บทที่ 874 กล่องเหล็กลึกลับ

เยี่ยชิวรับคำสั่ง รู้สึกถึงอารมณ์ที่หลากหลาย

เขาไม่เคยคิดเลยว่า เขาจะควบคุมหลงเหมินด้วยวิธีนี้

ย้อนกลับไปในเมืองหยาง ก่อนการต่อสู้ขั้นแตกหักระหว่างไท้เจี่ยนและผู้อาวุโสเว่ยเล่อหรันผู้ยิ่งใหญ่แห่งลัทธิแม่มด ไท้เจี่ยนยังได้มอบคำสั่งของผู้นำสำนักให้กับเยี่ยชิว หลังจากนั้นเยี่ยชิวก็คืนคำสั่งเป็นไท้เจี่ยน

โดยไม่คาดคิด หลังจากรู้จักกันเพียงไม่กี่เดือน ตอนนี้เขาถูกพรากจากไท้เจี่ยนไปตลอดกาล

เยี่ยชิวเข้าใจว่า เมื่อไท้เจี่ยนส่งคำสั่งของผู้นำสำนักให้เขา มันไม่เพียงเป็นสัญญาณของความไว้วางใจ แต่ยังเป็นความหวังว่าเขาจะนำสาวกของหลงเหมินเพื่อขยายอาณาเขตได้

“ไท้เจี่ยนวางใจได้ ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง ฉันจะสืบทอดแรงบันดาลใจของคุณ และนำสาวกของหลงเหมินเพื่อพิชิตลัทธิแม่มด กวาดล้างดินแดนเทพ และรวมพลังใต้ดินทั้งหมดในโลก ”

เยี่ยชิวรับคำสั่งของผู้นำสำนัก และถามชิงหลงว่า “คุณกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า ไท้เจี่ยนไปที่สำนักงานใหญ่ของลัทธิแม่มดเพียงลำพัง เพื่อยืนยันบางสิ่งบางอย่าง มันคืออะไร?”

“ใช่” ชิงหลงพยักหน้า

เยี่ยชิวถามว่า “คุณรู้ไหมว่าไท้เจี่ยนพยายามยืนยันอะไร?”

ชิงหลงส่ายหัวและพูดว่า “ฉันไม่รู้ แต่ก็ชัดเจนว่ามันสำคัญมากสำหรับไท้เจี่ยน มิฉะนั้น เขาจะไม่เสี่ยงขนาดที่จะบุกเข้าไปในสำนักงานใหญ่ของลัทธิแม่มดเพียงลำพัง”

เยี่ยชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย

อะไรคือสิ่งที่ไท้เจี่ยนพยายามจะยืนยัน?

เยี่ยชิวกล่าวต่อ “ก่อนที่ไท้เจี่ยนจะจากไป นอกเหนือจากการออกจากคำสั่งหลงเหมินแล้ว เขาได้ทิ้งอะไรไว้หรือพูดอะไรอีกไหม?”

ชิงหลงตอบว่า “นอกเหนือจากการสั่งให้ฉันมอบคำสั่งของผู้นำสำนักให้กับคุณแล้ว ไท้เจี่ยนยังฝากกล่องเหล็กไว้ให้ฉีหลินด้วย โดยสั่งให้ฉีหลินส่งต่อให้กับคุณ”

“อ้าว แล้วฉีหลินเป็นยังไงบ้าง?”

ถังเฟยกล่าวว่า “ฉีหลินได้รับบาดเจ็บและหมดสติ เขาอยู่ในเต็นท์ถัดไป”

“ฉันจะไปตรวจสอบเขา” ชิงหลงพูดและพยายามลุกขึ้นนั่ง ทันใดนั้น ก็ตระหนักว่า เขาไม่สามารถใช้ร่างกายส่วนล่างได้ และเขาก็เกิดความสับสนขึ้น ถามเยี่ยชิวด้วยเสียงทุ้มลึกว่า “ฉันพิการหรือเปล่า?”

เยี่ยชิวเบิกตากว้าง "ไร้สาระ! กับฉันที่นี่ คุณจะไม่พิการ"

“แต่ตอนนี้ฉันลุกขึ้นไม่ได้แล้ว ถ้าไม่ใช่คนพิการจะเรียกว่าอะไรล่ะ?” ชิงหลงมองไปที่เยี่ยชิวแล้วพูดว่า “พูดตามตรงกับฉัน ฉันจะไม่มีวันลุกขึ้นยืนอีกครั้งในชีวิตของฉันเหรอ?”

เยี่ยชิวบอกกับชิงหลงว่า “กระดูกสันหลังส่วนเอวและกระเบนเหน็บของคุณได้รับบาดเจ็บ ทำให้เกิดความเสียหายต่อเส้นประสาท ฉันได้รักษาคุณแล้ว แต่ในอีกสามวัน คุณจะไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้"

“หลังจากสามวัน คุณสามารถยืนและเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ แต่อีกหกเดือนข้างหน้า คุณต้องไม่ออกแรงมากไป”

“แค่พักสักหกเดือน ร่างกายก็จะฟื้นตัวเป็นปกติ”

“คุณต้องเชื่อทักษะทางการแพทย์ของฉัน”

ความรู้สึกเศร้าปกคลุมใบหน้าของชิงหลง "ดังนั้น ฉันไม่สามารถล้างแค้นไท้เจี่ยนได้ ฉันอยากจะสังหารคนชั่วของลัทธิแม่มดเองจริงๆ”

เยี่ยชิวแนะนำ "ชิงหลง หลงเหมินได้รับความสูญเสียครั้งใหญ่ในครั้งนี้ ทั้งคุณและฉีหลินจะต้องไม่มีอุบัติเหตุอีกต่อไป เชื่อฉันในเรื่องนี้ มุ่งเน้นไปที่การฟื้นตัว สำหรับการล้างแค้นไท้เจี่ยน ปล่อยให้เป็นฉัน ฉันรับรองกับคุณว่า ฉันจะทำให้ลัทธิแม่มดชดใช้ด้วยเลือด”

“ตกลง” ชิงหลงพยักหน้าอย่างหนัก

“คุณพักผ่อนสักพัก ฉันจะไปตรวจฉีหลิน” เยี่ยชิวตบไหล่ชิงหลง จากนั้นสั่งแพทย์ทหารที่ยืนอยู่ใกล้ๆ “สหายของฉันเพิ่งตื่นและยังคงรู้สึกไม่สบาย โปรดช่วยดูแลเขาด้วย”

“ตกลง” แพทย์ทหารพยักหน้าเห็นด้วย

เยี่ยชิวและถังเฟยเดินออกจากเต็นท์และเข้าไปในเต็นท์ถัดไป

ขณะที่พวกเขาเข้าไป เยี่ยชิวเห็นฉีหลิน

ฉีหลินนอนอยู่บนเปลหาม ดวงตาของเขาปิดสนิท ใบหน้าซีดเซียว และมีแพทย์ทหารหนุ่มคอยดูแลเขา

เยี่ยชิวเดินไปจับชีพจรของฉีหลิน และตรวจดูอาการบาดเจ็บของฉีหลิน

ขณะเดียวกัน

ถังเฟยถามแพทย์ทหารหนุ่มว่า “ฉีหลิน เป็นยังไงบ้าง?”

แพทย์ทหารยืนขึ้น เคารพถังเฟยและกล่าวว่า “รายงานผู้บังคับบัญชา อาการของผู้ป่วยค่อนข้างแปลก”

ถังเฟยถามด้วยความสับสนว่า “มันแปลกอะไร? โปรดระบุให้เฉพาะเจาะจง”

“ใช่” แพทย์ทหารตอบ “ผู้บัญชาการ ฉันทำการตรวจร่างกายคนไข้ทั้งตัว นอกจากซี่โครงหักไม่กี่ซี่แล้ว เขายังมีอาการบาดเจ็บภายนอกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ตามหลักเหตุผลแล้ว คนไข้น่าจะตื่นได้แล้ว”

“ส่วนสาเหตุที่คนไข้ยังหมดสติ ฉันหาสาเหตุไม่ได้”