บทที่ 870 บอกลา

เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย ดูเหมือนว่าหมัดของเยี่ยชิวกำลังจะฟาดใส่ซูเสี่ยวเสี่ยว

หากซูเสี่ยวเสี่ยวถูกหมัดของเขา คงตายอย่างไม่ต้องสงสัย

ท้ายที่สุด ด้วยความแข็งแกร่งที่จำกัดของซูเสี่ยวเสี่ยว ไม่สามารถทนต่อการโจมตีจากเยี่ยชิวได้

ในช่วงเวลาวิกฤติ

เยี่ยชิวก็เปลี่ยนใจ เปลี่ยนหมัดเป็นฝ่ามือและฟาดไปที่คอของซูเสี่ยวเสี่ยวอย่างรวดเร็ว

ตุ๊บ!

คอของซูเสี่ยวเสี่ยวเอียง และเธอก็หมดสติไปตรงนั้น และล้มลงกับพื้น

เยี่ยชิวรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว จับซูเสี่ยวเสี่ยว และใช้แรงกดไปยังจุดใดจุดหนึ่งบนร่างกายซูเสี่ยวเสี่ยวอย่างรวดเร็ว

เขาปิดผนึกจุดฝังเข็มของซูเสี่ยวเสี่ยว

หลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว เยี่ยชิวก็อุ้มซูเสี่ยวเสี่ยวขึ้นบนไหล่ แล้วออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าออกจากโรงพยาบาล

เมื่อผ่านไป พวกเขาก็ดึงดูดความอยากรู้อยากเห็นของผู้พบเห็นมากมาย

“แปลก ทำไมหัวหน้าเยี่ยถึงแบกซูเสี่ยวเสี่ยวไว้บนไหล่ของเขา?”

“ดูเหมือนว่าซูเสี่ยวเสี่ยวจะเป็นลมไปแล้ว”

“เป็นไปได้ไหมว่าซูเสี่ยวเสี่ยวป่วย?”

โดยเฉพาะพยาบาลที่โรงพยาบาล เมื่อเห็นฉากนี้ ก็มองซูเสี่ยวเสี่ยวด้วยความอิจฉา

“ฉันอิจฉาจังเลย ทำไมหัวหน้าเยี่ยไม่อุ้มฉันล่ะ?”

“อิจฉามากอ่ะ อย่าหลงกลกับรูปลักษณ์ที่ไร้เดียงสาอย่างน่ารักตามปกติของซูเสี่ยวเสี่ยว จริงๆ แล้วเธอเป็นคนเจ้าเล่ห์”

“ฮึ่ม นังสารเลว พยายามเกลี้ยกล่อมหัวหน้าเยี่ยอยู่เสมอ”

“หัวหน้าเยี่ยอุ้มซูเสี่ยวเสี่ยวไปที่ไหน พวกเขากำลังจะไปโรงแรม……”

“ไปโรงแรมทำไม? ไปบ้านสิ?”

“ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมหัวหน้าเยี่ยถึงชอบซูเสี่ยวเสี่ยว เธอมีอะไรที่ดีกว่าฉันอีกล่ะ?”

“เธอมีหน้าอกที่ใหญ่กว่าคุณ”

...…

เยี่ยชิวก็ได้ยินการสนทนาเหล่านี้เช่นกัน และแม้ว่าในตอนแรกเขาจะไม่ต้องการให้ความสนใจ แต่เขาก็คิดดีขึ้น ในฐานะหัวหน้าแผนกการแพทย์แผนจีน เขาควรคำนึงถึงภาพลักษณ์ของเขาด้วย

นอกจากนี้ โรงพยาบาลเป็นสถานที่ที่มักจะถูกนินทา และถ้าเขาไม่อธิบาย ใครจะรู้ว่าพยาบาลจะแพร่ข่าวลือแบบไหน

ด้วยเหตุนี้ เยี่ยชิวจึงหยุดเดินและหันไปมองที่พยาบาล

ทันใดนั้น พยาบาลที่โรงพยาบาลต่างก็ก้มศีรษะลง กลัวที่จะสบตากับเยี่ยชิว และกังวลว่าเขาจะตำหนิพวกเธอ

เมื่อเข้าใกล้พยาบาล เยี่ยชิวกล่าวว่า “คนสวย ฉันขอโทษจริงๆ ฉันอยากจะเชิญพวกคุณทุกคนออกไปทานอาหาร แต่น่าเสียดายที่ซูเสี่ยวเสี่ยวป่วยหนัก และฉันต้องพาเธอไปไกลเพื่อรับการรักษา”

“หากพวกคุณว่าง สามารถจองอาหารค่ำที่โรงแรมอิมพีเรียลได้ และค่าใช้จ่ายทั้งหมดจะเป็นค่าใช้จ่ายของฉัน”

โรงแรมอิมพีเรียลเป็นโรงแรมที่หลินจิงจื้อเป็นเจ้าของ

เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยชิว เหล่าพยาบาลอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความประหลาดใจ

“โรงแรมอิมพีเรียล? หัวหน้าเยี่ย คุณจริงจังไหม? ฉันรักคุณ!”

“ฉันได้ยินมาว่าโรงแรมอิมพีเรียลนั้นดีที่สุดในเจียงโจวของเรา การตกแต่งภายในนั้นงดงามมาก ที่นั้นมีลูกค้าก็ร่ำรวย ฉันอยากไปที่นั่น แต่กระเป๋าเงินฉันแบนมาก ตอนนี้ด้วยข้อเสนอของหัวหน้าเยี่ย ฉันจะไปสัมผัสมันคืนนี้แน่นอน!”

“หัวหน้าเยี่ย คุณดีเกินไปสำหรับพวกเรา ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี เอาแบบนี้ไหม ฉันจะเสนอตัวเองให้คุณ?”

“หัวหน้าเยี่ย คุณเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า หมอซูป่วยหนัก จริงๆ แล้วอาการป่วยของเธอคืออะไร?”

ในที่สุดก็มีคนถามถึงซูเสี่ยวเสี่ยว

“อาการป่วยของเธอร้ายแรงมาก” เยี่ยชิวชี้ไปที่หัวของซูเสี่ยวเสี่ยวแล้วพูดว่า “หากไม่ได้รับการรักษา เธอจะกลายเป็นผัก”

อา!

พยาบาลทุกคนก็ตกใจ

“หัวหน้าเยี่ย เนื่องจากหมอซูป่วยหนัก คุณควรพาเธอไปรักษาเร็วๆ”