บทที่ 917 ไป๋ปิงอิจฉา

เวลาบ่ายโมง

เครื่องบินลงจอดที่เจียงโจว

“เสี่ยวเสี่ยว ตอนนี้คุณอาศัยอยู่ที่ไหน?” เยี่ยชิวถาม

เขาวางแผนที่จะให้ซูลั่วยิงและซูเสี่ยวเสี่ยวอยู่ด้วยกัน

“ฉันพักอยู่ในหอพักเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล” ซูเสี่ยวเสี่ยวตอบ

“ในหอพักมีห้องว่างบ้างไหม?” เยี่ยชิวถามอีกครั้ง

ซูเสี่ยวเสี่ยวส่ายหัว “ไม่เหลือแล้ว”

ดูเหมือนว่าเขาจะต้องหาที่อื่นให้ซูลั่วอิงอาศัยอยู่

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเยี่ยชิวก็ดังขึ้น เป็นสายจากเฉียนจิ้งหลาน

เยี่ยชิวรีบตอบและพูดว่า “แม่!”

“ชิวเอ๋อร์ ลูกอยู่ไหน?” เฉียนจิ้งหลานถาม

“ผมเพิ่งลงจากเครื่องบิน กำลังเดินทางกลับ” เยี่ยชิวกล่าว

“ถ้าอย่างนั้นก็รีบกลับบ้านมากินข้าวเย็น” เฉียนจิ้งหลานกล่าว

“แม่ครับ แม่กลับมาจากซูหางตั้งแต่เมื่อไหร่?” เยี่ยชิวถาม

“แม่กลับมาแต่เช้า กลับบ้านเร็วๆ แม่จะรอลูกกินข้าวเย็น” เฉียนจิ้งหลานกล่าว

เยี่ยชิวมองไปที่ซูเสี่ยวเสี่ยวและซูลั่วยิงแล้วพูดว่า “แม่ ผมจะพาเพื่อนสองคนไปทานอาหารเย็นที่บ้าน โอเคมั้ย?"

“ได้สิ กลับมาเร็วๆ!”

เฉียนจิ้งหลานวางสายหลังจากพูด

ซูลั่วยิงเติบโตขึ้นมาในดินแดนแม้ว และเธอก็อยากรู้เกี่ยวกับทุกสิ่งในเมือง สายตาของเธอยังคงเดินออกไปนอกหน้าต่างรถ

เยี่ยชิวเตือนว่า “เสี่ยวเสี่ยว อย่าบอกใครเกี่ยวกับตัวตนและประสบการณ์ของคุณในดินแดนแม้ว เมื่อคุณกลับไปที่โรงพยาบาล ให้ทำงานต่อไปตามปกติ”

“ตกลง” ซูเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้า

เยี่ยชิวพูดกับซูลั่วยิงว่า “ลั่วยิง เจียงโจวแตกต่างจากดินแดนแม้วเล็กน้อย คุณต้องทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่นี่โดยเร็วที่สุด”

“ฉันรู้” ซูลั่วยิงพูดเบาๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เยี่ยชิวมาถึงบ้านแล้ว

“ก๊อกก๊อก!”

เยี่ยชิวเคาะประตู

ในไม่ช้า ประตูก็เปิดออก จากนั้นใบหน้าที่เย็นชาและสวยงามก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

ไป๋ปิง!

“พี่ปิง?” เยี่ยชิวค่อนข้างแปลกใจและถามด้วยรอยยิ้มว่า “คุณอยู่บ้านเป็นเพื่อนแม่ฉันหรือเปล่า?”

ไป๋ปิงมีความสุขที่ได้เห็นเยี่ยชิวกลับมา เกือบจะยิ้ม แต่แล้วเธอก็เห็นซูเสี่ยวเสี่ยวและซูลั่วอิงตามหลังเยี่ยชิว สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที

“ว้าว หมอเยี่ย น่าประทับใจมาก ออกไปท่องเที่ยวและนำสาวงามสองคนกลับมา คุณกล้ามากนะ!”

คำพูดของไป๋ปิงเต็มไปด้วยความหึงหวง

ไม่นะ พี่ปิงเข้าใจผิด

เยี่ยชิวรีบอธิบาย “พี่ปิง เสี่ยวเสี่ยว เธอเป็นหมอในแผนกของเรา และผู้หญิงคนนี้คุณซู ก็จะเป็นหมอในแผนกของเราในไม่ช้า เราทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน”

ไป๋ปิงเหลือบมองซูเสี่ยวเสี่ยวและซูลั่วยิง

“สวัสดี ผู้อำนวยการไป๋!” ซูเสี่ยวเสี่ยวทักทายไป๋ปิงอย่างรวดเร็ว ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอรู้สึกสับสนเล็กน้อย

ไป๋ปิงไม่สนใจซูเสี่ยวเสี่ยว จับหูเยี่ยชิวแล้วลากเขาเข้าไปในห้อง

“โอ๊ย เจ็บเจ็บเจ็บ พี่ปิงปล่อฉันนะ ฉันยังไม่ได้เปลี่ยนรองเท้าเลย...…”

ไป๋ปิงไม่ฟัง เธอลากเยี่ยชิวเข้าไปในห้อง ถามด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “คุณอยากร่วมงานกับพวกเธอไหม หรือคุณอยากจะนอนร่วมเตียงกับพวกเธอ?”

เยี่ยชิวโต้กลับ “มีความแตกต่างหรือไม่?”

“คุณ” ไป๋ปิงชี้ไปที่เยี่ยชิวด้วยความโกรธจนพูดไม่ออก แล้วพูดว่า “ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะให้หลินจิงจื้อมาจัดการคุณ”