บทที่ 76 ระยะเวลาสามวัน

เมื่อผู้คนกำลังจะตาย หัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้หัวใจของราชามังกรสงบมาก และไม่มีความกลัวเลย

เขาหลับตาลง และทบทวนชีวิตในใจของเขาอย่างรวดเร็ว

เมื่ออายุ 18 ปี เขาเดินทางไปทั่วโลก ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ และในที่สุดได้กลายเป็นปรมาจารย์อันดับที่ 12 ในรายชื่อเสือ และกลายเป็นราชาแห่งโลกใต้ดินของเจียงโจว

ชีวิตนี้ สามารถอธิบายได้ว่ามันยอดเยี่ยมมากแล้ว

สิ่งที่ทำให้ราชามังกรภูมิใจมากที่สุดก็คือ แม้ว่าเขาจะเป็นหัวหน้ากองกำลังใต้ดินของเจียงโจว แต่เขาไม่เคยฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ นับประสาอะไรกับการพลาดแม้แต่คนเดียว

ด้านบน คุณคู่ควรกับสวรรค์ ด้านล่าง คุณคู่ควรกับพี่น้อง

ในชีวิตนี้ ฉันมีมโนธรรมที่ชัดเจน

หากต้องตายก็ไม่เสียใจ!

ในเวลานี้ คมกริชอยู่ที่คอของเขาแล้ว และราชามังกรก็รู้สึกได้ว่า ตราบใดที่กริชขยับไปข้างหน้าหนึ่งนิ้ว เขาจะจากโลกนี้อย่างเป็นทางการ

ตายก็ไม่เป็นไร ไม่มีใครในโลกไม่ตาย

"หยุด!"

ทันใดนั้น มีเสียงตะโกนดังขึ้นมา ตามมาด้วยลมแรงที่พัดผ่านอากาศ และเสียง "ติ๊ง" ที่คมชัดก็ดังมาจากหูของตนเอง

เมื่อสิ้นสุดเสียงนี้ ราชามังกรลืมตาขึ้น และเห็นว่ามีดสั้นในมือของชายหนุ่มถูกกระแทกออกไป เขารีบหันไปมองที่ประตู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก

"เยี่ยชิว นายมาทำอะไรที่นี่? ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้"

ราชามังกรตะโกน เขากำลังจะตาย และเขาไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเยี่ยชิวก่อนที่เขาจะตาย

"ผมมาที่นี่เพื่อช่วยคุณ" เยี่ยชิวเหลือบมองเขา และเห็นว่าราชามังกรสบายดี จากนั้นดวงตาของเขาก็จ้องมองไปที่เฉายวน ซึ่งสวมชุดสีเขียว และถามว่า "คุณคือไท้เจี่ยนใช่ไหม?"

"ถูกต้อง" เฉาหยวนพูดด้วยรอยยิ้ม "คนเราถ้าจะได้พบมันก็ได้พบกันจริง ๆ แต่ฉันไม่คิดว่าเราจะได้พบกันอีกเร็วขนาดนี้"

ราชามังกรมองดูเยี่ยชิวด้วยความประหลาดใจ "นายเคยเจอไท้เจี่ยนแล้วเหรอ?"

"เราเจอกันที่โรงพยาบาลเมื่อเช้านี้ แต่ในเวลานั้น ผมไม่รู้ว่าเขาคือไท้เจี่ยน" เยี่ยชิวพูดกับเฉายวนว่า "คุณไว้ชีวิตราชามังกรได้ไหม?"

"ทำไมนายถึงอยากช่วยเขา?" เฉายวนถาม

"เพราะราชามังกรมีบุญคุณกับผมมาก"

"นายพูดถึงบุญคุณ หมายถึงที่สุ่ยจิงกงเมื่อคืนนี้ ที่เขาปกป้องนายเหรอ? หรือว่า จ้าวอวิ๋นช่วยนายฝังกัวเส่าชงทั้งเป็น?"

ตู้ม!

หัวใจของเยี่ยชิวตกตะลึง

สิ่งที่เกิดขึ้นในสุ้ยจิงกงเมื่อคืนนี้ ไม่ใช่เรื่องยากที่จะรู้ แต่ไท้เจี่ยนรู้เกี่ยวกับกัวเส่าชงได้ยังไง

ยกเว้นเขา จ้าวอวิ๋นและคนของจ้าวอวิ๋นสองสามคน ไม่มีใครอยู่ด้วยในวันนั้น เยี่ยชิวเชื่อว่าจ้าวอวิ๋นและคนอื่น ๆ จะไม่รั่วไหลอย่างแน่นอน แล้วไท้เจี่ยนรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้จากที่ไหน?

สักครู่หนึ่ง เหงื่อเย็นก็ไหลออกมาบนหลังของเยี่ยชิว

"ฉันเดาว่านายต้องคิดอยู่ในใจ ว่าฉันรู้ได้ยังไงใช่ไหม?" เฉายวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ฉันไม่สามารถค้นหาได้หากฉันอยากรู้"

เยี่ยชิวสงบลง และถามตรงประเด็น "คุณจะให้เราทำอะไร ถึงจะปล่อยราชามังกรไป?"

เฉายวนส่ายหัว แล้วพูดว่า "ราชามังกรต้องตาย"

"ทำไม?"

"เซียวชิงตี้ส่งข้อความถึงฉันเมื่อคืนนี้ แต่ราชามังกรร่วมมือกับนายและหลินจิงจื้อเพื่อทำร้ายเขา และฆ่าลูกน้องของเขา ซึ่งถือเป็นอาชญากรรม เมื่อฉันมาถึงเจียงโจวครั้งแรก ฉันถูกลอบสังหาร และลูกน้องหลายคนของฉันถูกลอบสังหารจนตาย เห็นได้ว่าเจียงโจววุ่นวายขนาดไหน ในฐานะหัวหน้ากองกำลังใต้ดินในเจียงโจว ราชามังกรได้จัดการเจียงโจวจนเป็นแบบนี้ เขามีความผิดในอาชญากรรมสองครั้ง ดังนั้นเขาจึงต้องถูกฆ่า"

เยี่ยชิวรู้สึกโกรธเล็กน้อย และพูดว่า "ทั้งสองสิ่งนี้ไม่ควรถูกตำหนิว่าเป็นราชามังกร"

"โอ้?" เฉายวนสงสัยเล็กน้อย "เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ"

เยี่ยชิวกล่าวว่า "เซียวชิงตี้นั้นหยิ่งผยอง และมีอำนาจเหนือกว่า และทำทุกอย่างที่เขาต้องการ แต่คุณปล่อยให้คนแบบนั้นช่วยคุณส่งต่อข้อความ ผมคิดว่าคุณไม่เข้าใจคน และใช้ผู้คนอย่างไม่เหมาะสม"

"ในงานเลี้ยง เซียวชิงตี้เป็นผู้ฆ่า และต้องการจะฆ่าพวกเราก่อน ทุกคนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงรู้เรื่องนี้ และเราแค่ป้องกันตัว การฆ่าลูกน้องของเขา และหักขาของเขา เป็นเพียงการป้องกันที่ถูกต้องตามกฎหมาย"

"ประการที่สอง เมื่อคุณมาที่เจียงโจว ราชามังกรไม่รู้เรื่องนี้ และคุณไม่ได้ขอให้ราชามังกรส่งใครมาปกป้องคุณ การลอบสังหารเป็นเรื่องส่วนตัวของคุณทั้งหมด คุณจะโทษราชามังกรได้ยังไง?"

"ในฐานะผู้นำของหลงเหมิน มีคนมากมายในโลกที่ต้องการฆ่าคุณ คุณควรรู้เรื่องนี้ดีที่สุด หากคุณใช้มาตรการป้องกันที่เข้มงวดเมื่อคืนนี้ จะมีคนที่ต้องการฆ่าคุณได้ยังไง? และจะมีเรื่องนี้เกิดขึ้นได้ยังไง?"

"ส่วนคนของคุณที่ตาย พวกเขาตายเพื่อปกป้องคุณ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ พวกเขาคงไม่ตาย จะว่าไปแล้ว คุณต่างหากที่ทำร้ายพวกเขา"

"อวดดี!" ก่อนที่เยี่ยชิวจะพูดจบ ชายหนุ่มก็ตะโกนออกมาอย่างรุนแรง