บทที่ 89 ฆาตรกรคือเยี่ยชิว

ใบหน้าของกัวต้านู่ซีดลง ปฏิกิริยาแรกของเขาคือไม่เชื่อและพูดว่า "คุณตำรวจทั้งสอง คุณเข้าใจผิดอะไรเหรอเปล่า?

“พวกเราไม่ได้เข้าใจผิด แพทย์นิติเวชได้ทำการชันสูตรศพ หลังจากวิเคราะห์ใบหน้าและลายนิ้วมือของศพแล้ว เบื้องต้นได้พิจารณาว่าผู้เสียชีวิตคือกัวเส่าชง แต่ว่าเราก็ยังต้องการให้คุณไประบุศพเพื่อยืนยันเป็นขั้นสุดท้าย ”

หลังจากได้ยินสิ่งที่ตำรวจพูด กัวต้านู่ก็ตัวสั่นไปทั้งตัวและพึมพำ "ลูกชายของฉันจะตายได้ยังไง พวกคุณต้องตรวจสอบผิด ตรวจสอบผิดแน่ๆ ... "

ตึ้ง

เขาเป็นลมล้มลงไปกับพื้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

กัวต้านู่ตื่นขึ้นมาอย่างเงียบๆ ลืมตาขึ้นและพบว่าเขาอยู่ในรถและมีตำรวจ 2 นายนั่งอยู่ข้างๆ

"ที่นี่ที่ไหน?"

“ภูเขาหนานซาน”

กัวต้านู่รีบนั่งตัวตรงแล้วถามว่า "ลูกของฉันอยู่ที่ไหน?"

“อยู่ข้างหน้า” ตำรวจคนนึงพูดแล้วเปิดประตูรถ

กัวต้านู่ลงจากรถ เห็นคนมากมายในเครื่องแบบ มองหาอะไรบางอย่างอยู่ตรงหน้าเขา บนเนินเขาไม่ไกลมีผ้าขาวคลุมศพไว้อย่างสะดุดตา

“ลูกชาย!” กัวต้านู่ตะโกนเสียงดังและรีบวิ่งขึ้นไปบนเนินเขาอย่างรวดเร็ว

ที่แห่งนี้เป็นภูเขาแห้งแล้ง มีเนินป่าและหลุมบ่ออยู่บนพื้น กัวต้านู่เคยชินกับการเลี้ยงดูอย่างประคบประงม เขาไม่เคยเดินในที่แบบนี้เย เขาล้มหลายครั้งติดต่อกัน

ตำรวจคนนึงที่คอยดูแลความปลอดภัยกำลังจะหยุดกัวต้านู่ แต่เมื่อเขาเห็นตำรวจสองคนที่อยู่ข้างหลังเขาโบกมือให้ เขาก็รีบออกไป

กัวต้านู่เดินโซเซไปทางผ้าขาวด้านหน้า ยืนเงียบๆสักพัก จากนั้นจึงย่อตัวลงและค่อยๆยื่นมือออกมาช้าๆ

มือของเขาสั่นอย่างรุนแรง

เมื่อปลายนิ้วของเขากำลังจะแตะผ้าขาว ทันใดนั้น กัวต้านู่ก็ดึงมือคืนกลับมาและพูดกับตัวเองว่า "เป็นไปไม่ได้ พวกเขาต้องพลาดแน่ๆ นี่ไม่ใช่เส่าชงแน่นอน ไม่ใช่แน่นอน!"

พรึ่บ--

ผ้าขาวถูกดึงขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ตาย

ทันใดนั้น กัวต้านู่ก็หลั่งน้ำตาออกมา และตะโกนด้วยความเจ็บปวด "เส่าชง——"

เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนมองดูเหตุการณ์นี้อย่างเฉยเมย ไม่มีใครปลอบใจเขา เพราะยังไงแล้ว ในสายงานของพวกเขาก็เห็นสิ่งนี้มามากอยู่แล้ว

ผ่านยี่สิบนาที

กัวต้านู่หยุดร้องไห้ จากนั้นดึงกัวเส่าชงมาไว้ในอ้อมแขนของเขา ค่อยๆลูบแก้มที่เริ่มเปลี่ยนรูปของกัวเส่าชง ริมฝีปากของเขาสั่นเล็กน้อย ดวงตาสีแดง

อีกไม่กี่นาทีต่อมา

เขาวางกัวเส่าชงลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง ช่วยกัวเส่าชงจัดผมของเขาอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงคลุมใบหน้าของกัวเส่าชงด้วยผ้าขาว

แล้วก็ลุกขึ้นเดิน ไปหาตำรวจสองคนที่พาเขามาก่อนหน้านี้แล้วถามว่า “จับคนที่ฆ่าลูกชายของฉันได้แล้วหรือยัง?”

เจ้าหน้าที่ทั้งสองมองหน้ากันแล้วมีคนหนึ่งถามว่า "คุณคิดว่าลูกชายของคุณถูกฆ่าตาย?"

“จะไม่ใช่ได้ยังไง?” กัวต้านู่ถามอย่างโกรธๆ

“ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้น?” ตำรวจอีกคนถามอีกครั้ง

“ลูกชายของฉันอายุยังน้อย ยังมีอนาคตอีกยาวไกล นอกจากนี้เขายังมีสุขภาพดี และยังมีแฟนสวยอีก เขาฆ่าตัวตายได้ยังไง? เพราะฉะนั้น เขาต้องถูกคนอื่นฆ่าแน่นอน” กัวต้านู่จึงถามว่า “สาเหตุการตายของเส่าชงคืออะไร?

“เราไม่สามารถพูดได้ เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับคดีนี้...”

“บอกฉันมา!” กัวต้านู่ตะโกนด้วยความโกรธ “ฉันเป็นพ่อของเขา หรือว่าฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้เลยรึไงว่าเขาเสียชีวิตอย่างไร?”

ตำรวจทั้งสองลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วคนหนึ่งก็พูดว่า "รองผู้อำนวยการกัว ฉันแนะนำว่าคุณอย่ารู้เลยดีกว่า ฉันเกรงว่าคุณจะทนรับไม่ไหว"

“ลูกฉันก็ตายไปแล้ว จะมีเรื่องอะไรอีกที่ฉันรับไม่ได้? พูดมา!”

ตำรวจคนนั้นไม่มีทางเลือกจึงพูดว่า: "ตามผลการชันสูตรศพของทางนิติเวช ผู้เสียชีวิต นั่นก็คือกัวเส่าชงลูกชายของคุณ เสียชีวิตด้วยภาวะขาดอากาศหายใจเนื่องจากขาดออกซิเจน"

“ขาดอากาศหายใจเนื่องจากขาดออกซิเจน?” กัวต้านู่ขมวดคิ้วด้วยความโกรธ “คุณหมายความว่าอะไร?”