บทที่ 817 พลังชี่แท้ทั้งเก้า

“บูม!”

การเคลื่อนไหวครั้งแรกของวิชาดาบอักษรหญ้าปะทุขึ้น ทันใดนั้น พลังงานดาบอันแหลมคมก็เฉือนไปทางด้านหลังของมิยาโมโตะ มูซาชิ

หลงหนี่ว์และอิงจื่อหลบอย่างรวดเร็ว

ดาบเล่มนี้ทำให้มิยาโมโตะ มูซาชิรู้สึกถูกคุกคาม

อย่างไรก็ตาม เขาก็เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูง เมื่อสัญญาณแรกของอันตราย เขาก็ตอบสนองทันที

“สวูช!”

ความเร็วของมิยาโมโตะ มูซาชิถึงจุดสูงสุด เกือบจะเหมือนกับการเทเลพอร์ต หลังจากหลบพลังงานดาบของเยี่ยชิวแล้ว เขาก็เคลื่อนที่ไปในทิศทางอื่น ดึงดาบอามาเทราสึริวอุน และฟันมันไปที่ดาบมังกรต้าเซี่ย

ชิง!

ดาบและดาบปะทะกันอย่างดุเดือด

เกิดประกายไฟปลิวว่อน

เยี่ยชิวรู้สึกถึงพลังอันมหาศาลต่อดาบของคู่ต่อสู้ เช่นเดียวกับพลังอันท่วมท้นที่ทะลุผ่านดาบมังกรต้าเซี่ย และเข้าสู่ข้อมือของเขา

โอ๊ย!

นิ้วโป้งขวาของเยี่ยชิวถูกบาด และดาบมังกรต้าเซี่ยก็เกือบจะหลุดออกจากมือ

เยี่ยชิวกัดฟันแน่น จับดาบมังกรต้าเซี่ยอย่างแน่นหนา และปล่อยการเคลื่อนไหวครั้งที่สองของวิชาดาบอักษรหญ้า

ทันใดนั้น เจตนาฆ่าก็สั่นสะเทือนไปทั่วโลก

ขณะนั้นดาบมังกรต้าเซี่ย ได้เปลี่ยนจากดาบล้ำค่าเป็นดาบเทพที่ไม่มีใครเทียบได้ พลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวไม่มีใครเทียบได้ เมื่อมันฟันเข้าหามิยาโมโตะ มูซาชิด้วยพลังที่ไม่อาจต้านทานได้

“ฮึ่ม ฉันสงสัยว่าคุณมีความกล้าที่จะฆ่าฉันได้อย่างไร ดังนั้นคุณจึงมีไพ่เด็ดซ่อนอยู่ น่าเสียดายที่การฝึกฝนของคุณอ่อนแอเกินกว่าจะฆ่าฉัน”

มิยาโมโตะ มูซาชิตะคอกอย่างเย็นชาและฟาดดาบออกไป

บูม!

ดาบอามาเทราสึริวอุนและดาบมังกรต้าเซี่ยปะทะกันอย่างรุนแรงในอากาศ

ห้าวินาทีต่อมา

เยี่ยชิวถูกส่งกระเด็นไป ทำลายต้นไม้หลายสิบต้นเมื่อถูกกระแทก หลังจากลงสู่พื้นเขาก็กลิ้งไปบนพื้นประมาณเจ็ดแปดเมตรก่อนจะทรงตัวให้มั่นคง

โชคดีที่เขาได้ฝึกฝนวิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง ไม่เช่นนั้นการโจมตีนี้อาจใช้เวลาถึงครึ่งชีวิตของเขา

หลังจากล้มลงแล้ว เยี่ยชิวก็หายใจเข้าลึกๆ จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองมิยาโมโตะ มูซาชิ

มิยาโมโตะ มูซาชิ ยืนอยู่ในระยะไกล โดยไม่มีอาการบาดเจ็บใดๆ

สิ่งนี้เป็นไปได้อย่างไร?

เยี่ยชิวตกตะลึง

เขาใช้การเคลื่อนไหวขั้นแรกและขั้นที่สองของวิชาดาบอักษรหญ้าอย่างต่อเนื่อง ทำให้พลังงานภายในของเขาหมดไป มิยาโมโตะ มูซาชิ ไม่ได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร?

ขณะนั้น เขาเห็นเลือดไหลออกมาจากปากของมิยาโมโตะ มูซาชิ

“แคะ แคะ……”

มิยาโมโตะ มูซาชิกระอักเลือดออกมาสองคำ

ได้รับบาดเจ็บ?

ความหวังจุดประกายขึ้นในใจของเยี่ยชิว โดยไม่พูดอะไร เขาก็หยิบโสมอายุสองร้อยปีออกมาจากกล่องไม้ และเริ่มแทะมัน

มิยาโมโตะ มูซาชิเช็ดเลือดออกจากปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องประสบกับความสูญเสียในมือของ เยี่ยชิว แม้ว่าจะมีความแข็งแกร่งพอที่จะแข่งขันกับอันดับสองของอันดับเทพก็ตาม มันเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง

เหลือทน

มิยาโมโตะ มูซาชิ โบกมือขวา ชี้ดาบไปที่เยี่ยชิว และพูดอย่างเย็นชาว่า “เมื่อกี้ฉันประมาท ปล่อยให้คุณได้โอกาส จากนี้ไป ฉันจะไม่ให้โอกาสคุณ”

หวด!

มิยาโมโตะ มูซาชิ ก้าวไปข้างหน้าและพุ่งเข้าหาเยี่ยชิว

หลงหนี่ว์ยืนอยู่ตรงหน้า เยี่ยชิวอย่างรวดเร็ว

“หลบไปซะ!”

มิยาโมโตะ มูซาชิคำราม ฟันดาบของเขาใส่หลงหนี่ว์

หลงหนี่ว์ก้าวไปข้างหน้าแทนที่จะถอยกลับ โดยเอื้อมมือขวาไปหาดาบอามาเทราสึริวอุน

มือของเธอสวมถุงมือที่ทำจากไหม ไหมเหนียวมาก เมื่อมันปะทะกับดาบอามาเทราสึริวอุน ประกายไฟก็ปรากฏขึ้น

เกือบจะพร้อมกัน อิงจื่อก็เคลื่อนไหวและชกไปที่มิยาโมโตะ มูซาชิ

มิยาโมโตะ มูซาชิสกัดหมัดของอิงจื่อด้วยมือซ้าย

พวกเขาทั้งสามต้องพัวพันในการต่อสู้ที่วุ่นวายอีกครั้ง

เยี่ยชิวคว้าโอกาสนี้ เริ่มฟื้นฟูความแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว

ภายใต้สถานการณ์ปกติ หลังจากใช้วิชาดาบอักษรหญ้าสองครั้ง เขาจะต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในการฟื้นฟูความแข็งแกร่ง อย่างไรก็ตาม หลังจากบริโภคโสมอายุสองร้อยปี ควบคู่ไปกับพลังงานที่แท้จริงโดยกำเนิดในร่างกายอย่างไม่หยุดยั้ง เขาก็สามารถฟื้นฟูความแข็งแกร่งได้ในเวลาเพียงสามนาที

จากนั้นเขาก็พุ่งออกไปพร้อมกับดาบมังกรต้าเซี่ย ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ใหญ่และแสดงวิชาดาบอักษรหญ้า

“ฆ่า!”