ตอนที่ 828
บทที่ 830 ปรมาจารย์เหยียนฉือ
October 21, 2026
ทันทีที่คำพูดของปรมาจารย์เหยียนฉือจบลง สีหน้าของชิวซานหนานเกอและเชียนซานเสวี่ยก็เปลี่ยนไป
แม้ว่าพวกเธอจะคาดหวังว่าปรมาจารย์เหยียนฉือจะสืบสวนและหาทางแก้แค้นให้กับนักฆ่ามิยาโมโตะ มูซาชิ แต่พวกเธอก็ไม่คิดว่าเขาจะมาเร็วขนาดนี้
ยิ่งไปกว่านั้น ปรมาจารย์เหยียนฉือยังกล่าวโดยตรงถึงความตั้งใจที่จะฆ่าพวกเธอ
“ท่านปรมาจารย์ ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
ชิวซานหนานเกอแสร้งทำเป็นไม่รู้ตัวและถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกับเทพแห่งการต่อสู้?”
ปรมาจารย์เหยียนฉือยิ้มอย่างเย็นชา “เจ้าสำนักสุ่ยเยวี่ย คุณไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้ ฉันรู้แล้วว่าเป็นคุณและสาวกของคุณที่ฆ่ามิยาโมโตะ มูซาชิ”
ชิวซานหนานเกอดูตกใจ “เทพแห่งการต่อสู้ถูกฆ่าตายเหรอ?”
“มันเป็นไปไม่ได้!”
“เทพแห่งการต่อสู้เป็นปรมาจารย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในต้าตง เขาจะถูกฆ่าได้อย่างไร?”
“ท่านปรมาจารย์เหยียนฉือ ถ้าท่านต้องการล้างแค้นให้กับมิยาโมโตะ มูซาชิ เหตุใดจึงตามพวกเรามา?”
ใบหน้าของเชียนซานเสวี่ยเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง แต่เธอก็แอบยินดีกับการแสดงของชิวซานหนานเกอ โดยคิดกับตัวเองว่า “อาจารย์ ทักษะการแสดงของคุณดีมาก การไม่ได้เป็นนักแสดงมันเสียเปล่า”
ปรมาจารย์เหยียนฉือจ้องไปที่ชิวซานหนานเกออย่างตั้งใจ
เขาต้องการที่จะเห็นข้อบกพร่องใดๆ บนใบหน้าของชิวซานหนานเกอ แต่หลังจากมองไปสักพัก เขาก็ไม่พบอะไรเลย
เป็นไปได้ไหมที่มิยาโมโตะ มูซาชิไม่ได้ถูกพวกเธอฆ่า?
หลังจากการไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง
ปรมาจารย์เหยียนฉือก็ตะโกนว่า “ชิวซานหนานเกอ หยุดเสแสร้งได้แล้ว ฉันรู้แล้วว่าเป็นคุณและสาวกของคุณที่ฆ่ามิยาโมโตะ มูซาชิ”
เชียนซานเสวี่ยพูดขึ้นว่า “ปรมาจารย์เหยียนฉือ ฉันมีคำถาม ท่านคิดว่าอาจารย์ของฉันและฉันมีความสามารถในการฆ่าเทพแห่งการต่อสู้หรือ?”
ปรมาจารย์เหยียนฉือหัวเราะเยาะ ไมิยาโมโตะ มูซาชิคือเทพแห่งการต่อสู้ต้าตง แสงสว่างแห่งความยุติธรรมในศิลปะการต่อสู้ แม้แต่ฉัน ไม่ต้องพูดถึงคุณเลย ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”
“พวกคุณต้องใช้วิธีการที่น่ารังเกียจบางอย่าง เพื่อทำให้มิยาโมโตะ มูซาชิตกหลุมพรางของพวกคุณ”
“ควรรู้ว่า มิยาโมโตะ มูซาชิเป็นเทพแห่งการต่อสู้ต้าตง การฆ่าเขานั้น เทียบเท่ากับการเป็นศัตรูของนักศิลปะการต่อสู้แห่งต้าตง”
“ชิวซานหนานเกอ เชียนซานเสวี่ย พวกคุณมีความกล้าทีเดียว!”
ปรมาจารย์เหยียนฉือพูดด้วยความโกรธว่า “วันนี้ฉันมาที่นี่ เพื่อฆ่าอาจารย์และศิษย์ เพื่อล้างแค้นให้กับมิยาโมโตะ มูซาชิ”
ชิวชานหนานเกอพูดว่า “ท่านปรมาจารย์ ท่านเอาแต่พูดว่าเราฆ่ามิยาโมโตะ มูซาชิ แต่หลักฐานอยู่ที่ไหน?”
ปรมาจารย์เหยียนฉือกล่าวว่า “ก่อนที่ฉันจะมาที่นี่ ฉันได้สอบสวนบางอย่างแล้ว”
“ฉันพบว่ามิยาโมโตะ มูซาชิปรากฏตัวที่ตระกูลโยชิดะก่อนที่เขาจะเสียชีวิต คุณและอาจารย์ของคุณบังเอิญอยู่ที่ตระกูลโยชิดะ”
“ฉันไปตรวจสอบตระกูลโยชิดะ และพบว่านินจาจำนวนมากจากตระกูลโยชิดะเสียชีวิต และโยชิดะ ชูอิจิก็ตายด้วย”
“ตอนนี้มิยาโมโตะ มูซาชิตายแล้ว โยชิดะ ชูอิจิตายแล้ว และคุณสองคนยังมีชีวิตอยู่ ชิวซาน บอกฉันที ถ้าไม่ใช่คุณและอาจารย์ของคุณ แล้วใครจะเป็นฆาตกรได้อีก?”
ปรมาจารย์เหยียนฉือกล่าวอย่างจริงจังว่า “ฉันมักจะประพฤติตนอย่างยุติธรรม ฉันจะไม่ทำผิดต่อคนดี หรือปล่อยคนเลวไป”
“เมื่อพวกคุณ ทั้งอาจารย์และศิษย์ฆ่ามิยาโมโตะ มูซาชิ น่าจะรู้ว่าฉันจะล้างแค้นให้เพื่อนรักของฉัน เพื่อเห็นแก่บรรพบุรุษของสำนักสุ่ยเยวี่ย ฉันสามารถมอบความตายอย่างสง่างามให้กับคุณได้”
ปรมาจารย์เหยียนฉือ ยืนเอามือไพล่หลัง มองชิวซานหนานเกอ และเชียนซานเสวี่ยอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “ตัดสินใจชะตากรรมของพวกคุณเอง!”
เชียนซานเสวี่ยพูดอย่างเฉยเมยว่า “ปรมาจารย์เหยียนฉือ ท่านไม่มีหลักฐานเลย แค่มีเหตุผล ท่านคิดว่าอาจารย์ของฉันและฉันฆ่าเทพแห่งการต่อสู้ นั่นไม่ไร้สาระเหรอ?”
“ท่านยังเอาแต่พูดว่า เทพแห่งการต่อสู้ตายแล้ว ท่านเคยเห็นร่างของเขาบ้างไหม?”
ร่างของมิยาโมโตะ มูซาชิได้รับการจัดการโดยเยี่ยชิวและเชียนซานเสวี่ย เชื่อว่าปรมาจารย์เหยียนฉือ ไม่สามารถค้นพบร่างของมิยาโมโตะ มูซาชิได้
ปรมาจารย์เหยียนฉือตะคอก “คุณเกือบลืมพูดถึงเรื่องนี้ คุณซ่อนร่างของมิยาโมโตะ มูซาชิไว้ที่ไหน?”