่ซวงหรือไม่”

“ประการที่สอง ฉันไม่ตระหนักถึงความขุ่นเคืองใดๆ ระหว่างเมืองต้องห้ามและโยมเยี่ย”

“สุดท้ายนี้ ฉันไม่เคยบอกว่าฉันจะปกป้องโยมเยี่ย”

“คุณหมายความว่าอย่างไร?” หลงอู่ถาม “ถ้าคุณไม่ได้ปกป้องเขา ก็หลีกทางออกไป และอย่าหยุดฉันจากการฆ่าเขา”

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์รีบพูดว่า “อาจารย์”

พระคงเจี้ยนกล่าวว่า “โยมหลง เจดีย์ตรัสรู้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเรา ฉันแค่จะห้ามไม่ให้คุณเข้าไปในเจดีย์เท่านั้น”

“เมื่อโยมเยี่ยจากไป โยมหลงจะทำอะไร ก็เรื่องของคุณ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่ง”

“ฉันขอได้อย่างเดียวเท่านั้น ห้ามฆ่า ภายในวัดเทียนหลง”

หลงอู่รู้สึกไม่มีความสุขมาก “ท้ายที่สุดแล้ว คุณยังต้องการหยุดฉันไม่ให้ฆ่าเยี่ยชิว”

“ถ้านั่นเป็นวิธีที่คุณเลือกที่จะเข้าใจ ฉันก็ช่วยไม่ได้ ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ คุณจะไม่เข้าไปในเจดีย์ตรัสรู้” คงเจี้ยนกล่าวต่อ “ถ้าโยมหลงไม่เชื่อ จะลองดูก็ได้”

หลงอู่ลังเล

เขาได้พยายามแล้วและได้รับบาดเจ็บภายใน

หากเขาลองอีกครั้ง เขาจะต้องใช้ไพ่เด็ด

เขาไม่รู้ความสามารถที่แท้จริงของพระคงเจี้ยน หรือว่าเขามีการ์ดที่ซ่อนอยู่หรือไม่ ดังนั้นหลงอู่จึงไม่มั่นใจที่จะชนะ

จะทำอย่างไร?

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลงอู่ก็ถามว่า “คงเจี้ยน สิ่งที่คุณพูดก่อนหน้านี้เป็นเรื่องจริงหรือ?”

“ถ้าเด็กคนนั้นออกมา ฉันสามารถทำตามที่ฉันต้องการได้ และคุณจะไม่หยุดฉัน?”

พระคงเจี้ยนพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “พระไม่โกหก และไม่เกี่ยวข้องกับความแค้นทางโลก”

“ดี ฉันจะรอเขาอยู่ที่นี่ ฉันไม่เชื่อว่าเด็กคนนั้นจะสามารถอยู่ในเจดีย์ได้ตลอดไป”

หลังจากพูดเช่นนี้ หลงอู่ก็นั่งลง

“โยมหลง อย่างที่บอกไปแล้วว่า ไม่มีการฆ่าภายในวัดเทียนหลง ดังนั้นเมื่อโยมเยี่ยออกมา ถ้าคุณต้องการฆ่าเขา ก็ทำข้างนอก”

“ไม่ต้องห่วง ฉันมีแผนของตัวเองอยู่แล้ว”

หลงอู่ได้ตัดสินใจแล้ว หลังจากที่เยี่ยชิวออกมาจากเจดีย์ตรัสรู้ เขาจะจับเยี่ยชิวด้วยความเร็ว

จากนั้น เขาจะทำลายการฝึกฝนของเยี่ยชิว ทำให้เขาสูญเปล่าอย่างแท้จริง

และจากนั้นเขาจะนำเยี่ยชิวกลับไปที่เมืองต้องห้าม ที่หน้าหลุมศพของหลงลิ่วและหลงจิ่ว เขาจะฆ่าเยี่ยชิวเพื่อปลอบโยนวิญญาณของน้องชายสองคนในสวรรค์

ขณะที่หลงอู่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็เริ่มรักษาอาการบาดเจ็บของเขา

พระคงเจี้ยนหันหลังกลับมาที่ชั้นหนึ่งของเจดีย์ตรัสรู้

“อาจารย์ เมื่อกี้คุณไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?” ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ถาม

ในระยะไกล หลงอู่ซึ่งกำลังรักษาตัวอยู่ จู่ๆ ก็ลืมตาขึ้นและมองเข้าไปในเจดีย์ตรัสรู้

พระคงเจี้ยนยิ้มและพูดว่า “ฉันจะได้รับบาดเจ็บง่ายๆ ได้อย่างไร ตอนนี้ฉันใช้กำลังเพียงหกสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น”

แท้จริงแล้ว พระเฒ่าคนนี้กำลังซ่อนการฝึกฝนที่แท้จริงของเขา

ดวงตาของหลงอู่เป็นประกาย

“ดีแล้ว” ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จากนั้นเขาเห็นปากของพระคงเจี้ยนขยับเล็กน้อย จากนั้นเสียงของเขาก็ดังขึ้นในหู

“หลงอู่มีพลังมาก ด้วยการฝึกฝนของเขา เขาสามารถได้ยินการสนทนาของเราได้ชัดเจน”

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ตกใจมาก “อาจารย์……”

พระคงเจี้ยนยกมือขึ้นเพื่อปิดปากปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ จากนั้นจึงขยับปากของเขาอีกครั้งเล็กน้อย

“อย่ากังวล ฉันใช้วิชาเสียงลับของสำนักพุทธ แม้ว่าเขาจะยืนข้างฉัน แต่เขาก็ไม่ได้ยินคำพูดของฉัน”

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์รู้สึกประหลาดใจ