บทที่ 906 หลงซื่อออกมาแล้ว

ไกลออกไป

ปักกิ่ง

หลังจากผ่านท่ามกลางสายฝนในฤดูใบไม้ร่วง ท้องฟ้าก็เป็นสีฟ้าอย่างมาก ทำให้ผู้คนรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุข

เมืองต้องห้าม

ทางเข้าห้องโถงใหญ่

หลงชีและหลงปาดูกังวลและเดินไปรอบ ๆมองไปที่ห้องโถงที่ปิดอยู่

“ท่านชี เราอยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว ทำไมท่านซื่อยังไม่ออกมาเสียที?”

หลงปากระซิบ "เป็นไปได้ไหมว่าพี่ซื่อมีปัญหากับการฝึกของเขา แล้วเขาก็..."

คำพูดที่เหลือไม่ได้พูดหลงปา เชื่อว่าหลงชี เข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง

หลงชี จ้องมองไปที่หลงปาแล้วดุว่า "คุณพูดอะไรดีๆ หน่อยได้ไหม?"

“นี่เป็นช่วงเวลาลำบาก และเราจะไม่ปล่อยให้เกิดเหตุการณ์เลวร้ายในเมืองต้องห้ามอีก”

“ถ้าฉันได้ยินคุณพูดแบบนี้อีก ระวังฉันจะตบคุณ”

หลงปาพึมพำ "ถ้าหลงซื่อเป็นไปอย่างราบรื่น แล้วทำไมยังไม่ออกมาอีกล่ะ?"

หลงชี จ้องมองไปที่หลงปาแบบหมดคำจะพูด

พวกเขารออยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว แต่หลงซียังไม่ออกมา ซึ่งเป็นเรื่องผิดปกติ

"เห้อ!"

หลงปาถอนหายใจและพูด "ท่านชี สิ่งที่คุณพูดตอนนี้ถูกต้องแล้ว นี่เป็นช่วงเวลาที่ลำบาก และเราไม่สามารถปล่อยให้เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงในเมืองต้องห้ามได้อีก"

“ท่านจิ่วตายแล้ว ฉันไม่รู้ท่านลิ่วถูกใครฆ่า ส่วนพี่หวู่ที่ไปวัดเทียนหลง แต่ยังไม่มีข่าวใดๆ เห็นได้ชัดว่ามีข่าวร้ายมากกว่าข่าวดี”

“และเยี่ยชิวคนนั้นไม่เพียงแต่กลายเป็นนักปราชญ์ทางการแพทย์เท่านั้น แต่ตอนนี้เขาได้กลายเป็นผู้นำของหลงเหมินแล้ว มันช่างน่ารังเกียจจริงๆ!”

เมื่อพูดถึงเยี่ยชิวแล้วหลงชี ก็มีความแค้นในดวงตาของเขาเช่นกัน

ผู้คนเสียชีวิตทีละคนในเมืองต้องห้าม ทั้งหมดเป็นเพราะเยี่ยชิว

“ให้ตายเถอะ ทำไมเยี่ยชิว ถึงเหมือนกับเสี่ยวเฉียงผู้ที่ฆ่าไม่ตาย? เราได้ส่งปรมาจารย์ที่ไม่มีใครเทียบได้หลายคน แต่ทำไมเราถึงฆ่าเขาไม่ได้?”

หลงชีพูดด้วยความโกรธ “ต่อไปถ้าฉันเห็นเขาอีก ฉันจะขยี้เขาให้แหลก"

หลงปากล่าวอย่างเคร่งขรึม "แม้ว่าเฉาหยวนจะเสียชีวิต แต่เยี่ยชิวก็กลายเป็นผู้นำของหลงเหมิน นี่ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเรา เพราะหลงเหมินมีสาวกหนึ่งแสนคน"

“หลังจากที่พี่ซื่อออกมา เราต้องหาทางฆ่าเยี่ยชิว มิฉะนั้น เมื่อสาวกหลงเหมินทั้งหมดร่วมือให้กับเยี่ยชิว เราจะประสบปัญหาหากต้องการกำจัดเขา”

หลงชีพูดอย่างเหยียดหยาม "หลงเหมินอ้างว่ามีสาวกหนึ่งแสนคน แต่จริงๆแล้วพวกเขาเป็นเพียงกลุ่มคนพล่าม ไม่มีอะไรต้องกังวล"

“ท่านชี อย่าประมาทสาวกหลงเหมินหนึ่งแสนคน แม้ว่าพวกเขาจะเป็นกลุ่มใหญ่ๆ หากเขาเข้ากันเป็นเชือก มันจะเป็นปัญหาใหญ่” หลงปาเตือน "ดังนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการฆ่าเยี่ยชิว ”

หลงชีเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถาม "ท่านปา คุณมีเบาะแสเกี่ยวกับเรื่องที่ฉันขอให้คุณไปสืบไหม?"

หลงปาส่ายหัวแล้วพูด "ยังไม่เจอหลักฐานอะไร ที่จะพิสูจน์ว่าเยี่ยชิวเป็นลูกชายของเยี่ยหวู่ซวง"

หลงชีขมวดคิ้วเล็กน้อย

หลงปาพูดต่อ "ท่านชีฉันไม่คิดว่าไมจำเป็นต้องสืบเรื่องนี้ ไม่ว่าเยี่ยจะเป็นลูกชายของเยี่ยหวู่ซวงหรือไม่ก็ตาม เราก็ฆ่าเขาอยู่ดี"

“อืม” หลงชีพยักหน้า

หลงปาเหลือบมองประตูพระราชวังที่ปิดอยู่แล้วพูดว่า "ทำไมท่านซื่อยังไม่ออกมาสักที"

หลงชีกล่าวว่า "รออีกสักหน่อย บางทีท่านซื่ออาจมีเรื่องอื่น..."

เอี๊ยด!

ประตูพระราชวังที่ปิดอยู่ก็เปิดออก

จากนั้นชายชราคนหนึ่งก็เดินออกมาจากที่นั่น

ผู้เฒ่าสวมชุดงูหลามสีม่วงและมีมงกุฏทองคำผูกผม เดินเหมือนมังกร เคลื่อนไหวเหมือนเสือ แสดงอำนาจโดยไม่โกรธเคือง

เมื่อหลงชีและหลงปาเห็นชายชรา พวกเขาก็ตกใจ จากนั้นพวกเขาก็ยกกำปั้นและโค้งคำนับ

“ท่านซื่อ!”

ชายชราคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลงซื่อ!

หลงซีเหลือบมองทั้งสองคนแล้วถามว่า "ทำไมถึงมีแค่คุณสองคน? คนอื่นอยู่ที่ไหน?"

หลงปาและหลงชีต่างจ้องมองกัน ทั้งคู่ไม่กล้าพูดออกมา

“พวกเขาอยู่ที่ไหน” หลงซื่อถามอีกครั้ง

หลงชีพูดอย่างมีไหวพริบ "ท่านซื่อ คนที่เหลือได้พบกับการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง... "