ตอนที่ 912
บทที่ 914 เยี่ยชิวถูกวางยาพิษ
October 21, 2026
หลังจากที่แขกกล่าวคำอำลาเสร็จแล้ว สาวกหลงเหมินหลายหมื่นคนก็เข้ามาในห้องโถงทีละคนเพื่อแสดงความเคารพต่อไท้เจี่ยน
ต่อจากนั้น ซูเสี่ยวเสี่ยวถือเหรียญคำสั่งเดินออกจากห้องโถง
เยี่ยชิว ฉีหลิน เฉาชิงเฉิง อมตะชางเหม่ย ถังเฟย หลงเยี่ย หานหลงและ เจ้าหู่ ต่างพยุงอุ้มโลงศพออกไปข้างนอก พวกเขาขึ้นไปบนหน้าผาภูเขาและวางโลงศพไว้หน้ารูปปั้นทองสัมฤทธิ์ของเฉายวน
รูปปั้นทองสัมฤทธิ์ของเฉายวนยืนอยู่บนความสูงสิบห้าเมตร สวมชุดคลุมสีเขียว จ้องมองไปข้างหน้า แม้ว่าจะเป็นประติมากรรมสำริด แต่มันก็มีรูปลักษณ์ที่ดูสง่างามและสมจริง ไม่ควรมองข้าม
ด้านหน้ารูปปั้นทองสัมฤทธิ์มีเสาหินที่แข็งแกร่งสี่เสา ซึ่งแต่ละเสาประดับด้วยลวดลายมังกร เผยให้เห็นรัศมีอันสง่างาม
ที่เชิงรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ มีการสร้างศิลาสามแผ่น
แผ่นศิลาด้านซ้ายมีประวัติของเฉายวน
แผ่นตรงกลางมีข้อความว่า “เฉายวน ผู้นำหลงเหมินไท้เจี่ยน”
สำหรับศิลาด้านขวานั้นมีสองประโยค:
“มังกรไท้เจี่ยนซ่อนตัวอยู่ในทะเล นกกระเรียนกลับน้ำพุเหลืองเป็นเวลาหนึ่งแสนปี เยี่ยชิวไว้อาลัย!”
เยี่ยชิวสั่งฉีหลินว่า “เพิ่มศิลาอีกสองแผ่น และแกะสลักโคลงกลอนอันงดงามที่ผู้อาวุโสถังและเทพทหารมอบให้”
“รับทราบ” ฉีหลินตอบเบาๆ
หลังจากวางโลงศพแล้ว อมตะชางเหม่ยก็ตะโกนอย่างเคร่งขรึมว่า “ขอแสดงความนับถือ"ไ
บูม! บูม! บูม!
เสียงปืนสี่สิบเก้าครั้งดังสนั่นผ่านท้องฟ้า เขย่าภูเขาและแม่น้ำ
อมตะชางเหม่ยกล่าวต่อ “โค้งคำนับหนึ่งครั้ง!”
“โค้งคำนับสองครั้ง!”
“โค้งคำนับสามครั้ง!”
หลังจากที่คำนับเสร็จสิ้นแล้ว
เยี่ยชิวก็คุกเข่าทั้งสองข้างแล้วพูดว่า “ลาก่อน ไท้เจี่ยน”
ตุ๊บ!
เฉาชิงเฉิง ฉีหลินและคนอื่นๆ ตามหลังชุดสูท คุกเข่าลง
ใต้หน้าผา สาวกหลงเหมินกว่าสี่หมื่นคนคุกเข่าลงพร้อมกันและตะโกนพร้อมกันว่า “ลาก่อน ไท้เจี่ยน”
แขกที่มาร่วมงานก็ยืนขึ้นทีละคนและพูดเสียงดังว่า “เดินทางปลอดภัย เฉายวน”
อมตะชางเหม่ยโบกมือ เขาร่ายยันต์เปลวไฟ กลืนโลงศพและร่างของเฉายวนลงในเปลวเพลิงทันที
“พ่อ...…”
ซูเสี่ยวเสี่ยวสะอื้นอย่างไม่สามารถควบคุมได้
ขณะนี้เธอเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและมีน้ำตาไหลอาบหน้า
ใบหน้าอันงดงามของเฉาชิงเฉิงเต็มไปด้วยน้ำตา ขณะที่เธอกระซิบว่า “พี่ใหญ่ จนกว่าเราจะพบกันใหม่ในชีวิตหน้า”
เยี่ยชิว ฉีหลิน และคนอื่น ๆ ก็มีน้ำตาไหลเช่นกัน
บูมปัง!
ทันใดนั้นก็มีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นอย่างกะทันหัน
ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นท้องฟ้าที่แจ่มใสก่อนหน้านี้ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำมืด
ไม่กี่นาทีต่อมา ฝนตกปรอยๆ ราวกับว่าแม้แต่สวรรค์ยังร้องไห้ให้กับเฉายวน
หลังจากที่ซากศพของเฉายวนกลายเป็นเถ้าถ่าน ทุกคนก็ยืนนิ่งอยู่กับที่
ภายใต้การแนะนำของอมตะชางเหม่ย ซูเสี่ยวเสี่ยวเดินเข้ามาหาและวางขี้เถ้าของเฉาหยวนลงในกล่องไม้จันทน์อย่างระมัดระวังด้วยมือของเธอ
พิธีสิ้นสุดลง
ฉากนั้นเงียบลง
ผู้คนนับหมื่นยืนตากฝนไม่ยอมออกไปเป็นเวลานาน
เยี่ยชิวยืนอยู่บนหน้าผา กำหมัดและโค้งคำนับแขกเก้าสิบองศาแล้วพูดว่า “ฉันรู้สึกขอบคุณทุกคนที่มาในวันนี้เพื่ออำลาไท้เจี่ยน ฉันเยี่ยชิวรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งต่อทุกคนในหลงเหมิน”
“หากผู้ใดต้องการความช่วยเหลือจากหลงเหมิน อย่าลังเลที่จะถาม”
“ในนามของหลงเหมิน ฉันอยากจะแสดงความขอบคุณต่อพวกคุณทุกคน”
เสียงดังก้องไปทั่วด้านล่าง
“ไม่ต้องเกรงใจผู้นำเยี่ย”
“เป็นเกียรติของเราที่ได้ร่วมเดินทางไปกับเฉายวนครั้งสุดท้าย”
“ใช่แล้ว ผู้นำเยี่ย คุณไม่จำเป็นต้องสุภาพจริงๆ นับตั้งแต่ก่อตั้ง หลงเหมิน คำสั่งใต้ดินก็พัฒนาขึ้นมาก เราสามารถดำเนินธุรกิจของเราได้โดยไม่มีปัญหาใดๆ เหมาะสมแล้วที่เราจะมาส่งเฉายวน”
“……”