บทที่ 787 คุกเข่าลง ยอมรับความพ่ายแพ้

“พ่อ”

เมื่อเห็นลีจองฮีหมดสติ ลียองฮันก็อุทานและรีบวิ่งไป

อย่างไรก็ตาม

ขณะนั้น เยี่ยชิวก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ ลีจองฮี โดยถือเข็มทองคำไว้ในมือ

“เยี่ยชิว คุณกำลังพยายามทำอะไรอยู่?” ลียองฮันตะโกนด้วยความโกรธ

เยี่ยชิวราวกับว่าไม่ได้ยิน ก็ฝังเข็มจุดไป๋ฮุ่ยของลีจองฮี

ห้าวินาทีต่อมา

ลีจองฮีลืมตาขึ้นมา รู้สึกสดชื่นและกระปรี้กระเปร่า ความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้หายไปหมดสิ้น

“คุณลี คุณยังทนได้ไหม?”

“ถ้าทนไม่ไหวก็ยอมรับความพ่ายแพ้ซะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาของฉัน”

คำพูดของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยการเสียดสี

“ต่อเลย!”

ลีจองฮีตะโกนและยืนขึ้นจากพื้น

ลียองฮันกังวลเรื่องสุขภาพของลีจองฮีเป็นอย่างมาก และพูดว่า “พ่อ ร่างกายของคุณ...…”

“ร่างกายของฉันสบายดี” ลีจองฮีกล่าว จากนั้นจึงแข่งขันกับเยี่ยชิวต่อไป

ทั้งสองคนเริ่มรักษาคนไข้อีกครั้ง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ลีจองฮีตัวสั่นไปทั้งตัว แทบจะยืนไม่มั่นคง

“คุณลี มองดูตัวเองตอนนี้สิ ฉันรู้สึกเหมือนลมกระโชกแรงจะพัดคุณไป คุณควรพักผ่อนซะ!”

เยี่ยชิวดูเหมือนจะใจดี แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

“ไม่ต้องพักหรอก ฉันยังทนได้” ลีจองฮีกัดฟันและยืนกราน

อีกครึ่งชั่วโมงผ่านไป

“ตุ๊บ!”

ลีจองฮีหมดสติไปอีกครั้ง

เยี่ยชิวพุ่งออกไปและแทงเข็มเงินอีกเข็มเข้าไปในจุดฝังเข็มไป๋ฮุยของลีจองฮี ไม่กี่วินาทีต่อมา ลีจองฮีก็ตื่นขึ้นมา

ความรู้สึกเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้ก็หายไปอีกครั้ง

ลีจองฮีดูมีชีวิตชีวา

“ต่ออีก!” ลีจองฮีตะโกนเสียงดัง

การแข่งขันดำเนินต่อไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

“โอ๊ย”

ลีจองฮีอาเจียนเป็นเลือดและหมดสติไปทันที

คราวนี้ลียองฮันรีบไปพยุงลีจองฮีต่อหน้าเยี่ยชิว ตะโกนใส่เยี่ยชิวว่า “เยี่ยชิว คุณกำลังพยายามทำให้พ่อของฉันหมดแรงจนตายหรือเปล่า?”

“คุณไม่จำเป็นต้องกังวล กับฉันที่นี่ เขาจะไม่ตาย” หลังจากพูดเช่นนี้แล้ว เยี่ยชิวก็สอดเข็มทองคำเข้าไปในจุดฝังเข็มไป๋ฮุ่ยของลีจองฮีอย่างรวดเร็ว

สิบห้าวินาทีต่อมา

ลีจองฮีลืมตาขึ้น

“คุณลี ยังไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ใช่ไหม?” เยี่ยชิวถามด้วยรอยยิ้ม

ใบหน้าของลีจองฮีเปลี่ยนเป็นสีเข้ม “ไปต่อ!”

“พ่อ เรามาหยุดกันเถอะ” ลียองฮันคว้าลีจองฮีแล้วพูดว่า “ถ้าเราทำต่อไป คุณคงเหนื่อยตายเพราะเขา”

“วางใจได้เลย เขาจะไม่กล้าปล่อยให้ฉันตายที่นี่ ไม่อย่างนั้นเขาก็สามารถเดินจากไปได้เช่นกัน” ลีจองฮีกล่าว

“พ่อ...…”

“อย่าพยายามชักชวนฉันอีกต่อไป ฉันจะไม่มีวันยอมรับความพ่ายแพ้”

การแข่งขันดำเนินต่อไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ลีจองฮีอาเจียนเป็นเลือดและหมดสติอีกครั้ง

และสิ่งนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทุกครั้งที่ลีจองฮีล้มลง เยี่ยชิวจะฟื้นคืนชีพเขา

ในตอนแรก ลีจองฮีจะอาเจียนเป็นเลือดและหมดสติหลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง จากนั้นก็กลายเป็นครึ่งชั่วโมง และในที่สุดเขาก็จะอาเจียนเป็นเลือดทุกๆ ห้านาที

มันเกิดขึ้นมากกว่าสิบครั้ง

ลีจองฮีไม่ใช่แพทย์ที่น่านับถืออย่างที่เขาเคยเป็นอีกต่อไป

ใบหน้าของเขาซีด ดวงตาไร้ชีวิตชีวา และร่างกายสั่นเทาราวกับว่าเขาจะตายได้ทุกเมื่อ

“พ่อ ยอมแพ้เถอะ!”

ลียองฮันขอร้องทั้งน้ำตา

“ฉันยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้ ฉันคือปราชญ์แพทย์เกาหลีผู้ยิ่งใหญ่ ถ้าฉันยอมรับความพ่ายแพ้ แพทย์เกาหลีจะมีเกียรติไหม? เกาหลีจะเสียหน้าหรือเปล่า?”

“พ่อ โปรดฟังผม เสียหน้าไม่สำคัญเท่ากับเสียชีวิต ไม่ว่ายังไงก็ตาม ดูแลชีวิตพ่อไว้ก่อน” ลียองฮันกล่าว

“ในจีน มีสุภาษิตโบราณว่า ตราบใดที่เนินเขาเขียวขจียังคงอยู่ ฟืนก็จะไม่มีวันขาดแคลน”