บทที่ 761 ปราชญ์แพทย์พิโรธ

เสียงตะโกนด้วยความโกรธของชายหนุ่มผมสั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของลีจองฮีแข็งค้าง และลีมยองฮันก็โกรธมากยิ่งขึ้น

“คุณกล้าพูดแบบนั้นได้ยังไง รู้ไหมว่าใครยืนอยู่ตรงหน้าคุณ” ลีมยองฮันเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผมสั้นด้วยความโกรธ

“เขาคือใคร?” ชายหนุ่มผมสั้นเหลือบมองลีจองฮีด้วยการเยาะเย้ย

“เขาคือพ่อของฉัน!” ลีมยองฮันอุทานเสียงดัง

ชายหนุ่มผมสั้นหัวเราะ “คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ฉันคือปู่ของคุณ!”

ให้ตายเถอะ

ลีมยองฮันโกรธมาก "”เจ้าหนู คุณถูกส่งมาจากสถานทูตเหรอ?”

“ฉันบอกคุณแล้วว่าคุณก่อปัญหา ปัญหาใหญ่”

“ไปขอโทษพ่อของฉันทันที ไม่งั้นฉันจะทำให้คุณต้องชดใช้อย่างสาหัส!”

ชายหนุ่มผมสั้นมองลีมยองฮันราวกับว่าเขากำลังมองคนโง่และพูดว่า “ใครบอกคุณว่าฉันมาจากสถานทูต?”

ลีมยองฮันผงะ “คุณไม่ได้มาจากสถานทูตเหรอ?”

ชายหนุ่มผมสั้นหัวเราะเยาะ “คุณไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องนี้ ประเทศที่ยากจนของคุณสามารถซื้อรถยนต์โรลส์รอยซ์รุ่นลิมิเต็ดสำหรับสถานทูตได้หรือไม่?”

ลีมยองฮันงง “แล้วคุณเป็นใคร?”

“ฉันชื่อหานหลง” ชายหนุ่มผมสั้นกล่าว

หานหลง?

ลีมยองฮันดูสับสน เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน?

“ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสถานทูตของคุณ ออกไปให้พ้นทาง และอย่าชักช้า ฉันจะไปพบเจ้านายใหญ่”

ลีมยองฮันโกรธมาก “คุณกล้าพูดกับฉันแบบนี้ คุณรู้ไหมว่าเราเป็นใคร?”

หานหลงสาปแช่ง “ฉันไม่สนหรอกว่าคุณเป็นใคร สุนัขดีๆ จะไม่ทำตัวเหมือนสุนัข ไปให้พ้น”

ลีมยองฮันพูดด้วยสีหน้ามืดมนว่า “ฟังดีๆ เจ้าหนู”

“เราเป็นคณะผู้แทนทางการแพทย์จากเกาหลี ที่ได้รับเชิญให้มาแข่งขันกับผู้ประกอบวิชาชีพการแพทย์แผนจีนแห่งประเทศจีน”

“พ่อของฉัน คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณ เป็นปราชญ์แพทย์ของเกาหลีในปัจจุบัน”

โอ้?

ชายชราคนนี้เป็นปราชญ์แพทย์ของเกาหลีเหรอ?

หานหลงเหลือบมองลีจองฮี สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ลีมยองฮันสังเกตเห็นท่าทางของหานหลง และคิดว่าหานหลงกลัว ดังนั้นเขาจึงพูดต่อ “คุณกล้าดูหมิ่นพ่อของฉัน หยาบคายอย่างยิ่ง”

“ฉันแนะนำให้คุณไปขอโทษพ่อของฉันทันที”

“มิฉะนั้น ฉันจะรายงานเรื่องนี้ต่อสถานทูต หากนำไปสู่ข้อพิพาททางการทูตระหว่างประเทศ คุณจะเป็นผู้กระทำผิด”

คำพูดของลีมยองฮันเต็มไปด้วยความรู้สึกคุกคาม

“คุณต้องการให้ฉันขอโทษเหรอ? เอาล่ะ ฉันเกรงว่าคุณจะรับคำขอโทษของฉันไม่ได้”

หานหลงกล่าวพร้อมยกมือขวาขึ้น

โห่!

ทันใดนั้น ประตูรถเมอร์เซเดสเบนซ์กว่าร้อยคันก็เปิดออกพร้อมๆ กัน และผู้ชายหลายร้อยคนก็ก้าวออกไป

ผู้ชายเหล่านี้ล้วนมีผมสั้น ส่วนสูงพอๆ กัน และแม้กระทั่งสวมชุดที่เหมือนกันด้วยซ้ำ

ชุดสูทสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาว รองเท้าหนังสีดำ

พวกเขาทั้งหมดสวมแว่นกันแดด

พวกเขาแข็งแกร่งและมีออร่าอันทรงพลังออกมา

เมื่อมองแวบแรก ลีมยองฮันสามารถบอกได้ว่าคนเหล่านี้มีความคล้ายคลึงกับสมาชิกแก๊งในเกาหลี

หานหลงชี้ไปที่ลีมยองฮันแล้วพูดกับชายชุดดำว่า “สหาย ผู้ชายคนนี้ต้องการให้ฉันขอโทษ คุณคิดว่าเราควรทำอย่างไร?”

“ฆ่า!”

“ฆ่า!”

“ฆ่า!”

ผู้ชายหลายร้อยคนสะท้อนเสียงพร้อมกัน แรงผลักดันล้นหลาม

ลีมยองฮันหน้าซีดด้วยความกลัว คณะผู้แทนที่เหลือก็ไม่กล้าส่งเสียง

“ยังอยากให้ฉันขอโทษอีกไหม?”

หานหลงเหลือบมองลีมยองฮันที่มีหน้าซีดแล้วตะโกนว่า “ไปให้พ้น!”