บทที่ 70 แชมป์โหวเซียวจิ่ว

อยาก!

เยี่ยชิวกำลังกรีดร้องอยู่ในใจของเขา

ลองนึกภาพดูสิ ในบรรดาผู้ชายทุกคนในโลกนี้ ตราบใดที่สุขภาพของพวกเขายังปกติดี ใครล่ะจะไม่อยากอาบน้ำกับสาวงามอย่างหลินจิงจื้อบ้าง?

แต่เยี่ยชิวมีผิวหน้าค่อนข้างบาง เมื่อเขาลังเล หลินจิงจื้อก็ปิดประตูห้องน้ำไปแล้ว

ในไม่ช้า เสียงน้ำไหลก็ดังมาจากห้องน้ำ และหลินจิงจื้อก็เริ่มอาบน้ำแล้ว

แม้ว่าเธอเพิ่งส่งคำเชิญไป แต่เยี่ยชิวยังคงเป็นคนใส ๆ ที่ไม่เคยมีเซ็กส์ระหว่างชายและหญิง เขาอายเกินกว่าจะเข้าไป ดังนั้นเขาจึงต้องรออยู่ในห้อง

ด้านหนึ่งของห้องน้ำ มีกระจกชิ้นใหญ่ คุณไม่สามารถมองเห็นด้านในจากด้านนอกได้โดยตรง แต่คุณสามารถเห็นเงาเว้าและนูนที่สะท้อนบนกระจกได้ไม่ชัดเจน

เธอเริ่มถอดเสื้อผ้า รวบผม ล้างหน้า และเริ่มถูผมของเธอ

ไม่รู้ว่าหลินจิงจื้อตั้งใจหรือไม่ ทุกการเคลื่อนไหวช้ามาก เหมือนหนังสโลว์โมชั่น ทำให้ผู้คนไม่สามารถละสายตาจากไปได้

อึกอึก

เยี่ยชิวกลืนน้ำลาย การหายใจของเขาค่อย ๆ หนักขึ้น และภาพแปลก ๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นในใจของเขา

แม้ว่าเยี่ยชิวจะพยายามอย่างหนัก เพื่อควบคุมความคิดชั่วร้ายในใจของเขา แต่ความคิดเหล่านั้นก็เข้ามาหาเขาเหมือนกระแสน้ำ ใบหน้าของเขาแดงขึ้นเรื่อย ๆ และหัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นและเร็วขึ้น

ในขณะเดียวกัน มีความตึงเครียดเพิ่มมากขึ้นด้วย

คืนนี้ฉันจะมีเซ็กส์กับพี่หลินจริง ๆ เหรอ?

ว่ากันว่าผู้ชายไม่สามารถอยู่ได้เกินสามวินาทีในครั้งแรก ฉันจะเป็นแบบนั้นไหม?

พี่หลินจะไม่ชอบฉันรึเปล่า?

ขณะที่เยี่ยชิวกำลังคิดอย่างบ้าคลั่ง เสียงน้ำในห้องน้ำก็หยุดลง ใช้เวลาสองนาทีเต็มก่อนที่หลินจิงจื้อจะออกมา

ทันใดนั้น ดวงตาของเยี่ยชิวก็ตรงขึ้น

ร่างกายของหลินจิงจื้อถูกห่อด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาว และผิวที่เปลือยเปล่าของเธอ เหมือนกับเครื่องลายครามสีขาวที่เปล่งแสงสีขาววาววับที่แพรวพราว

มีชั้นสีแดงเข้มบนแก้มของเธอ ผมเปียกของเธอพาดอยู่บนไหล่ที่อ่อนนุ่ม และไม่มีกระดูกของเธอโผล่ออกมาราวกับดอกชบา ที่ละเอียดอ่อนและมีเสน่ห์มาก

สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือ รูปร่างที่เซ็กซี่ของเธอ ซึ่งไม่สามารถห่อด้วยผ้าเช็ดตัวได้ เอวของเธอเรียวเล็ก ขาของเธอตรงยาวและแข็งแรง สัดส่วนที่ใหญ่อยู่ในที่ที่ควรอยู่ และโค้งงอในที่ที่ควรโค้ง ร่างกายเต็มไปด้วยเสน่ห์

ปากของเยี่ยชิวมีน้ำลายไหล

เมื่อเห็นเขาเช่นนี้ หลินจิงจื้อจึงกลอกตามาที่เขา แล้วพูดว่า "นายบ้าไปแล้วเหรอ? ไม่เคยเห็นมาก่อนรึไง?"

"ไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลย" เยี่ยชิวไม่เคยเห็นมันมาก่อนจริง ๆ

ตุ้บ--

หลินจิงจื้อยิ้ม และทันใดนั้นทั้งห้องก็สว่างไสว และเคลื่อนไหวเหมือนดอกพีโอนีที่กำลังบานสะพรั่ง

"พี่หลิน คุณสวยมาก" เยี่ยชิวพูดอย่างจริงจัง

"แล้วนายชอบไหม?" หลินจิงจื้อถามอย่างประณีตปนความสนุก โดยมีลักยิ้มลึกสองอันปรากฏขึ้นบนแก้มของเธอ

"ชอบ"

"แล้วฉันขอเป็นแฟนนายได้ไหม?"

"ผม"

ปังปัง!

ขณะที่เยี่ยชิวกำลังจะพูดว่าได้ ก็มีเสียงเคาะประตูทันที ซึ่งทำให้เยี่ยชิวตกใจ

"เสี่ยวเจี๋ยเหรอ?" หลินจิงจื้อถาม

"ประธานหลิน ฉันเอง" เสียงของซุนเมิ่งเจี๋ยดังมาจากข้างนอก และพูดว่า "ฉันจัดห้องพักเรียบร้อยแล้ว ฉันจะพาเยี่ยชิวไปที่นั่นคะ"

"เอาล่ะ ฉันเข้าใจแล้ว" หลินจิงจื้อพูดกับเยี่ยชิว "มันดึกแล้ว นายควรไปพักผ่อน!"

เยี่ยชิวตกตะลึง ไม่ได้บอกให้นอนอยู่ที่นี่เหรอ? คุณไม่กล้านอนกับฉันเหรอ? ให้ฉันค้างคืนที่ห้องอื่นแทนเหรอ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เยี่ยชิวจึงรู้สึกด้อยกว่าเล็กน้อย ใช่ ฉันเป็นเพียงหมอตัวน้อยที่ไร้พลัง และพี่หลินเป็นเทพธิดาที่อยู่เหนือฉัน เธอจะชอบฉันได้ยังไง

"พี่หลิน พักผ่อนก่อนเถอะ!" เยี่ยชิวพูด แล้วจากไป

ระหว่างทางออกไป เขาถูกหลินจิงจื้อหยุดอีกครั้ง โดยพูดว่า "เยี่ยชิว คำถามที่ฉันถามนายเมื่อกี้ฉันจริงจัง อย่าตอบฉันแบบเร่งรีบ สักวันหนึ่งนายค่อยตอบฉันก็ได้เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ดีแล้ว"

จู่ ๆ อารมณ์หดหู่ของเยี่ยชิวดีขึ้นอีกครั้ง เขาหันศีรษะ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "พี่หลิน ราตรีสวัสดิ์"

"ราตรีสวัสดิ์" หลินจิงจื้อยิ้มเบา ๆ