บทที่ 846 จิตกรปีศาจ

เยี่ยชิวหันไปมอง เขาเห็นว่าซูซางจินกำลังยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะหนังสือ เธอถือกล่องไม้สี่เหลี่ยมผืนผ้าเอาไว้ในมือ

กล่องไม้นั้นถูกล็อคด้วยกุญแจทองแดงขนาดเล็ก

เยี่ยชิวเดินเข้าไป แล้วเปิดดวงตาสวรรค์ของเขาขึ้นมา จากนั้นเขาก็มองทะลุผ่านเข้าไปในกล่องไม้ และเห็นว่ามันข้างในเป็นม้วนภาพวาดม้วนหนึ่ง

“ม้วนภาพวาด”

เยี่ยชิวพูดออกมา

“นายรู้ได้อย่างไร?” ใบหน้าของซูซางจินแสดงความสงสัยออกมา จากนั้นก็พูดว่า “แปลกจัง ภาพวาอะไรทำไมคุณปู่จะต้องเอากุญแจมาล็อคไว้ด้วย?”

“ถ้าเป็นของมีค่าแล้วล่ะก็ คุณปู่ก็ควรจะเก็บมันเอาไว้ในห้องเก็บสมบัติสิ!”

เยี่ยชิวพูดว่า “คงจะเป็นภาพวาดที่ผู้เฒ่าสวีชอบดูบ่อยๆแน่!”

ซูซางจินหาบริเวณโต๊ะหนังสือวนไปวนมา แล้วพูดว่า “หากุญแจทองแดงไม่เจอ เหมือนว่าเราจะไม่สามารถเปิดมันได้นะ”

เยี่ยชิวถามต่อว่า “เธออยากเห็นงั้นหรอ?”

“อืม” ซูซางจินพยักหน้าและพูดว่า “คุณปู่ไม่เคยล็อคภาพวาดเอาไว้ในกล่องไม้มาก่อนเลย”

“แม้แต่ภาพวาดชื่อดังระดับโลก เขาก็จะเก็บเอาไว้ในห้องเก็บสมบัติ”

“ดังนั้นฉันก็เลยสงสัยมากๆเลยว่า ภาพวาดในกล่องไม้นั้นคือภาพอะไรกันแน่?”

เยี่ยชิวพูดว่า “ฉันจะช่วยเธอเปิดมันเอง!”

พูดจบ เยี่ยชิวก็จับจับที่ล็อคทองแดงด้วยมือเดียว เขาออกแรงเล็กน้อย จากนั้นก็มีเสียง “ติ้งตัง” ตัวล็อคกุญแจถูกเปิดแล้ว

“เยี่ยชิวอปป้า นายเก่งมากเลย” ซูซางจินมองเยี่ยชิวด้วยความชื่นชม ดวงตาของเธอเปล่งประกายราวกับดวงดาวดวงน้อยๆ

“รีบๆเอาออกมาดูสิ!” เยี่ยชิวพูด

“อืม” ซูซางจินเปิดกล่องไม้ เธอนำม้วนภาพวาดออกมา แล้วเปิดมันบนโต๊ะเขียนหนังสือ

และในวินาทีต่อมา ซูซางจินก็อุทานออกมาว่า “สวยมากเลย!”

เยี่ยชิวก้มหน้ามองลง และเขาก็ไม่สามารถละสายตาไปจากมันได้

ในภาพเป็นรูปของหญิงสาวในวังหลวง

ดูเผินๆ เหมือนเป็นสาวน้อยที่เพิ่งรู้จักความรัก แต่พอมองดีๆ ก็เหมือนเป็นหญิงสาวที่อายุผ่านเลยวัย 30 ปีแล้ว

เต็มไปด้วยเสน่ห์อย่างล้นเหลือ!

หญิงสาวในวังหลวงยืนอยู่ท่ามกลางสวนท้อ สวมชุดวังสีชมพู คาดเอวด้วยเข็มขัดสีธรรมดา โอบเอวบาง ตัดกับรูปร่างที่งดงาม

แม้ว่าใบหน้าของเธอจะไม่ได้แต่งแต้มอะไรมากมาย แต่คิ้วของเธอก็งามเหมือนกับกิ่งไม้ในฤดูใบไม้ผลิ ดวงตาก็เหมือนกับน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ความงามและความหวานเย้ายวนของเธอเหมือนดอกบัวที่กำลังผลิบาน มีเสน่ห์อย่างล้นเหลือ

สวยจริงๆ!

ใจของเยี่ยชิวสั่นสะเทือน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นภาพวาดที่สวยงามเช่นนี้

ในภาพ หญิงสาวในวังมีท่าทางสง่างามและสมส่วน เธอมีไหล่ที่ชัดและแผ่นหลังที่แคบ คิ้วงดงามดั่งกิ่งต้นหลิว เกล้าผมสวย ทั้งจมูกและคางเองก็ราวกับไม่มีสิ่งใดบนใบหน้าของเธอที่ไม่สมบูรณ์แบบ

โดยเฉพาะดวงตาของเธอที่ดูเหมือนว่ามีชีวิตนั้น ตาของเธอเป็นประกายเหมือนน้ำ การมองตาเธอเพียงครั้งเดียว ทำให้คนมองไม่อาจละสายตาไปได้

เยี่ยชิวจ้องภาพวาดนี้ไปสักพัก ก่อนที่เขาจะค่อยๆรู้วึกว่าหัวของเขาเริ่มหนักและมึนงง

สองนาทีผ่านไป

อยู่ๆเยี่ยชิวก็รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในสวนที่เต็มไปด้วยต้นท้อ มีหญิงสาวสวมชุดชาววังสีชมพูยืนอยู่ใต้ต้นท้อมองมาที่เขาด้วยสายตาเย้ายวน

จากนั้นหญิงสาวชาววังคนนั้นก็ถอดเสื้อผ้าของเธอออก จนเหลือไม่เหลือสิ่งใดบนร่างกายเลย

ผิวของเธอขาวเนียน บนร่างกายเธอช่างไร้ที่ติ

สวยงามอย่างถึงที่สุด!

หญิงสาวชาววังคนนั้นโบกมือเรียกเยี่ยชิว เธองามสะคราญเหนือใคร

และเยี่ยชิวก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหาเธอ

ทันใดนั้น พลังชั้นเทพในร่างกายเขาก็สั่นสะท้าน เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นสาวงามในวังหายนั้นไปแล้ว เหลือเพียงภาพวาดใบหนึ่งเท่านั้น

นอกจากนี้ เขาก็ไม่ได้อยู่ในสวนท้ออีกต่อไป แต่อยู่ในห้องสมุดของผู้เฒ่าสวี