บทที่ 75 ฆ่า!

"นายกำลังจะไปไหน?"

เมื่อได้ยินเสียงดังกล่าว จ้าวอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นคนแปลกหน้าสี่คนเดินเข้ามาจากด้านนอกประตู

ผู้นำเป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบหรือห้าสิบ มีใบหน้าสวย ไม่มีหนวดเครา สวมเสื้อสีเขียว และมีปิ่นปักผมรวบผมไว้ แต่งกายเหมือนคนโบราณ

ด้านหลังชายวัยกลางคน มีชายหนุ่มร่างกำยำสามคน อายุประมาณสามสิบปี

"พวกนายเป็นใคร?" จ้าวอวิ๋นถาม พวกนายเข้ามาได้ยังไง?"

"ประตูเปิดอยู่ เลยเดินเข้ามาเอง"

เป็นไปไม่ได้!

มียามอยู่ที่ประตูวิลล่า หากคนเหล่านี้เข้ามาจากประตู ยามจะห้ามพวกเขาไว้อย่างแน่นอน

เขาโกหกเหรอ?

จ้าวอวิ๋นมองชายวัยกลางคนอย่างระมัดระวังอีกครั้ง และพบว่าชายวัยกลางคนมีรอยยิ้มบนใบหน้าอยู่เสมอ และดูเหมือนเขาจะไม่ได้โกหก

จากนั้น มีความเป็นไปได้เพียงทางเดียวเท่านั้น

ยามหยุดเขาไว้แล้ว แต่เขาไม่ฟัง

จ้าวอวิ๋นรีบดึงเสี่ยวหู่ไปข้างหลังเขา มองไปที่ชายวัยกลางคนด้วยความระมัดระวัง และถามว่า "พวกนายเป็นใครกันแน่?"

ชายวัยกลางคนยิ้ม และพูดว่า "ฉันชื่อเฉายวน"

เฉายวน?

ชื่อดูคุ้นเคยมาก จ้าวอวิ๋นกำลังจะพูด แต่ทันใดนั้นได้มีเสียงดังอยู่ข้างหลังเขา เมื่อเขามองย้อนกลับไป เขาเห็นราชามังกรคุกเข่าอยู่บนพื้น และพูดเสียงดัง "สวัสดีไท้เจี่ยน! ชายชราไม่รู้ว่าไท้เจี่ยนจะมา จึงขาดการต้อนรับ หวังว่าท่านจะให้อภัย!"

ไท้เจี่ยนงั้นเหรอ? ผู้ชายคนนี้คือไท้เจี่ยนเหรอ?

จ้าวอวิ๋นมองไปที่ชายวัยกลางคนด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาซีดลง

"จ้าวอวิ๋น คุกเข่าลงเร็ว" ราชามังกรตะโกน

ตุ้บ--

จ้าวอวิ๋นคุกเข่าลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว และพูดด้วยความเคารพ "ยินดีต้อนรับไท้เจี่ยน"

"ราชามังกร นายไม่จำเป็นต้องกล่าวคำนับฉันแบบนี้ จะว่าไป ฉันอายุน้อยกว่านายด้วยซ้ำ ดังนั้นฉันต่างหากที่ควรจะเป็นคนทักท่านนายก่อน" เฉายวนเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว ช่วยพยุงราชามังกรลุกขึ้น และพูดว่าพร้อมรอยยิ้ม "ฉันแค่มาเยี่ยมเยียน คงไม่รบกวนนายใช่ไหม?"

"เป็นพรสำหรับฉันจริง ๆ ที่คุณสามารถมาที่บ้านอันต่ำต้อยของฉันได้ด้วยตัวเองไท้เจี่ยน" ราชามังกรพูดด้วยความกลัว

เฉายวนยิ้ม และพูดกับจ้าวอวิ๋น "นายลุกขึ้นด้วยสิ!"

"ครับ" จ้าวอวิ๋นลุกขึ้นยืน

หลังจากนั้นทันที ดวงตาของเฉายวนจึงจับจ้องไปที่เสี่ยวหู่ กวักมือเรียก และพูดว่า "มานี่สิ เด็กน้อย ให้ฉันอุ้มนายหน่อย"

ท้ายที่สุดแล้ว เสี่ยวหู่ยังเป็นเด็ก และไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างผู้ใหญ่ เขาจึงเข้ามา

เฉายวนอุ้มเสี่ยวหู่ขึ้นมา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "เด็กคนนี้หน้าตาดี และมีลักษณะที่ละเอียดอ่อน ฉันไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้อุ้มเขาไว้ในอนาคตได้ไหม"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของราชามังกรก็เปลี่ยนไปอย่างมาก และเขาก็คุกเข่าลงกับพื้น แล้วพูดว่า "ไท้เจี่ยน เสี่ยวหู่ยังเด็กอยู่ โปรดปล่อยเขาไปด้วย ฉันยินดีที่จะพาพี่น้องในเจียงโจว และยอมจำนนต่อหลงเหมิน"

"ราชามังกร นายหมายถึงอะไรในเรื่องนี้? ฉันเป็นถึงผู้นำหลงเหมิน ฉันจะทำให้เด็กน้อยต้องยากลำบากได้ยังไง" เฉายวนถามเสี่ยวหู่ด้วยรอยยิ้ม "เจ้าหนู จะไปเที่ยวกับอาอวิ๋นที่ไหนกัน?"

"เตรียมตัวไปต่างประเทศฮะ"

"เสี่ยวหู่!" จ้าวอวิ๋นขัดจังหวะอย่างเร่งรีบ จ้องมองที่เสี่ยวหู่ แล้วพูดว่า "ต่อหน้าไท้เจี่ยน อย่าพูดเรื่องไร้สาระ"

เฉายวนยิ้ม และถามเสี่ยวหู่ "จะไปประเทศไหนล่ะ? ให้ฉันเดาสิว่าเป็นอเมริกา? สวิตเซอร์แลนด์ หรือตุรกี? ไม่สิ น่าจะเป็นออสเตรลียใช่ไหม"

"คุณรู้ได้ยังไงว่าเรากำลังจะไปออสเตรเลีย" ใบหน้าที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเสี่ยวหู่เต็มไปด้วยความสงสัย

เฉายวนเหลือบมองราชามังกร แล้วพูดกับเสี่ยวหู่ด้วยรอยยิ้ม "ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้อะไรบางอย่าง ฉันแค่ขี้เกียจเกินกว่าที่จะตรวจสอบ แต่เมื่อฉันตรวจสอบแล้ว ก็ไม่มีอะไรจะซ่อนตัวจากฉันได้"