บทที่ 818 สุดยอดท่าไม้ตาย

เยี่ยชิวเบิกตากว้าง

ชี่แท้เก้าวิถี!

กงเปิ่นหวู่ฉางได้พลังเก้าวิถีแห่งพลังชี่แท้เก้าวิถีมาอย่างนั้นสินะ!

นี่ไม่ได้หมายความว่า กงเปิ่นหวู่ฉางได้พัฒนาไปอีกก้าวแล้ว และคงใกล้สู่ขั้นความเป็นอมตะอย่างนั้นด้วยสินะ?

บ้าไปแล้ว!

เยี่ยแอบสบถอยู่ในใจ

ในขณะนี้ สีหน้าของหลงหนู่ก็ดูเคร่งขรึมมากเช่นกัน

เดิมทีเธอคิดว่ากงเปิ่นหวู่ฉางคงอย่างมากก็คงได้พลังชี่แท้ทั้งแปดก็เท่านั้น และไม่คิดว่าจะสามารถใช้พลังชี่แท้เก้าวิถีได้

จบแล้ว!

หลังจากที่ยาของอิงจื่อหมดฤทธิ์แล้ว เขาก็ไม่มีพลังที่จะต่อสู้แล้ว ในเวลานี้ เมื่อเขาเห็นว่ากงเปิ่นหวู่ฉางมีพลังชี่แท้เก้าวิถี เขาก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

กงเปิ่นหวู่ฉางยกแขนขึ้นแล้วยิ้มอย่างเย็นชา: "ก็แค่พวกมดสักกี่ตัวที่อยากจะฆ่าฉัน พวกนายนี่ช่างเพ้อเจ้อจริงๆเลยนะ"

“หากฉันก้าวไปอีกขั้นหนึ่งล่ะก็ ฉันก็จะได้เป็นผู้อมตะ”

“เมื่อถึงเวลานั้น แม้ว่าเยี่ยอู่ซวงจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ฉันก็ฆ่าเขาได้ด้วยดาบเล่มเดียวเท่านั้น”

เมื่อตอนที่กงเปิ่นหวู่ฉางพูดนั้น พลังชี่แท้เก้าวิถีก็ไหลผ่านจากแขนของเขาไปยังทุกส่วนของร่างกาย

จากนั้น เยี่ยชิวก็สังเกตเห็นว่าอาการบาดเจ็บของกงเปิ่นหวู่ฉางก็ค่อยๆฟื้นตัวโดยพลังชี่แท้เก้าวิถี

แม้ว่าความเร็วในการฟื้นตัวจะไม่เร็วเท่ากับพลังชี่แท้โดยกำเนิดของเยี่ยชิว แต่ก็ยังน่ากลัวอยู่ดี

เยี่ยชิวตกตะลึง

ไม่ได้มีแค่พลังชี่แท้โดยกำเนิดเท่านั้นเหรอที่จะสามารถมีรักษาบาดแผลได้ ทำไมพลังชี่แท้หลังกำเนิดถึงสามารถทำเช่นเดียวกันได้ล่ะ?

หลงหนู่เห็นสีหน้าที่ประหลาดใจของเยี่ยชิวและกล่าวว่า "หลังจากฝึกฝนพลังชี่แท้หลังกำเนิดจนได้พลังชี่แท้เก้าวิถีแล้ว ก็จะสามารถใช้รักษาอาการบาดเจ็บได้"

“หากเป็นแบบนี้ต่อไป งั้นก็คงใช้เวลาไม่นานที่อาการบาดเจ็บของกงเปิ่นหวู่ฉางก็จะหายสนิทน่ะสิ”

“ถึงตอนนั้นพวกเรา…”

หลงหนู่หยุดชะงัก เธอเชื่อว่าเยี่ยชิวก็คงเข้าใจว่าเธอต้องการจะพูดอะไร

“พวกเราหนีกันเถอะ!” เยี่ยชิวพูด

หลงหนู่ฝืนยิ้ม: "กงเปิ่นหวู่ฉางได้พลังชี่แท้เก้าวิถีมาแล้ว เขาคงจะโจมตีด้วยพลังทั้งหมดของเขา พวกเราก็คงไม่มีใครสามารถหนีไปได้หรอก"

“คุณก็หนีไปไม่ได้ด้วยอย่างนั้นเหรอ?” เยี่ยชิวไม่เชื่อเล็กน้อย ยังไงซะ หลงหนู่ก็เป็นปรมาจารย์อันดับที่สี่ในอันดับเทพ

หลงหนู่กล่าวว่า: "ถ้าฉันหนีไปตอนนี้ล่ะก็ ก็คงมีโอกาส 50%"

“แต่ถ้าฉันหนีไปตอนนี้ล่ะก็ หวู่ตี้ก็คงจะต้องตาย”

“นายกับอิงจื่อก็จะต้องตายด้วย”

หลงหนู่กล่าวต่อ: “ในสถานการณ์นี้ มีเพียงทางเดียวเท่านั้น นั่นคือสู้ให้ตายกันไปข้าง”

“เมื่อพบกันในที่คับขัน ผู้กล้าจึงจะชนะ ตอนนี้เราต้องสู้จนตัวตายเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสรอด”

“นายยังมีท่าไม้ตายอยู่ใช่มั้ย?”

เยี่ยชิวพยักหน้า: “มี”

แปะ!

หลงหนู่ตบหัวเยี่ยชิวไปหนึ่งทีและด่า: "ในเมื่อนายยังมีของดีอยู่ ทำไมก่อนหน้านี้นายไม่ใช้วะ? ไอ้เบื๊อกเอ๊ย นายต้องรอจนกว่าเราทุกคนจะตายก่อนสินะ นายถึงจะใช้ไพ่ไม้ตาย?"

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "พลังของผมยังอ่อนแอเกินไป ผมต้องหาโอกาสที่จะใช้ไพ่ไม้ตายน่ะสิ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถฆ่าเขาได้ แต่ผมก็คงจะตายด้วย"

หลงหนู่กล่าวว่า: "ฉันก็มีไพ่เด็ดอยู่ แต่ใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น"

หืม?

เยี่ยชิวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในไม่ช้า เขาก็รู้สึกโล่งใจ หลงหนู่แข็งแกร่งซะขนาดนั้น ถ้าไม่มีไพ่ไม้ตายน่ะสิถึงจะน่าแปลกใจ

“ผมก็ยังมีไพ่ไม้ตายอยู่”

ทันใดนั้น เสียงของอิงจื่อก็ดังขึ้น

เยี่ยชิวและหลงหนู่หันหน้าไปพร้อมกันและมองอิงจื่อด้วยสายตาที่งุงงง

ลุกขึ้นมายังไม่ได้เลย ยังจะมีไพ่ไม้ตายอะไรอีก?

อิงจื่อหยิบขวดแจกันลายครามขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าของเขา

เยี่ยชิวสังเกตเห็นว่า ขวดแจกันลายครามที่อิงจื่อหยิบออกมานี้ดูแตกต่างจากครั้งก่อน และสิ่งที่อิงจื่อเทออกจากแจกันลายครามนั้นก็คือยาเม็ดสีแดง

เมื่อเยี่ยอู่ตี้เห็นยาเม็ดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป และเขาพูดอย่างกังวล: "อิงจื่อ นายจะทำแบบนี้ไม่..."

อึก!

ก่อนที่เยี่ยอู่ตี้จะพูดจบ อิงจื่อก็ยัดยาสีแดงเข้าปากของเขา แล้วพูดกับหลงหนู่: "เตรียมลงมือเหมือนครั้งก่อน เราต้องหาโอกาสให้เยี่ยชิว"

หลงหนู่พยักหน้า