บทที่ 82 ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว

เมื่อเยี่ยชิวตื่นขึ้น ทั้งห้องเต็มไปด้วยความมืดมิด

"นายตื่นแล้วเหรอ?" ราชามังกรนั่งอยู่บนขอบเตียง แล้วถามด้วยรอยยิ้ม

"ผมอยู่ที่ไหน?" เยี่ยชิวถาม

"นายอยู่ที่บ้านของฉัน นายเป็นลมไปก่อนหน้านี้ ฉันเลยพานายกลับมา หมอบอกว่านายเหนื่อยมากเกินไป"

ราชามังกรเดินไปที่หน้าต่าง แล้วเปิดผ้าม่าน

ทันใดนั้น ดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดินได้สาดส่องลงมาราวกับคริสทัล ส่องกระทบที่ใบหน้าของเยี่ยชิว ทำให้ใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาดูมีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย

การใช้เครื่องรางติดตามนั้น ใช้พลังงานมากเกินไป ระดับพลังยุทธ์ของเยี่ยชิวยังมีจำกัด เขาพยายามอย่างมากหลังจากใช้มันสองครั้งติดต่อกัน ซึ่งในที่สุดมันจึงทำให้เกิดฟันเฟือง และทำให้เขาอาเจียนเป็นเลือด และตกอยู่ในอาการโคม่า

"ผมสลบไปนานแค่ไหนแล้ว?" เยี่ยชิวถามอีกครั้ง

"ไม่นานหรอก ประมาณสามหรือสี่ชั่วโมงได้"

"อะไรนะ ผมหลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอ?" เยี่ยชิวลุกขึ้นนั่ง แล้วถามว่า "หาตงเฉินเจอไหม?"

"พอมีเบาะแสล้างแล้วล่ะ จ้าวอวิ๋นกำลังสืบอยู่ อีกอย่าง ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับคนส่งของด้วย ฉันเชื่อว่าเขาจะเจอพวกมันเร็ว ๆ นี้" ราชามังกรยิ้ม และพูดว่า "ถ้านายเหนื่อยก็พักก่อนเถอะ"

"ผมโอเคแล้ว"

ทันทีที่เยี่ยชิวพูดจบ ประตูห้องได้ถูกผลักเปิดออก

จ้าวอวิ๋นวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น และพูดว่า "ราชามังกร ผมพบตงเฉินและที่อยู่ของคนส่งของแล้ว"

"ที่ไหน?"

"วัดกู่เต๋อ!"

"แล้วนายจะรออะไรอยู่? เรียกพี่น้องของเรามาสิ แล้วไปที่นั่นกันเลย"

"ราชามังกร คุณอยู่กับเยี่ยชิวที่นี่ก่อนเถอะครับ ผมจะไปพาพี่น้องของเราไปเอง" จ้าวอวิ๋นแนะนำ

ราชามังกรส่ายหัว แล้วพูดว่า "ฉันอยากเจอคนของลัทธิแม่มดด้วยตัวเอง"

"ผมก็ด้วย" เยี่ยชิวลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ว

ในขณะนั้น จ้าวอวิ๋นได้โทรหาพี่น้องสี่หรือห้าคน และคนกลุ่มหนึ่งจึงรีบไปที่วัดกู่เต๋อ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

รถของพวกเขาขับมาจอดอยู่ข้างถนน

เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้น มองผ่านหน้าต่างรถ เห็นวัดที่ดูราวกับสถาปัตยกรรมจากต่างแดนอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปประมาณสองร้อยเมตร

วัดนี้แตกต่างจากวัดทั่ว ๆ ไปที่เรามักเห็นกัน รูปร่างคล้ายวิหารกรีกโบราณเล็กน้อย

ที่ประตูพระอุโบสถ มีแผ่นจารึกแนวนอนเขียนคำสามคำไว้ว่า

วัดกู่เต๋อ!

จ้าวอวิ๋นกล่าวว่า "ตงเฉินอยู่ในวัดกู่เต๋อ เพื่อหลีกการตีหญ้าให้งูตื่น เราลงรถกันที่นี่จะดีกว่า"

"ตกลง" ราชามังกรและเยี่ยชิวลงจากรถ

จากนั้นจ้าวอวิ๋นจึงสั่งให้พี่น้องของเขาเช่นกัน โดยพูดว่า "ฟังให้ดี ไปปิดประตูหลังของวัดกู่เต๋อให้ผมก่อน จำไว้ว่า ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าหรือออกโดยไม่ได้รับคำสั่งจากผม"

"ตกลง"

จากนั้น เยี่ยชิว ราชามังกร และจ้าวอวิ๋น ทั้งสามเดินช้า ๆ ไปที่ประตูวัดกู่เต๋อ

ระหว่างทาง เยี่ยชิวแอบสังเกตอยู่

สองข้างทางมีร้านอาหารเล็ก ๆ ทว่าคนน้อยไปหน่อย จึงดูรกร้าง

ตอนนี้ยังไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ

ไม่นาน ทั้งสามจึงเดินมาถึงประตู

ประตูใหญ่ของวัดเปิดอยู่

จ้าวอวิ๋นก้าวผ่านประตูใหญ่ก่อน ตามด้วยเยี่ยชิวและราชามังกรอย่างใกล้ชิด

"ทำไมไม่มีใครเลย?" เยี่ยชิวมองภาพตรงหน้าเขาอย่างสับสนเล็กน้อย

หากว่าตามเหตุผลทั่วไปแล้ว ปกติจะต้องมีพระภิกษุและผู้แสวงบุญอยู่ในวัด แต่นี่กลับไม่เห็นใครทั้งนั้น

จ้าวอวิ๋นตอบว่า "ฉันได้ถามเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ความนิยมของวัดกู่เต๋ออ่อนแอมากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีเจ้าอาวาสเพียงคนเดียวและสาวกสองคนในวัด นี่เป็นเวลาที่พวกเขาจะทำวัดเย็น"

"แล้วตงเฉินล่ะ?"

"มันอยู่ข้างใน ตามฉันมา"

จ้าวอวิ๋นนำทางราชามังกรและเยี่ยชิวผ่านทางเดินหลายแห่ง และในที่สุดก็หยุดที่ทางเข้าลานบ้าน