บทที่ 87 ตัวตนลึกลับของเยี่ยชิว

อะไรนะ มอบเจียงโจวให้กับเยี่ยชิวเหรอ?

ไม่เพียงแต่ราชามังกรและจ้าวอวิ๋นเท่านั้นที่ตกตะลึง แต่แม้แต่เยี่ยชิวเองก็สับสนเล็กน้อยด้วย

“ไท้เจี่ยน คุณล้อเล่นกับฉันรึเปล่า?”

“คุณรู้สึกเหมือนว่าฉันกำลังล้อเล่นงั้นเหรอ?”

เยี่ยชิวพยักหน้า "เหมือน!"

เฉายวน: "..."

“ราชามังกร จู่ๆฉันก็นึกได้ว่ามีเรื่องบางอย่างที่ยังไม่ได้จัดการในโรงพยาบาล ฉันต้องรีบกลับ บ๊ายบาย” หลังจากที่เยี่ยชิวกล่าวลาราชามังกร เขาก็รีบเดินออกไปที่ประตู พยายามจะหลบออกไป

“หยุด!” เฉายวนตะโกน

เยี่ยชิวไม่เพียงแต่ไม่หยุด แต่ยังเร่งความเร็วอีกด้วย

เฉายวนพูดต่อ "หากเจ้ายังยืนกรานที่จะไป คำสัญญาก่อนหน้านี้ของข้าจะถือว่าไม่เกิดขึ้น"

เอี้ยด——

เยี่ยชิวหยุดฝีเท้า ค่อยๆหันกลับมา มองไปที่เฉายวนด้วยสีหน้าลำบากใจ แล้วพูดว่า "ไท้เจี่ยน ที่โรงพยาบาลมีเรื่องจริงๆ ฉันยังคงต้องกลับไปรักษาคนไข้นะ"

“คุณคิดว่าฉันไม่เคยทำงานที่โรงพยาบาลมาก่อนงั้นเหรอ ในเวลานี้ คลินิกผู้ป่วยนอกเลิกงานไปตั้งนานแล้ว คุณบอกว่าต้องกลับไปรักษาคนไข้ โอเค งั้นคุณช่วยบอกฉันที ว่าคนไข้ที่คุณต้องการรักษาชื่ออะไร? เป็นผู้ป่วยแผนกไหน? เป็นโรคอะไร?"

สีหน้าของเยี่ยชิวนิ่งไป กำลังจะใช้ชื่อหลินจิงจื้อเป็นโล่ กำลังจะพูดว่า "เธอชื่อ ... "

“อย่าบอกนะว่าเธอชื่อหลินจิงจื้อ เท่าที่ฉันรู้ หลินจิงจื้อออกจากโรงพยาบาลและกลับบ้านไปแล้ว”

ให้ตายเถอะ คุณรู้เรื่องนี้ด้วย?

เยี่ยชิวกำลังจะตั้งชื่อ ตราบใดที่เขาสามารถออกไปจากที่นี่ได้ก็พอ

“ฉันยังมีคนไข้อีกคน...”

“เท่าที่ฉันรู้ คุณเพิ่งจะผ่านงานได้ไม่นาน คนไข้ที่คุณตรวจยังไม่มีคนที่ต้องนอนรักษาในโรงพยาบาลสักคน”

วัน……

เยี่ยชิวรู้สึกหดหู่ใจมาก

“ไท้เจี่ยน คุณสืบเรื่องฉันงั้นหรอ?”

“แน่นอน” เฉายวนไม่ปฏิเสธ และกล่าวว่า “ดังคำกล่าวที่ว่า วาดมังกรวาดเสือยากที่จะวาดให้เห็นกระดูก คนรู้หน้าไม่รู้ใจ จิตใจของผู้คนลึกลับซับซ้อน ทุกคนที่ฉันสนใจ ฉันล้วนแต่ตรวจสอบอย่างละเอียด”

ความหมายว่าอะไร?

มีเพียงคนที่คุณสนใจเท่านั้นที่จะทำการตรวจสอบ ก็หมายความว่า ฉันควรรู้สึกเป็นเกียรติใช่ไหม?

ชิ!

ไอ้คนแก่ไร้ยางอาย ฉันไม่ได้อยากให้คุณสนใจฉันสักหน่อย

อีกอย่าง ก่อนจะตรวจสอบก็ไม่ได้รับความยินยอมจากฉันเลย คุณกำลังละเมิดสิทธิความเป็นส่วนตัว ฉันมีสิทธิ์ฟ้องคุณได้นะรู้รึเปล่า?

แน่นอน เยี่ยชิวทำได้แค่สาปแช่งอยู่ในใจ ไม่ได้กล้าพูดอะไรออกไปสักคำ ไม่งั้นก็อาจตายได้

แป๊ะ!

เฉายวนหยิบโทเค็นทองคำม่วงออกมาจากกระเป๋าของเขา โยนต่อหน้าเยี่ยชิว แล้วพูดว่า "ต่อนี้ไปฉันฝากเมืองเจียงโจวให้คุณดูแลแล้ว หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น ฉันจะมาถามที่คุณ”

เยี่ยชิวไม่ได้หยิบโทเค็นทองคำม่วง แต่พูดว่า "ไท้เจี่ยน นี่เป็นเรื่องใหญ่ ฉันหวังให้คุณจะพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ฉันเป็นเพียงหมอตัวเล็กๆ จะสามารถมารับผิดชอบเรื่องอิทธิพลมืดในเจียงโจวได้อย่างไร?”

“นี่คือสิ่งที่ฉันพิจารณาอย่างดีแล้ว”

"แต่ว่า……"

“ถึงแม้คุณจะเป็นหมอหนุ่มธรรมดาคนนึง แต่คุณช่วยชีวิตและรักษาผู้บาดเจ็บได้ ทำงานหนักโดยไม่บ่น แสดงให้เห็นแล้วว่าคุณมีจิตใจเมตตา”

“คุณเป็นคนกตัญญูต่อแม่ เชื่อฟัง กตัญญูกตเวที”