บทที่ 755 ห้ามเข้าปักกิ่งภายในสิบปี

เยี่ยหวู่ตี้เงยหน้าขึ้นมอง เห็นเยี่ยชิวและเซียวจิ่วยืนอยู่ที่ปลายอีกด้านของทางเดิน

มองเขาด้วยสีหน้าแปลกๆ

เยี่ยหวู่ตี้ไม่ต้องการเผชิญหน้ากับพวกเขา ดังนั้นเขาจึงพิงกำแพงแล้วหันกลับเข้าไปในห้อง

ขณะนั้น เสียงของเซียวจิ่วก็ดังมาจากข้างหลังเขา “เยี่ยหวู่ตี้ ทำไมคุณถึงอ่อนแอขนาดนี้?”

อมตะชางเหม่ยตามมาและพูดว่า “เจ้าตัวแสบ คุณเป็นหมอ รีบตรวจดูเยี่ยหวู่ตี้ด่วน”

เยี่ยชิวกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบ ด้วยอาการของเขา การกินเนื้อแกะเสียบไม้สักร้อยชิ้นก็ช่วยได้”

ฮ่าๆๆ...…

ทุกคนหัวเราะ

เยี่ยหวู่ตี้หน้าแดง

“เยี่ยหวู่ตี้ แม้ว่าคุณจะไม่เก่งเท่าฉัน แต่พลังการต่อสู้ของคุณก็น่าประทับใจ” เซียวจิ่วพูดล้อเล่นต่อไป

ถังเฟยกล่าวว่า “ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้า เสียงก็ดังไม่หยุด ฉันคิดว่าศัตรูมาถึงแล้ว”

อมตะชางเหม่ยหัวเราะและพูดว่า “จู่ๆ ฉันก็เกิดแรงบันดาลใจเขียนบทกวีขึ้นมา ทุกคนโปรดเชิญฟัง”

“ท้องฟ้ากว้างใหญ่ พื้นที่รกร้าง เยี่ยหวู่ตี้แห่งตระกูลเยี่ยช่างบ้าคลั่งจริงๆ”

“พลังการต่อสู้ คงทนอย่างแท้จริง เช้าตรู่ ตลอดทั้งคืน”

“สาวสวยซ่อนอยู่ในห้อง ตอนนี้เขาต้องพิงผนังเพื่อเดิน..….”

“คุณหุบปาก!” เยี่ยหวู่ตี้ไม่รอให้อมตะชางเหม่ยอ่านบทกวีจบ เขาสาปแช่ง “ถ้าคุณกล้าพูดเรื่องไร้สาระอีก ฉันจะฆ่าคุณ”

อมตะชางเหม่ยไม่กลัว “เยี่ยหวู่ตี้ ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกคุณ ด้วยสภาพปัจจุบันของคุณ ฉันสามารถปราบคุณได้ด้วยมือเดียว”

“คุณ” ใบหน้าของเยี่ยหวู่ตี้เปลี่ยนเป็นสีแดง เขาโกรธเกินกว่าจะพูดได้

แท้จริงแล้ว ตอนนี้เขาแทบจะเดินไม่ไหวแล้ว เขาเทียบไม่ได้กับอมตะชางเหม่ย

“ผู้อาวุโส คุณรอฉันก่อนเถอะ เมื่อฉันฟื้นพลังแล้ว ฉันจะฆ่าคุณ” เยี่ยหวู่ตี้ยังคงขู่ต่อไป

“ฟื้นพลังของคุณ?” อมตะชางเหม่ยยิ้ม “เมื่อมีหลงหนู่ว์อยู่ที่นี่ คุณยังสามารถฟื้นพลังของท่านได้หรือไม่?”

ฮ่าๆๆ...…

ทุกคนหัวเราะกันใหญ่

เยี่ยหวู่ตี้รู้สึกเขินอายมาก เขาหวังว่าเขาจะหารูที่จะคลานเข้าไปได้

“พวกคุณรอฉันเถอะ” เยี่ยหวู่ตี้เหลือบมองทุกคนอย่างดุเดือด จากนั้นจึงเอนตัวพิงกำแพงแล้วเข้าไปในห้อง

เมื่อเขาเข้าไป เขาเห็นหลงหนู่ว์นั่งอยู่บนขอบเตียง มองเขาด้วยรอยยิ้มขี้เล่นในดวงตา

“เกิดอะไรขึ้น พี่ชายของคุณล้อเลียนคุณหรือเปล่า?”

หลงหนู่ว์มีการฝึกฝนที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ และเธอสามารถได้ยินเสียงภายนอกได้ชัดเจน

“คุณยังหัวเราะอยู่!” เยี่ยหวู่ตี้บ่นว่า “ทั้งหมดเป็นเพราะคุณ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ฉันคงไม่ถูกพวกเขาหัวเราะเยาะ?”

“คุณอย่าโกรธเลย พวกเขาแค่ล้อเลียนคุณ เพราะพวกเขาอิจฉาคุณ” หลงหนู่ว์กระโดดลงจากเตียง ช่วยเยี่ยหวู่ตี้นั่งลงข้างเตียง และถามเบาๆ “เมื่อไหร่คุณจะแต่งงานกับฉัน?”

โอ้ไม่ เอาอีกแล้วนะ!

เยี่ยหวู่ตี้รู้สึกหนักใจ “คุณหยุดถามคำถามนี้กับฉันได้ไหม?”

“เยี่ยหวู่ตี้ คุณไม่อาจเพิกเฉยต่อคำพูดได้ คุณบอกว่าคุณจะแต่งงานกับฉันก่อน ไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่ยอมให้คุณลุกจากเตียง”

หลงหนู่ว์พูดต่อ โดยกดเยี่ยหวู่ตี้ลงและนั่งลงบนเขา “ถ้าคุณไม่แต่งงานกับฉัน เราจะต้องทำมันอีกครั้ง”

อีกครั้ง? หลังของเขาอาจจะหัก

เยี่ยหวู่ตี้กลัว ใบหน้าของเขาซีดเซียว และรีบพูดว่า “หยุด หยุด หยุด ฉันจะแต่งงานกับคุณ?”

หลงหนู่ว์ถาม “แล้วคุณจะแต่งงานกับฉันเมื่อไหร่?”

“เรื่องนี้ไม่สามารถเร่งรีบได้ แต่ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ” เยี่ยหวู่ตี้อธิบาย

หลงหนู่ว์เบิกตากว้าง “คุณหมายถึงอะไร?”

เยี่ยหวู่ตี้อธิบายว่า “เหตุผลที่ฉันไม่อยากแต่งงานกับคุณ ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบคุณ แต่เพราะฉันไม่อยากทำให้คุณผิดหวัง”

“ฉันมีศัตรูที่แข็งแกร่ง”

“ก่อนที่ศัตรูจะตาย ฉันไม่กล้าแต่งงาน กลัวคุณจะกลายเป็นม่าย”

หลงหนู่ว์ถามอย่างสงสัย “คุณไม่ได้อ่อนแอ และตระกูลเยี่ยก็เป็นตระกูลอันดับต้นๆ ในปักกิ่ง ศัตรูแบบไหนที่น่ากลัวมากจนทำให้คุณกลัวที่จะแต่งงาน?”

เยี่ยหวู่ตี้พูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ศัตรูของฉันคือเมืองต้องห้าม”