บทที่ 873 เยี่ยชิวดูแลหลงเหมิน

เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ

หนึ่งนาที สองนาที สามนาที...…

ในช่วงพริบตาเดียว

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

เลือดสดจากสาวกลัทธิแม่มดยังคงเข้าสู่ร่างของชิงหลงผ่านทางสายไอวี

ผิวของชิงหลงค่อยๆดีขึ้น

เมื่อชิงหลงได้รับเลือดสดจากสาวกลัทธิแม่มด เลือดดั้งเดิมของเขาก็ถูกขับออกจากข้อมือของเขาอย่างรวดเร็ว

ในไม่ช้า ผิวของสาวกลัทธิแม่มดก็ซีดลงอย่างมาก และดูเหมือนว่าเขาจะตายในไม่ช้า

แพทย์ทหารยืนเคียงข้าง ตกใจและโกรธกับที่เกิดเหตุ แอบสาปแช่งเยี่ยชิว

“การถ่ายเลือดทำแบบนั้นได้ยังไง? นี่มันอุกอาจจริงๆ”

“ถึงเวลานี้แล้ว ชิงหลงยังไม่ตื่น คนนี้จากลัทธิแม่มดก็จะเสียชีวิต มาดูกันว่าคุณจะทำอะไรได้บ้าง?”

“ปราชญ์แพทย์เหรอ ฉันคิดว่าไร้สาระ!”

เวลายังคงผ่านไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เลือดของสาวกลัทธิแม่มดหมดลง และเขาก็หายใจเฮือกสุดท้าย

เยี่ยชิวตรวจสอบชีพจรของชิงหลง พบว่าพิษที่บุกรุกหัวใจของเขาถูกขับออกไปพร้อมกับเลือดสด

เยี่ยชิวดึงเครื่องรางหยุดเลือด เพื่อหยุดเลือดจากข้อมือของชิงหลง

หลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว

เยี่ยชิวถอดเข็มทองที่สอดเข้าไปในหัวใจของชิงหลง แล้วรีบขยับมือที่วางไว้บนหัวของชิงหลง ไปไว้ด้านหลังชิงหลงอย่างรวดเร็ว ส่งพลังชี่แท้โดยกำเนิดเข้าไป

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง

ชิงหลงค่อยๆลืมตาขึ้น

“สำเร็จแล้ว?” แพทย์ทหารถึงกับตะลึง

โดยไม่สนใจแพทย์ทหาร เยี่ยชิวจึงถามชิงหลงว่า “คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง?”

“เยี่ยชิว ทำไมคุณมาสายจัง คุณมาช้าเกินไป ไท้เจี่ยนไปแล้ว……” ชิงหลงพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตาของเขา

น้ำตาของผู้ชายไม่ควรไหลออกมาง่ายๆ เพียงเพราะเขายังไม่ถึงจุดอกหัก!

ชิงหลงเป็นคนแข็งแกร่ง เขายอมเสียเลือดมากกว่าเสียน้ำตา แต่ตอนนี้เขากำลังร้องไห้ แสดงให้เห็นว่าเขารู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหน

น้ำตาไหลออกมาในดวงตาของเยี่ยชิวเช่นกัน และเขาถามว่า “ชิงหลง บอกฉันหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่คุณมาถึงดินแดนแม้ว?”

ชิงหลงระงับความเศร้าโศกของเขาและกล่าวว่า “ไท้เจี่ยนได้วางแผนการโจมตีลัทธิแม่มดมาเป็นเวลานานและได้พิจารณาทุกอย่างอย่างละเอียดถี่ถ้วน ดังนั้นมันจึงดูเหมือนไม่มีทางที่จะเข้าใจผิดได้”

“ฉันและฉีหลินติดตามไท้เจี่ยน โดยนำลูกศิษย์ของหลงเหมินหนึ่งหมื่นคน และรีบเร่งเข้าสู่ดินแดนแม้วจากปักกิ่งที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งพันไมล์”

“เรารีบรื้อสาขาของลัทธิแม่มดหลายสิบสาขาอย่างรวดเร็ว ทำให้พวกเขากระจัดกระจายและเข้าใกล้สำนักงานใหญ่ของลัทธิแม่มดด้วยความเร็วดุจสายฟ้า”

“เมื่อคืนนี้ เราอยู่ห่างจากสำนักงานใหญ่ของลัทธิแม่มดไม่ถึงห้าไมล์”

“เพราะเป็นเวลาดึกแล้ว เราไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศของดินแดนแม้วมากนัก สมาชิกของลัทธิแม่มดก็ขึ้นชื่อในเรื่องวิธีการอันโหดร้าย และบางคนก็มีทักษะด้านเวทมนตร์ ทำให้ยากต่อการป้องกัน ดังนั้น ฉีหลินและฉันคุยกับไท้เจี่ยน โดยอยากจะรอจนถึงรุ่งสางก่อนที่จะลงมือทำ”

“อย่างไรก็ตาม ไท้เจี่ยนไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอแนะของเรา”

“ไท้เจี่ยนตัดสินใจโจมตีสำนักงานใหญ่ของลัทธิแม่มดในตอนกลางคืน และยุติการต่อสู้ก่อนรุ่งสาง”

“เราปฏิบัติตามคำสั่งของไท้เจี่ยน และรีบเข้าใกล้สำนักงานใหญ่ของลัทธิแม่มด”

“แต่โดยไม่คาดคิด เมื่อเราเข้าใกล้สำนักงานใหญ่ของลัทธิแม่มด จู่ๆ ชายชุดดำก็ปรากฏตัวขึ้น โดยบอกว่าเขาต้องการคุยกับไท้เจี่ยน และไท้เจี่ยนก็เห็นด้วย”

“การสนทนาของพวกเขาเงียบมาก ฉันไม่รู้รายละเอียดของสิ่งที่พูด แต่ฉันเห็นว่าไท้เจี่ยนกลับมาด้วยท่าทางตื่นเต้น ราวกับว่าเขาได้พบกับสิ่งที่มีความสุข”

“จากนั้น ไท้เจี่ยนได้สั่งให้หยุดการโจมตีสำนักงานใหญ่ของลัทธิแม่มด”