บทที่ 90 หนุ่มหน้าหล่อ

“อ่า! ไปที่เตียง?”

เยี่ยชิวมองหลินจิงจื้อด้วยความตกใจ รู้สึกตื่นตระหนก และคิดกับตัวเองว่า ฉันมาที่นี่เพื่อเปลี่ยนยาให้คุณ แต่คุณกลับอยากนอนกับฉัน? นั่นก็ใจกว้างเกินไปแล้วไหม!

“อ่าอะไร! คุณคิดอะไรไม่ดีอีกแล้วใช่ไหม? ฉันขอให้คุณช่วยฉันไปเปลี่ยนยา” หลินจิงจื้อจ้องมองไปที่เยี่ยชิวด้วยความโกรธ

มันเป็นแบบนี้นี่เอง!

เยี่ยชิวถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

จริงๆ ก็ไม่เป็นไรนะถ้าเธออยากนอนกับฉัน แต่ฉันก็ต้องได้อยู่ข้างบน

หลังจากช่วยหลินจิงจื้อเข้าไปในห้องแล้ว เยี่ยชิวก็พูดว่า "พี่หลิน ให้ฉันเปลี่ยนยาให้คุณบนโซฟาดีไหม?"

“ฉันไม่ชอบนั่งบนโซฟา มันแข็งเกินไป”

เยี่ยชิวเม้มริมฝีปาก และคิดในใจว่า ผู้หญิงไม่ชอบของแข็งๆเหรอ?

หลังจากนั่งบนเตียงแล้ว เยี่ยชิวก็แก้ผ้ากอซบนน่องของหลินจิงจื้อแล้วตรวจดู และพูดว่า "พี่หลิน จริงๆแผลของคุณหายดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนผ้าปิดแผลทุกวันแล้วล่ะ"

“คุณหมายความว่าอะไร? คุณไม่อยากมาพบฉันแล้วใช่ไหม?” หลินจิงจื้อทำหน้าบูดบึ้งและพูดอย่างเสียใจ: “ฉันทำให้คุณรำคาญขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“พี่หลินคุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

"แล้วคุณหมายถึงอะไร?"

“ตามประสบการณ์ทางคลินิกของฉัน ดูจากสถานการณ์ของคุณ ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนผ้าปิดแผลทุกวัน แต่คุณต้องทานยาแก้อักเสบให้ตรงเวลาทุกวัน” เยี่ยชิวกล่าวต่อ “หลังจากนี้ฉันก็จะยังมาตรวจคุณทุกวัน”

“อื้อ อื้อ ก็ดีขึ้นมาหน่อย” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินจิงจื้ออีกครั้ง

“จริงสิ ทำไมถึงไม่เห็นผู้ช่วยของคุณล่ะ?”

“คุณหมายถึงเสี่ยวเจี๋ยหรอ เธอกลับไปที่บริษัทแล้ว” หลินจิงจื้อจึงเปลี่ยนหัวข้อและถามว่า: "ทำไมจู่ๆไท้เจี่ยนถึงมอบเจียงโจวให้คุณล่ะ?"

เยี่ยชิวเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด

หลังจากฟังแล้ว หลินจิงจื้อก็พูดว่า "แม้ว่าไท้เจี่ยนจะมอบเมืองเจียงโจวให้คุณ แต่เขาก็ยังเก็บหานหลงลูกชายบุญธรรมของเขาไว้ คุณคิดว่าที่ไท้เจี่ยนทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?"

“ฉันเดาว่า เหตุผลที่หานหลงถูกทิ้งไว้ อาจจะเพราะให้คอยติดตามฉัน!”

“คุณคิดได้แบบนี้ หมายความว่าคุณเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าเดิมแล้ว” หลินจิงจื้อกล่าวต่อ “แต่คุณไม่ต้องกังวลมากไป เพราะตอนนี้คุณคือหัวหน้าอิทธิพลมืดของเจียงโจว แค่หานหลงคนเดียวไม่สามารถสร้างเรื่องอะไรได้หรอก”

"อืม"

หลินจิงจื้อกล่าวต่อ “ฉันมีข้อเสนอแนะ คุณอยากฟังไหม?”

“ข้อเสนอแนะอะไร?” เยี่ยชิวถามอย่างสงสัย

หลินจิงจื้อกล่าวว่า "ตอนนี้เรื่องการเปลี่ยนผู้นำของเมืองเจียงโจว ยังไม่ได้ประกาศต่อสาธารณะ ดังนั้น จึงไม่มีใครรู้ว่าไท้เจี่ยนได้มอบเมืองเจียงโจวให้กับคุณ ดังนั้นฉันคิดว่า ปล่อยให้หานหลงเป็นรับหน้าว่าเป็นผู้นำต่อไปจะดีกว่า " ."

“จุดประสงค์ในการทำแบบนี้คืออะไร?” เยี่ยชิวสงสัย

หลินจิงจื้อยิ้มและกล่าวว่า "ทุกย่างก้าวของผู้นำเมืองเจียงโจวจะดึงดูดความสนใจจากทุกฝ่ายอย่างแน่นอน ปล่อยให้หานหลงจัดการกับทุกฝ่ายอย่างเปิดเผย ในขณะที่คุณควบคุมสถานการณ์โดยรวมอยู่เบื้องหลัง วิธีนี้คุณจะไม่เพียงลดปัญหาบางอย่างได้ แต่ยังทำให้หานหลงไม่มีเวลามาคอยติดตามคุณอีก สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเรื่องที่คุณและจ้าวอวิ๋นทำลายลัทธิแม่มดสาขาเจียงโจวก็จะไม่ถูกค้นพบ พวกเขาก็จะเอาความไม่พอใจนี้ไปที่ไท้เจี่ยนและหานหลง ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัวคุณคิดว่าอย่างไร?”

ดวงตาของเยี่ยชิวเป็นประกาย และพูดว่า "ฉันว่าเป็นวิธีที่ดี"

เรื่องที่เขากังวลมากที่สุดคือเรื่องลัทธิแม่มด คนในองค์กรนี้เป็นกลุ่มคนวิกลจริตที่ทำสิ่งที่ไร้เหตุผลและเป็นอันตรายอย่างยิ่ง

ถ้าหานหลงแสดงเป็นผู้นำอย่างเปิดเผย ลัทธิแม่มดก็จะไม่สงสัยเขา และด้วยวิธีนี้ เขาจะปลอดภัย

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า "พี่หลิน แผนของคุณยอดเยี่ยมมาก ไม่เพียงช่วยแก้ไขวิกฤติของฉันเท่านั้น แต่ยังช่วยฉันแก้ปัญหามากมายอีกด้วย คุณนี่มันจูกัดเหลียงในโลกนี้จริงๆ"

หลินจิงจื้อจ้องมองมาอย่างมีเสน่ห์ และพูด "จูกัดเหลียงเป็นผู้ชาย แต่ฉันเป็นผู้หญิง"

“ถ้าอย่างนั้น คุณก็คือจูกัดเหลียงผู้หญิง” เยี่ยชิวพูดอย่างจริงใจ “พี่หลิน คุณก็เข้าร่วมหลงเหมิน และทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาเคียงข้างฉันเป็นไง?”

“ไม่ค่อยดี” หลินจิงจื้อพูด “ฉันไม่สนใจที่จะเป็นที่ปรึกษา”

“แล้วคุณอยากเป็นอะไรล่ะ?”

หลินจิงจื้อจับคางของเยี่ยชิวและพูดอย่างมีเสน่ห์: "ฉันอยากเป็นผู้หญิงของผู้นำ"

เอ่อ--

เยี่ยชิวไม่กล้าแม้แต่จะมองเข้าไปในดวงตาของหลินจิงจื้อ ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์มาก การมองดวงตาของเธออาจทำให้พลังร้ายของผู้ชายระเบิดออกมาได้ เขากลัวจริงๆว่าเขาจะคุมไม่ได้

“เปลี่ยนยาเสร็จแล้วรึยัง?” หลินจิงจื้อถามขึ้นมา

"เสร็จแล้ว"

“ทำไมเราไม่ถือโอกาสนี้ ออกกำลังกายสักหน่อย?”

“ออกกำลังกายอะไร?” เยี่ยชิวมึนงงเล็กน้อย