บทที่ 81 ตงเฉิน

"ปังปัง!"

มีเสียงเคาะประตูกะทันหัน

คนสามคนในห้องหยุดพูดทันที และสบตากัน จากนั้นจ้าวอวิ๋นจึงตะโกนออกไปข้างนอก "ใคร?"

"ไปรษณีย์!"

การแสดงออกของทั้งสามคนผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

จ้าวอวิ๋นเดินออกไปอย่างรวดเร็ว และเห็นคนส่งของยืนอยู่นอกประตูถือพัสดุอยู่ในมือ

คนส่งของมองไปที่จ้าวอวิ๋น แล้วถามว่า "นายเป็นใคร?"

"ฉันอาศัยอยู่ที่นี่ นายคิดว่าฉันเป็นใครล่ะ?" จ้าวอวิ๋นกล่าว "ส่งของมาสิ"

คนส่งของไม่ได้ส่งพัสดุให้จ้าวอวิ๋น แต่กลับพูดด้วยความระมัดระวัง "นายไม่ได้อยู่ที่นี่"

จ้าวอวิ๋นรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย และถามว่า "นายรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ได้อยู่ที่นี่?"

คนส่งของกล่าวว่า "ฉันมาที่นี่ทุกสัปดาห์เพื่อส่งของ แต่ฉันไม่เคยเห็นนายมาก่อนเลย และพี่เฉินจะเป็นคนออกมารับเองตลอด"

"พี่เฉินคนไหน?" จ้าวอวิ๋นถามอีกครั้ง

"ตงเฉิน!" หลังจากที่คนส่งของพูดจบ เขามองที่จ้าวอวิ๋นด้วยสายตาที่ประหลาดใจ และถามว่า "นายไม่รู้จักตงเฉินเหรอ แล้วนายเป็นใคร?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันจะไม่รู้จักตงเฉินได้ยังไง เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง" จ้าวอวิ๋นพูดด้วยรอยยิ้ม "ฉันทำงานในบ้านเกิดของฉันก่อนหน้านี้ และฉันเพิ่งมาถึงที่นี่วันนี้เอง"

"มิน่าล่ะ ก็ว่าฉันไม่เคยเห็นนายมาก่อนเลย" คนส่งของลดระดับการป้องกันลง แล้วถามว่า "แล้วนี่พี่เฉินอยู่ที่ไหน?"

"ออกไปทำธุระ"

"ถ้าอย่างนั้น ช่วยเซ็นชื่อแทนพี่เฉินทีนะ"

คนส่งของส่งพัสดุให้จ้าวอวิ๋น

จ้าวอวิ๋นหยิบพัสดุและเซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว แต่พบว่าคนส่งของยืนนิ่ง และไม่มีความตั้งใจที่จะออกไป

"ทำไมนายยังไม่ออกไปล่ะ?" จ้าวอวิ๋นถามอย่างสงสัย

คนส่งของกล่าวว่า "พี่เฉินเคยให้ทิปฉันหนึ่งร้อยหยวนตอนเขาเซ็นชื่อเสร็จ"

"จริงเหรอ?" จ้าวอวิ๋นรู้สึกตกใจ และถาม "งั้นบอกฉันหน่อย ลูกพี่ลูกน้องฉันหน้าตาเป็นไงบ้าง"

"ไม่ นายไม่รู้ด้วยซ้ำเหรอว่าลูกพี่ลูกน้องของนายหน้าตาเป็นยังไง? นายเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่เฉินจริงรึเปล่า?"

"ไร้สาระ! ฉันไม่ใช่แล้วนายใช่รึไง! ฉันแค่อยากยืนยันว่านายรู้จักลูกพี่ลูกน้องของฉันจริงไหม ช่วงนี้มิจฉาชีพเยอะแยะเต็มไปหมด และฉันไม่อยากถูกหลอก"

เมื่อเห็นว่าจ้าวอวิ๋นดูโกรธเล็กน้อย คนส่งของก็ยิ้ม และพูดว่า "ก็แค่นั้นแหละ โอเค ฉันจะอธิบายลักษณะของพี่เฉินให้นายฟังก็ได้"

"พี่เฉินหน้ากลม ผมสั้น และมีไฝสีดำขนาดใหญ่เท่านิ้วก้อยบนคาง ใช่ไหม?"

"มีอะไรอีกไหม?"

"นอกจากนี้ ใบหน้าของพี่เฉินซีดกว่าคนปกติ ฉันเคยถามพี่เฉินมาก่อนเขาบอกว่าเขามีอาการป่วยตั้งแต่ยังเป็นเด็ก หลังจากที่เขาหายจากอาการป่วย ใบหน้าของเขาก็เป็นแบบนี้ไม่เปลี่ยน ใช่ไหม?"

"แล้วรู้ไหมว่าลูกพี่ลูกน้องของฉันสูงเท่าไหร่?"

คนส่งของมองไปที่จ้าวอวิ๋นอีกครั้ง และพูดว่า "คุณสูงกว่าพี่เฉินหนึ่งหัว"

"ดูเหมือนว่านายจะไม่ได้โกหกฉัน นายรู้จักลูกพี่ลูกน้องของฉันจริง ๆ" จ้าวอวิ๋นหยิบธนบัตรสีแดงออกมาหนึ่งใบ แล้วยื่นให้คนส่งของ

"ขอบใจนะ" คนส่งของเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

จ้าวอวิ๋นกลับไปที่บ้าน แล้วถามว่า "ได้ยินสิ่งที่คนส่งของพูดไหม?"

เยี่ยชิวและราชามังกรพยักหน้า