ตอนที่ 910
บทที่ 912 เมืองต้องห้าม ไม่เห็นมีอะไร
October 21, 2026
พิธีอำลาไท้เจี่ยนกำลังจะเริ่มต้นในสามนาที เยี่ยชิวไม่ต้องการเสียเวลาใดๆ เขาต้องการโค่นหลงซื่อภายในสามนาที
ขณะที่เยี่ยชิวเดินไปหาหลงซื่อ เขาพูดว่า “แสดงความสามารถที่แข็งแกร่งที่สุดของคุณให้ฉันดู ไม่เช่นนั้น คุณจะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงสามนาที”
หลงซื่อตอบอย่างเย็นชา “เนื่องจากคุณกระตือรือร้นที่จะตายมาก ฉันจะให้ความปรารถนาแก่คุณ”
ขณะที่เขาพูด
หลงซื่อส่ายแขนเสื้อขวา ในทันใดนั้น แท่งเหล็กก็หลุดออกมาจากแขนเสื้อ
แท่งเหล็กมีความหนาประมาณแก้วน้ำและยาวเพียงครึ่งฟุตเท่านั้น
“นี่คืออะไร?”
เยี่ยชิวสงสัย
หลงซื่อจับราวเหล็กและแกว่งแขน ไม้เรียวขยายออกด้วยเสียง “หวือหวา” เผยให้เห็นสี่ถึงห้าส่วน
ส่วนต่างๆ ของแท่งเหล็กรวมกันเป็นหอกยาว โดยมีปลายที่ส่องประกายด้วยแสงอันเยือกเย็นและน่ากลัว
“ฉันอยากเห็นว่าคุณจะเย่อหยิ่งได้นานแค่ไหน”
“ตายซะ!”
ด้วยเสียงตะโกนดัง หลงซื่อพุ่งเข้าหาเยี่ยชิว
บัซ!
ขณะที่หลงซื่อเข้าใกล้เยี่ยชิว หอกยาวก็กวาดแสงสีดำออกไป เจาะอากาศด้วยเสียง “ซือซือ”
เวลาเดียวกัน
แสงหอกก็ปรากฏขึ้น ช่างแหลมคมและน่ากลัว
ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็ปกคลุมไปด้วยแสงหอก ทั้งหมดมุ่งเป้าไปที่เยี่ยชิว
อย่างไรก็ตาม ทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจ เยี่ยชิวใช้หมัดเพื่อเผชิญหน้ากับแสงหอกโดยตรง
บังบังบัง!
ประกายไฟปลิว
ขณะที่หมัดของเยี่ยชิวปิดกั้นแสงหอกโดยไม่มีรอยขีดข่วน
หลงซื่อตกใจมาก
เขาไม่คิดว่า ร่างกายของเยี่ยชิวจะแข็งแกร่งขนาดนี้ สามารถต่อกรกับเขาได้โดยใช้เพียงหมัดเท่านั้น
ผู้ชมก็ประหลาดใจเช่นกัน
“โอ้พระเจ้า เยี่ยชิวฝึกฝนศิลปะการต่อสู้แบบไหนอยู่? นี่มันน่าทึ่งเกินไป!”
“เขายืนหยัดได้แม้ไม่มีอาวุธใดๆ มันช่างน่าสะพรึงกลัว!”
“นี่อาจเป็นวิชาเทพในตำนานหรือเปล่า?”
แขกรับเชิญเคยเห็นการต่อสู้แบบนี้ในภาพยนตร์และรายการทีวีมาก่อนเท่านั้น เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้โดยตรง อะดรีนาลีนก็พลุ่งพล่าน และรู้สึกว่าเลือดเดือด
“เยี่ยชิวไม่เพียงแต่ยังเยาว์วัยและหล่อเหลาเท่านั้น แต่เขายังมีทักษะที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย หากเขาสร้างภาพยนตร์ เขาจะกลายเป็นซูเปอร์สตาร์กังฟูอย่างแน่นอน”
“คุณคิดอะไรอยู่? เขาเป็นผู้นำของหลงเหมิน เขาจะไปสร้างหนังได้ยังไง?”
อีกด้านหนึ่ง
กลุ่มฉีหลินก็พูดคุยกันอย่างเงียบๆ
“ย้อนกลับไปเมื่อเราพบเยี่ยชิวครั้งแรก เขาไม่ได้อยู่ในระดับมังกร ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งขนาดนี้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้?” ชิงหลงถามด้วยความประหลาดใจ
ฉีหลินตอบว่า “หลังจากการสังหารเทพแม่มดแล้ว การฝึกฝนของเยี่ยชิวก็ดีขึ้นมาก นี่อาจไม่ใช่สถานะที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาด้วยซ้ำ”
หานหลงกล่าวว่า “ฉันสงสัยว่าพลังชี่แท้ของหลงซื่อได้ฝึกฝนมาเท่าไหร่แล้ว?”
เจ้าหู่กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เมื่อไท้เจี่ยนยังมีชีวิตอยู่ เขาไม่ต้องการยั่วยุเมืองต้องห้าม แต่วันนี้ ผู้นำสำนักได้ทำให้พวกเขาขุ่นเคือง ฉันเกรงว่าหลงเหมินของเราจะผ่านไปอย่างไม่สงบสุข”
“จะกลัวไปทำไม!” เฉาชิงเฉิงพูดอย่างเย็นชา “เมื่อสวรรค์ต้องการทำลายใครสักคน มันจะทำให้โกรธเสียก่อน”
“เมืองต้องห้ามไม่แม้แต่จะมองผู้นำสูงสุด ผู้อาวุโสถังและเทพทหารในสายตาของพวกเขา ก็ทำตัวหยิ่งยโส วันดีๆ ของพวกเขาจะหมดลง”
ซูลั่วยิงและซูเสี่ยวเสี่ยวเดิมทีอยู่ในหอรำลึก แต่เมื่อเห็นเยี่ยชิว ทะเลาะกัน พวกเธอก็เดินออกจากห้องโถง
การดูเยี่ยชิวและหลงซื่อต่อสู้กันอย่างดุเดือด ทั้งคู่รู้สึกจุกอยู่ในลำคอ
“เสี่ยวเซียว ผู้เฒ่าคนนั้นแข็งแกร่งมาก นายน้อยเยี่ยจะไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?”
ดวงตาที่สวยงามของซูลั่วยิงจับจ้องไปที่เยี่ยชิว ดูตึงเครียด
ซูเสี่ยวเสี่ยวไม่รู้ว่าเยี่ยชิวฝีมือเท่าหลงซื่อหรือเปล่า แต่เธอพูดว่า “ไม่ต้องกังวล เยี่ยชิว จะไม่เป็นไร เป็นคุณเองที่อาจมีปัญหา”
“ฉันมีปัญหาอะไร?” ซูลั่วยิงรู้สึกสับสน
ซูเสี่ยวเสี่ยวกล่าวว่า “ดูท่าทางของคุณตอนนี้ แม้ว่าเยี่ยชิวจะบังคับคุณ คุณก็จะไม่ต่อต้านใช่ไหม?”
ใบหน้าที่สวยงามของซูลั่วยิงเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอจ้องมองไปที่ซูเสี่ยวเสี่ยวและพูดอย่างติดตลกว่า “คุณกำลังพูดอะไร นายน้อยเยี่ยเป็นคนตรงไปตรงมาและซื่อสัตย์ เขาจะบังคับฉันได้อย่างไร?”
ไม่นะ กำลังตกหลุมรักจริงๆ