บทที่ 720 ช่วยเหลือเซียวจิ่ว

ผู้อาวุโสถังค่อนข้างประหลาดใจ

ไม่ได้คาดหวังว่า เยี่ยชิวจะขอยืมเยี่ยหวู่ตี้จากเขา

เยี่ยชิวอธิบายว่า “เยี่ยหวู่ตี้เป็นสุดยอดปรมาจารย์ ภารกิจช่วยเหลือเซียวจิ่วนั้นอันตรายมาก และฉันต้องการขอความช่วยเหลือจากเยี่ยหวู่ตี้”

เยี่ยชิวไม่ได้พูดกับผู้อาวุโสถังว่า เยี่ยหวู่ตี้เป็นลุงคนที่สามของเขา

“เอาล่ะ” ผู้อาวุโสถังเห็นด้วยทันที สั่งเยี่ยหวู่ตี้ “คุณจะช่วยเหลือ เยี่ยชิวในการช่วยเหลือเซียวจิ่ว เยี่ยชิวจะรับผิดชอบภารกิจนี้ และคุณจะสนับสนุนเขา”

“รับทราบ!” เยี่ยหวู่ตี้เห็นด้วยเสียงดัง

ผู้อาวุโสถังจึงถามว่า “เยี่ยชิว คุณมีคำขออื่นใดอีกหรือไม่?”

เยี่ยชิวส่ายหัว “ไม่มีแล้ว”

ผู้อาวุโสถังกล่าวว่า “เยี่ยชิว คุณควรเข้าใจถึงความสำคัญของ เซียวจิ่วที่มีต่อชายแดนทางตอนเหนือ”

“ดังนั้น จึงจำเป็นที่จะต้องนำเซียวจิ่วกลับมา”

“เวลาเป็นสิ่งสำคัญ เริ่มปฏิบัติการได้เลย!”

ด้วยคำสั่งดังกล่าวจากผู้อาวุโสถัง เยี่ยชิวและเยี่ยหวู่ตี้จึงเตรียมพร้อมที่จะดำเนินการ

“ถังเฟย รองเหวย คุณจะพาเยี่ยชิวไปยังชายแดน” เทพทหารสั่งก่อนที่จะกล่าวเสริมอย่างกรุณาว่า “เยี่ยชิว เยี่ยหวู่ตี้ ระวังภารกิจนี้ด้วย”

“อืม”

เยี่ยชิวและเยี่ยหวู่ตี้ตอบกลับและเดินออกจากห้องประชุม

ในขณะนั้น เทพทหารเริ่มไออย่างรุนแรงและกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

เยี่ยชิวหยุดชั่วคราวและถามว่า “หัวหน้า คุณโอเคไหม?”

เทพทหารกล่าวว่า “เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันมีปัญหาด้านสุขภาพเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีอะไรเลย”

“หัวหน้าให้ฉันดูคุณหน่อย!” เยี่ยชิวกล่าวและเคลื่อนตัวไปหา เทพทหาร

“ไม่จำเป็น!” เทพทหารยกมือขึ้นเพื่อหยุดเยี่ยชิว และกล่าวว่า “การช่วยเหลือเซียวจิ่วนั้นสำคัญ และชายแดนทางตอนเหนือจะต้องไม่วุ่นวาย ถ้าฉันชะลอเรื่องสำคัญเช่นนี้สำหรับชายชราอย่างฉัน มันจะเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่”

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง เยี่ยชิวก็พูดว่า “แล้วฉันจะรักษาคุณเมื่อฉันกลับมา”

“ตกลง” ในที่สุดรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของเทพทหาร

เยี่ยชิว และทีมของเขาออกจากห้องประชุมอย่างรวดเร็ว

……

ตีสาม

หิมะตกหนัก

ณ เป่ยกู้ถิง สุสานผู้พลีชีพ

รถจี๊ปทหารค่อยๆ จอดที่ทางเข้าสุสาน

เยี่ยชิวและเยี่ยหวู่ตี้ ลงจากรถ มองดูเห็นทหารหลายร้อยนายประจำการอยู่ที่ทางเข้าสุสาน

ติดอาวุธครบ

พร้อมแล้วรอได้เลย

ไฟเปิดอยู่

“คุณทั้งสอง ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวานนี้ ฉันได้สั่งให้ปิดสุสาน” เหวยหลิงซินกล่าว

“ลองเข้าไปดูกันเถอะ!” เยี่ยชิวกล่าวพร้อมกับก้าวเดินไปที่สุสาน

เยี่ยหวู่ตี้ ถังเฟย และเหวยหลิงซินเดินตามหลังเขาไป

เมื่อเข้าไปในประตู สิ่งแรกที่สะดุดตาคือบันไดหินอันกว้างใหญ่

ทั้งสองด้านของบันไดมีต้นสนสูงและต้นไซเปรสตั้งตระหง่าน เหมือนกับทหารสูงใหญ่ที่เฝ้าสุสานอันศักดิ์สิทธิ์

แต่ตอนนี้มีคราบเลือดมากมายบนขั้นบันได

เมื่อก้าวขึ้นบันไดและไปถึงจุดสิ้นสุด จัตุรัสก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

บนจัตุรัสมีรูปนูนหินอ่อนสีขาวขนาดใหญ่

มีการแกะสลักหน้าไว้เกือบร้อยหน้า

ใบหน้าของพวกเขาแตกต่างออกไปด้วยท่าทางที่แตกต่างกัน

“คนเหล่านี้คือทหารลาดตระเวนที่เสียสละในการรบที่เป่ยกู้ถิง” เหวยหลิงซินแนะนำ

ในความเป็นจริง แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูด แต่เยี่ยชิวก็สามารถเดาได้

ข้างๆนูนมีแผ่นศิลา

เหนือแผ่นศิลามีคู่กลอนอยู่

“เนินเขาเขียวขจีและน้ำทะเลใส ทิ้งจิตวิญญาณผู้กล้าหาญไว้เบื้องหลัง ต้นไซเปรสและต้นสนเขียวขจี คอยปลอบโยนดวงวิญญาณของวีรบุรุษผู้จากไป”

ที่มุมซ้ายล่างของแผ่นศิลา มีตัวอักษรเป็นบรรทัดเล็กๆ