บทที่ 697 ดรรชนีกระบี่หกชีพจร อยู่ยงคงกระพัน

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์กำลังเตรียมที่จะไปที่เจดีย์เพื่อตามหาพระคงเจี้ยน ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าสังเวชจากภายนอก

“โอ๊ย……”

ไม่นะ!

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์คิดว่าเยี่ยชิวได้รับบาดเจ็บ และรีบวิ่งออกจาเจดีย์ตรัสรู้แต่ต้องตกตะลึง

เขาเห็นเยี่ยชิวยืนอยู่กับที่ ขณะที่หลงอู่ถูกโยนออกไป

“นี้...…”

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์คิดว่าเขาตาฝาด เขาขยี้ตาแรงๆ แล้วมองอีกครั้ง

หลงอู่ถูกโยนออกไปจริงๆ

“เป็นไปได้ยังไง?”

“หลงอู่แข็งแกร่งมาก แล้วเยี่ยชิวจะทำให้เขากระเด็นไปได้อย่างไร?”

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่?”

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์เต็มไปด้วยความสงสัย

หลงอู่ก็งงไม่แพ้กัน

“ปัง!”

หลงอู่ล้มลงกับพื้นห่างออกไปกว่ายี่สิบเมตร รู้สึกเหมือนร่างกายของเขาแตกสลาย

โดยไม่สนใจความเจ็บปวด เขารีบลุกขึ้นจากพื้น มองเยี่ยชิวด้วยความตกใจ และถามว่า “คุณมีพลังภายในที่ลึกซึ้งเช่นนี้ได้อย่างไร”

เยี่ยชิวยิ้ม “เดาสิ?”

"ด้วยอายุของคุณ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีพลังภายในที่ลึกซึ้งเช่นนี้ ต้องมีบางอย่างแปลกๆ……”

หลงอู่หยุดกะทันหันและหรี่ตาลงด้วยความโกรธ “เจ้าลาหัวโล้นคงเจี้ยนนั่นถ่ายทอดพลังของเขาให้คุณหรือเปล่า?"

เยี่ยชิวอุทานว่า “คุณเดาถูกแล้ว สมองของคุณไม่ได้แย่เกินไป แค่น่าเสียดายที่คุณน่าเกลียดเกินไป”

คุณนั่นแหละที่น่าเกลียด

ทั้งครอบครัวของคุณน่าเกลียด!

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ที่กำลังฟังการสนทนาของพวกเขา มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมากและคิดกับตัวเองว่า “อาจารย์ส่งต่อพลังของเขาให้กับเยี่ยชิว แล้วนั่นไม่ได้หมายความว่าชีวิตของอาจารย์กำลังจะสิ้นสุดลงเหรอ?”

ด้วยเหตุนี้ ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์จึงหันหลังและรีบเข้าไปในเจดีย์ และขึ้นไปยังชั้นสี่อย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาเห็นใบหน้าขี้เถ้าของพระคงเจี้ยน ดวงตาของปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ก็แดงก่ำ

“อาจารย์ เหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้?”

น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของปรมาจารย์ตู้เอ้อร์

แม้ว่าเขาและพระคงเจี้ยนจะเป็นอาจารย์และลูกศิษย์ แต่พระคงเจี้ยนก็ปฏิบัติต่อเขาเป็นอย่างดี พวกเขาอยู่ด้วยกันมาหลายสิบปี ความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นเหมือนพ่อลูก

พระคงเจี้ยนกล่าวว่า “เวลาของฉันใกล้จะหมดลงแล้ว ฉันจึงให้โอกาสโยมเยี่ยในการเปลี่ยนแปลงชะตากรรมได้เช่นกัน”

“โยมเยี่ยมีโชคลาภและโอกาสอันไร้ขีดจำกัดในอนาคต เมื่อเผชิญกับความยากลำบาก คุณสามารถขอความช่วยเหลือจากโยมเยี่ยได้”

“อย่าเศร้าไปเลย คุณควรจะยินดีกับอาจารย์ของคุณ เพราะอีกไม่นานฉันจะไปดินแดนบริสุทธิ์เพื่อเฝ้าพระพุทธเจ้า”

พระคงเจี้ยนชี้ไปด้านข้างของเขาแล้วกระซิบกับปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ว่า “เชิญมานั่งกับอาจารย์และเป็นสักขีพยานถึงพลังของดรรชนีกระบี่หกชีพจร”

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์รีบนั่งข้างพระคงเจี้ยน และทั้งสองก็มองลงไปที่เจดีย์

ด้านล่างเจดีย์

เยี่ยชิวชี้นิ้วไปที่หลงอู่ “มาพบกับความหายนะของคุณ”

น้ำเสียงของเขาหยิ่ง

ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความยั่วยุ

หลงอู่เช็ดเลือดจากมุมปากของเขาแล้วพูดออกมาว่า “ไอ้หนู ให้ฉันบอกคุณเถอะ แม้ว่าคุณจะได้รับพลังของคนหัวโล้นเฒ่านั้น คุณก็ไม่สามารถดูดซับมันทั้งหมดได้ในเวลาอันสั้น”

“นอกจากนี้ การต่อสู้ไม่ได้เป็นเพียงเกี่ยวกับความแข็งแกร่ง แต่ยังเกี่ยวกับความเร็วด้วย”

“ตอนนี้ฉันจะแสดงให้คุณเห็นว่าฉันเร็วแค่ไหน”

เมื่อคำพูดของหลงอู่สิ้นสุดลง ร่างกายของเขาก็กลายเป็นภาพเบลอและปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วข้างๆ เยี่ยชิว นิ้วของเขาจับไปที่ไหล่ของเยี่ยชิว

เขาต้องการจะขยับแขนข้างหนึ่งของเยี่ยชิว

แต่ในขณะที่มือของหลงอู่แตะไหล่ของเยี่ยชิว เยี่ยชิวก็ส่ายแขนของเขา และสะบัดมือของหลงอู่ออกไป

ดูเหมือนว่าหลงอู่จะคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ไว้ ในขณะที่เขาขยับเท้า เขาปัดผ่านเยี่ยชิว หมัดขวาของเขาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า ก็ฟาดไปที่หน้าท้องส่วนล่างของเยี่ยชิว

หลงอู่หัวเราะเยาะ

“ฮึ่ม ในการต่อสู้ ความดุร้ายเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ มันเกี่ยวกับทักษะและความเร็วด้วย ในโลกแห่งศิลปะการต่อสู้ มีเพียงความเร็วเท่านั้นที่ไม่สามารถเอาชนะได้ ฉันไม่เชื่อว่าคุณสามารถต้านทานความเร็วของฉันได้”

ทันใดนั้น รอยยิ้มก็แข็งทื่อบนใบหน้าของหลงอู่

เพราะหมัดขวาของเขาถูกเยี่ยชิวคว้าไว้จริงๆ