บทที่ 788 ปัญหาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทั่วทั้งสถานที่ก็เงียบไปในทันที

ไม่มีเสียงใด

นักข่าวจากสื่อกว่าร้อยสำนักต่างหันกล้องไปทางลีจองฮี และมองเขาในระยะใกล้

หลังจากนั้น

ผู้ชมที่งานก็แสดงปฏิกิริยาเช่นกัน โดยหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปอย่างเดือดดาล จากนั้นโพสต์บนโซเชียลมีเดีย วีแชท เวยป๋อ ติ๊กต๊อก ไคว่โส่ว……

ลีจองฮีพยายามยืนขึ้น แต่พบว่ามือของเยี่ยชิวรู้สึกเหมือนเป็นก้อนหินขนาดใหญ่กดลงบนไหล่ ทำให้เขาไม่สามารถขยับได้

“คุณลี ขอโทษซะ!”

เยี่ยชิวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ลีจองฮีจ้องมองเยี่ยชิว “เจ้าหนู คุณอย่ามากเกินไป ฉันยอมรับความพ่ายแพ้แล้ว"

“คุณคิดว่าการยอมรับความพ่ายแพ้นั้นเพียงพอแล้วหรือยัง? คุณต้องขอโทษ” เยี่ยชิวลดเสียงลง “ไม่เช่นนั้น ฉันจะโค่นลียองฮันคืนนี้”

“คุณขู่ฉัน?” ลีจองฮีตัวสั่นด้วยความโกรธ

ในฐานะปราชญ์การแพทย์เกาหลีที่มีชื่อเสียง เขาไม่เคยประสบกับภัยคุกคามเช่นนี้มาก่อน?

“คุณพูดถูก ฉันกำลังข่มขู่คุณ หากคุณไม่ขอโทษต่อการแพทย์แผนจีน คุณและลูกชายของคุณจะตายโดยไม่มีหลุมฝังศพ”

เยี่ยชิวกล่าว และทันใดนั้นก็ปล่อยรัศมีอันเย็นชาปกคลุมลีจองฮี

ทันใดนั้น หัวใจของลีจองฮีก็เต็มไปด้วยความกลัว

เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องมองโดยสัตว์ร้ายที่ดุร้าย กระดูกสันหลังของเขาหนาวสั่น

เขากลืนน้ำลายอย่างแรง

ลีจองฮีกล่าวด้วยความยากลำบากอย่างยิ่งว่า “ฉันไม่เคยเข้าใจการแพทย์แผนจีนมาก่อนเลย และได้กล่าวคำพูดที่ไม่เหมาะสม ฉันขออภัยสำหรับการแพทย์แผนจีนมา”

“ฉันขอโทษ!”

ลีจองฮีก้มหัวลง

ความภาคภูมิใจและเกียรติยศของปราชญ์แพทย์เกาหลีผู้โด่งดังได้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ในวันนี้

ลีจองฮีรู้ว่า การกระทำของเขาเป็นที่รู้จักในเกาหลี เขาจะถูกประณามนับพันและถูกเยาะเย้ยจากผู้คนนับไม่ถ้วน

แต่เขาไม่มีทางเลือก

ถ้าเขาไม่ขอโทษ เยี่ยชิวจะฆ่าเขาและลูกชายของเขาจริงๆ

“คุณลี วันนี้คุณเสียเลือดไปมาก คุณโอเคไหม? คุณต้องการให้ฉันช่วยรักษาคุณไหม?”

เยี่ยชิวกล่าวขณะที่เขาเอื้อมมือไปช่วยลีจองฮีให้ลุกขึ้น

“ฮึ่ม ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ” ลีจองฮีกล่าว แต่มือของเยี่ยชิวกลับคลายทันที

ตุ๊บ!

ลีจองฮีพบว่าตัวเองกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นอีกครั้ง

“คุณลี คุณกำลังทำอะไรอยู่? ยังอยากจะขอโทษเรื่องการแพทย์แผนจีนอยู่หรือเปล่า?” เยี่ยชิวถามด้วยรอยยิ้ม

ลีจองฮีรู้ว่าเยี่ยชิวจงใจแกล้งเขา โดยตั้งใจที่จะทำให้เขาเสียหน้าในที่สาธารณะ

ลีจองฮียืนขึ้นจากพื้นดิน จ้องมองอย่างดุเดือดที่เยี่ยชิว แล้วพูดว่า “ฝากไว้ก่อนเถอะแก”

“ฉันจะจำความอัปยศอดสูในวันนี้”

“ในอนาคตฉันจะกลับมาหาคุณ”

“ไม่ว่าวันนี้คุณทำให้ฉันอับอายอะไรก็ตาม จะได้คืนเป็นสิบเท่า ร้อยเท่า!”

เมื่อเป็นเช่นนั้น ลีจองฮีก็หันหลังและจากไป

“เดี๋ยวก่อน” จู่ๆ เยี่ยชิวก็พูดขึ้น

ลีจองฮีถามด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “คุณต้องการอะไรอีก?”

“คุณลี คุณเข้าใจผิดแล้ว มีฝุ่นอยู่บนไหล่ของคุณ” เยี่ยชิวกล่าว จากนั้นตบไหล่ของลีจองฮีด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเขาก็ตบไหล่ของลียองฮันเบาๆ

ทั้งลีจองฮีและลียองฮันต่างก็งงงวย เนื่องจากไม่มีฝุ่นอยู่บนไหล่ของพวกเขา

แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกแปลก แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจมัน

“พ่อไปกันเถอะ!” ลียองฮันช่วยลีจองฮีลงจากเวที

เมื่อมองดูแผ่นหลังของพวกเขา ความเย็นชาก็แวบขึ้นมาในดวงตาของเยี่ยชิว

“หากคุณยังต้องการแก้แค้นในอนาคต คุณจะไม่มีโอกาส ภายในหนึ่งปี คุณทั้งคู่จะต้องพบกับจุดจบ”

เยี่ยชิวเยาะเย้ยอยู่ภายในใจ