บทที่ 913 อันดับสองมังกร ชงซวีเต้าเหริน

ระหว่างสวรรค์และโลก มีความเงียบงัน คำพูดของเยี่ยชิวก้องอยู่ในหูของทุกคน

“เมืองต้องห้าม ไม่เห็นมีอะไร……”

เยี่ยชิวยืนเอามือไพล่หลัง ก้าวขึ้นสู่หลงซื่อ เขาดึงดาบจักรพรรดิออกจากหัวใจของหลงซื่อ แล้วเหวี่ยงมันลง

ตุ๊บ!

หัวของหลงซื่อตกลงพื้น

เลือดหยดหนึ่งหยดจากดาบจักรพรรดิ แต่ในช่วงเวลาหนึ่ง ไม่สามารถมองเห็นเลือดหยดบนดาบได้แม้แต่หยดเดียว มีเพียงแสงเย็นที่ส่องประกาย

เมื่อหันกลับมา เยี่ยชิวก็เข้าใกล้ร่างของหลงชีและหลงปา โจมตีด้วยดาบอีกสองเล่ม

ตุ๊บ!

ตุ๊บ!

สองหัวปลิวขึ้นไปในอากาศ พร้อมกับเลือดที่อาบออกมา

มันเป็นฉากที่หนาวเหน็บและทุกคนก็รู้สึกหนาวสั่นอย่างสุดซึ้ง ผู้ที่มีเจตจำนงที่อ่อนแอกว่ายังรู้สึกหวาดกลัวต่อวิธีการของเยี่ยชิว

ใบหน้าของเยี่ยชิวเย็นชาและเข้มงวด กวัดแกว่งดาบจักรพรรดิด้วยความกล้าหาญที่ไม่มีใครเทียบได้

เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งในขณะนั้น

แขกเป็นเหมือนรูปปั้น จ้องมองไปที่เยี่ยชิวอย่างว่างเปล่า บางคนถึงกับลืมหายใจ

“เขา เขาฆ่าคนสามคนจากเมืองต้องห้ามเหรอ?”

“แย่แล้ว สิ่งนี้ทำให้รังแตนโมโหได้”

“เมืองต้องห้ามจะไม่มีวันปล่อยเยี่ยชิวไป พวกเขาก็จะไม่ละเว้นหลงเหมินเช่นกัน”

“ฉันรู้สึกว่าพายุนองเลือดกำลังจะมาถึง……”

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง แขกต่างพากันออกจากความงุนงง แต่ละคนส่งเสียงไม่สบายใจ

“ปัง!”

เยี่ยชิวเตะ หัวของหลงปาก็ปลิวไปที่ประตูห้องโถง

จากนั้นเขาก็เตะหัวของหลงซื่อและหลงชี ทำให้หัวทั้งสามเรียงกันเป็นแถว

เลือดกระเซ็นไปทุกที่

แม้ว่าทั้งสามจะตายไปแล้ว แต่ดวงตาทั้งหกยังคงเบิกกว้าง

ตายตาไม่ปิด

“โคตรแกร่ง” หานหลงกำหมัดแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ของเขา

“หลงซื่อ ฝึกฝนพลังชี่แท้ทั้งเจ็ด แต่เขาถูกเยี่ยชิวฆ่าอย่างง่ายดาย เห็นได้ชัดว่าพรสวรรค์การต่อสู้ของเยี่ยชิวนั้นไม่ธรรมดา หากให้เวลาอีกสองสามปี เขาอาจกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญอันดับต้นๆ ในรายชื่อเทพ” ชิงหลงแอบกล่าว

ฉีหลินกล่าวเสริมว่า “เมืองต้องห้ามจะไม่ให้เวลาเยี่ยชิว เติบโต”

เจ้าหู่ถอนหายใจ “ใช่แล้ว ผู้นำสำนักได้สังหารสามคนจากเมืองต้องห้ามในวันนี้ พวกเขาจะโกรธมากอย่างแน่นอน และพวกเราที่หลงเหมินจะต้องเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับพวกเขา”

เฉาชิงเฉิงกล่าวว่า “โชคดีที่ผู้เฒ่าคนอื่นๆ จากเมืองต้องห้ามยังไม่ปรากฏตัว เรายังมีเวลาเหลืออยู่”

“อย่างไรก็ตาม หลังจากบอกลาพี่ใหญ่แล้ว เราจะต้องเตรียมการเพื่อป้องกันการกระทำของเมืองต้องห้าม”

“ฉันรู้สึกว่า การต่อสู้ที่กำลังจะมาถึงนี้จะใช้เวลาไม่นาน”

ชิงหลงพยักหน้าเห็นด้วย

ไม่ไกลนัก ดวงตาที่สวยงามของซูลั่วยิงก็จับจ้องไปที่เยี่ยชิว ซึ่งเต็มไปด้วยความชื่นชม ความเข้มแข็งและความมีอำนาจของเขาทำให้เธอตื่นเต้น เพราะเธอเชื่อว่าเขาเป็นผู้ชายที่พิเศษจริงๆ

“ทรงพลังมาก”

ซูเสี่ยวเสี่ยวก็จ้องมองเยี่ยชิวเช่นกัน หน้าอกสั่นเทาด้วยอารมณ์ “เขายังเด็กมาก แต่ทักษะยังน่ากลัว อีกไม่กี่ปีเขาอาจจะอยู่ยงคงกระพัน”

หลังจากพูดจบ เธอก็เหลือบมองซูลั่วยิง

เมื่อเห็นแววตาที่น่ารักของซูลั่วยิงขณะที่เธอมองดูเยี่ยชิว ซูเสี่ยวเสี่ยวก็รู้สึกขัดแย้ง

ฉันควรจะแข่งขันกับพี่สาวเพื่อเขาหรือไม่?

ที่ประตูห้องโถง……