บทที่ 714 หลินจิงจื้อที่อ่อนช้อยพราวเสน่ห์

"จ่ายค่าชดเชยให้ผมหนึ่งหมื่นล้าน ไม่งั้นพวกคุณก็อย่าคิดมีชีวิตออกไปจากที่นี่!"

เมื่อได้ยินคำนี้จากมู่เอิน หม่าตงก็แอบสบถด่าในใจ ปัดโธ่ นี่มันขู่กรรโชกทรัพย์กันชัดๆ

หม่าตงแทบอยากกระโดดบีบคอคุณเหยาซะตอนนี้เลย ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตัวเองคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้หรอก?

หากต้องจ่ายเงินจำนวนนี้จริง เช่นนั้นตัวเองก็ต้องเสียเปรียบนะสิ?

ทำยังไงดี?

หม่าตงชำเลืองมองเกาเฟย

เกาเฟยรับรู้ความต้องการของหม่าตงได้ทันทีพร้อมกับกล่าวออกไป "ผู้อำนวยการมู่พูดถูก คุณเหยาเป็นคนในบริษัทของเรา และในฐานะที่คุณชายหม่าเป็นเจ้านายของคุณเหยาก็ควรที่จะรับผิดชอบเรื่องนี้"

"แต่คุณเองก็น่าจะรู้ดีว่าต่อให้คุณชายหม่ายกทั้งบริษัทให้คุณก็เทียบไม่ได้กับเงินมูลค่าหนึ่งหมื่นล้าน"

"ฉะนั้น คุณชายหม่าไม่ควรจ่ายเงินชดเชยหนึ่งหมื่นล้านเหรียญนี้"

มู่เอินกล่าวอย่างเย็นชา "ไม่จ่าย งั้นฉันจะส่งพวกนายไปลงนรก"

เมื่อได้ยินคำนี้

เกาเฟยกลับไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว เขากลับยิ้มพร้อมกับกล่าว "ผู้อำนวยการมู่ ผมรู้ว่าคุณกำลังล้อเล่น"

"คุณและคุณหม่าโส่วฟู่เป็นเพื่อนกัน แถมคุณชายหม่าก็ยังเรียกคุณว่าลุง ต่อให้คุณลงมือทำร้ายใคร แต่คุณก็ไม่มีทางทำร้ายคุณชายหม่าได้ลงคอหรอก"

"ไม่งั้นคนอื่นจะมองคุณยังไง?"

"หากคุณทำอะไรคุณชายหม่าขึ้นมา เช่นนั้นคนอื่นจะต้องต่อว่าด่าทอว่าคุณเป็นคนจิตใจอำมหิตโหดเหี้ยม และคุณหม่าโส่วฟู่เองก็ไม่มีทางนิ่งเฉยกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน"

ฮึ!

มู่เอินกล่าวอย่างเยือกเย็น "ทำไม คิดจะใช้หม่าโส่วฟู่มาทำให้ฉันกลัวอย่างนั้นเหรอ?"

"นายคิดว่าฉันกลัวอย่างนั้นเหรอ?"

"ฉันสูญเสียเงินกว่าหมื่นล้าน แถมยังถูกคนอื่นหักมือทั้งสองข้าง ตอนนี้ไม่ว่าเรื่องอะไรฉันก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ"

"วันนี้พวกนายต้องจ่ายเงินมาให้ฉัน ไม่งั้นละก็อย่าหาว่าฉันใจร้าย!"

มู่เอินกล่าวด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด

เมื่อนึกถึงหยกแดงชั้นยอดที่มีมูลค่านับหมื่นล้านได้ถูกเยี่ยชิวแย่งไป ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกเข็มนับหมื่นเล่นทิ่มแทง

เกาเฟยรีบกล่าว "ผู้อำนวยการมู่อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผมไม่ได้พูดถึงคุณหม่าโส่วฟู่เพื่อให้คุณรู้สึกกดดัน"

"คุณมีอำนาจมากมายที่ต้าหลี่ แน่นอนว่าคุณไม่มีทางกลัวคุณหม่าโส่วฟู่อย่างแน่นอน"

"อันที่จริงผมแค่อยากบอกว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดกันเรื่องค่าชดเชย ตอนนี้มีสองเรื่องที่ควรต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด"

"เรื่องแรกคือหาวิธีเอาหยกชั้นยอดที่เยี่ยชิวกลับมาให้เร็วที่สุด"

"เรื่องที่สองคือคิดบัญชีกับเยี่ยชิว"

"เดิมทีหยกแดงชิ้นนั้นเป็นของคุณ เยี่ยชิวเขามีสิทธิ์อะไรที่เอาไปแบบนั้น? เขามีสิทธิ์อะไร?"

"เจ้าหมอนั่นไร้เหตุผลที่สุด เขาไม่เพียงแย่งหยกแดงที่มีมูลค่านับหมื่นล้านไป แถมยังลงมือทำร้ายคุณต่อหน้าคนจำนวนมากแบบนี้อีก"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา มู่เอินก็รู้สึกโกรธ

วันนี้เขาถูกทำร้ายต่อหน้าคนจำนวนมาก แน่นอนว่าจะต้องตกเป็นประเด็นนินทาของคนจำนวนมากแน่นอน ไม่แน่ตอนนี้ทุกคนอาจกำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่ก็เป็นได้

มู่เอินกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "เอากลับมา? นายพูดง่ายเหลือเกิน! นายเองก็เห็นฝีมือของเจ้าหมอนั่นแล้วไม่ใช่เหรอ เขาคนเดียวจัดการลูกน้องนับร้อยของฉันได้ ฉันจะเอาอะไรไปแย่งหยกแดงชิ้นนั้นมาจากเขาเหรอ?"

เกาเฟยกล่าว "คิดจะเอาหยกแดงชิ้นนั้นคืนมา ทางเดียวคือใช้ไม้แข็ง"

มู่เอินขมวดคิ้ว "นายหมายความว่าให้ฉันไปแย่งชิงกลับมา?"

"ใช่ครับ" เกาเฟยพยักหน้า "และต้องเร็วมาก ไม่งั้นหากเยี่ยชิวออกจากต้าหลี่ขึ้นมาเมื่อไรก็จะจัดการได้ยาก"

มู่เอินกล่าว "หนีไปได้แต่ก็หนีความตายไม่พ้น ต่อให้เขาออกจากต้าหลี่ได้ ฉันก็หาเขาเจออย่างแน่นอน"

"ผู้อำนวยการมู่ จะปล่อยให้เขาออกไปจากต้าหลี่ไม่ได้อย่างเด็ดขาด"