ตอนที่ 934
บทที่ 936 สุสานบรรพบุรุษ
October 21, 2026
หลังจากที่ประตูหินเปิดออก ห้องก็สว่างไสว
สุสานห้องที่สามมีขนาดค่อนข้างใหญ่
ผนังประดับประดาด้วยตะเกียงที่ลุกอยู่ตลอดเวลา เปลวไฟส่องสว่างอย่างเจิดจ้า
ไม่ชัดเจนว่า พวกมันเผาไหม้มานานแค่ไหน
“ที่นี่ดูเหมือนห้องโถงอนุสรณ์” ลุงโส่วซานกล่าว
“มั่นใจหน่อย ลบคำว่าดูเหมือนออกซะ แล้วนี่คือห้องโถงอนุสรณ์” อมตะชางเหม่ยกล่าว “เราลองเข้าไปดูกัน”
จากนั้นพวกเขาก็เดินเข้าไป
ไม่นานนัก พวกเขาก็เห็นโต๊ะยาววางอยู่หน้ากำแพงด้านตะวันออก
บนโต๊ะมีแผ่นจารึกอนุสรณ์
จากระยะไกล เยี่ยชิวสามารถมองเห็นตัวอักษรทั้งสี่
“สุสานหลงเอ๋า”
“ผู้อาวุโส ใครคือหลงเอ๋า? คุณรู้จักเขาไหม?” เยี่ยชิวถาม
อมตะชางเหม่ยส่ายหัว “ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเขาเลย”
ลุงโส่วซานถามว่า “เป็นชื่อรหัสได้ไหม?”
อมตะชางเหม่ยยกมือขึ้น กำลังจะโจมตีลุงโส่วซาน แต่คราวนี้ลุงโส่วซานเตรียมพร้อมและซ่อนตัวอย่างรวดเร็วด้านหลังถังเฟย
อมตะชางเหม่ยพูดอย่างเย็นชา “คุณเคยเห็นแผ่นจารึกที่มีชื่อรหัสเขียนอยู่ไหม?”
ลุงโส่วซานโต้กลับว่า “ถึงแม้ฉันจะไม่เห็น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีอยู่จริง”
อมตะชางเหม่ยหรี่ตา “คุณหมายถึงอะไร? คุณกล้าเถียงฉัน คุณไม่อยากมีชีวิตอยู่เหรอ?”
ลุงโส่วซานพึมพำ “ฉันไม่ได้กล้าเถียงคุณ ฉันแค่แสดงความคิดเห็นของฉัน……”
“คุณหุบปาก!” อมตะชางเหม่ยขู่ว่า “ถ้าคุณกล้าพูดอีก ฉันจะฉีกปากคุณเป็นชิ้นๆ”
ทันใดนั้นเยี่ยชิวก็พูดว่า “ผู้อาวุโส คุณคิดว่าเจ้าของสุสานนี้อาจเกี่ยวข้องกับผู้คนจากเมืองต้องห้ามหรือไม่?”
อมตะชางเหม่ยตกตะลึง
เยี่ยชิวกล่าวต่อ “ฉันจำได้ว่า ผู้คนจากเมืองต้องห้ามก็มีนามสกุลหลงเช่นกัน”
อมตะชางเหม่ยส่ายหัว “ไม่น่าเป็นไปได้ ผู้คนจากเมืองต้องห้ามอยู่ในปักกิ่ง”
ในขณะนี้ เสียงของถังเฟยดังขึ้น “เยี่ยชิว ดูนั่นสิ”
เยี่ยชิวดูตามนิ้วชี้ของถังเฟย และเห็นคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ในมุมมืด
ชายคนนั้นก้มหัวลง โดยมีผมยาวกระเซิงพาดไหล่ ปิดบังใบหน้าของเขา เขาสวมชุดคลุมสีดำ มือผอมแห้งวางอยู่บนเข่าราวกับกำลังนั่งสมาธิ
ข้างๆเขามีดาบยาวโบราณเล่มหนึ่ง
ดาบนั้นยาวสามฟุต
ทั้งด้ามและฝักประดับด้วยอัญมณี
ลุงโส่วซานก้าวไปข้างหน้าเพื่อมองใกล้ๆ และอุทานว่า “ทำไมถึงมีคนอยู่ที่นี่? เขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว?”
เพี๊ยะ!
อมตะชางเหม่ยตบลุงโส่วซานที่หน้าผาก
“อมตะ ทำไมคุณถึงตีฉันอีก” ลุงโส่วซานถามด้วยความโกรธ
อมตะชางเหม่ยตอบว่า “ฉันอยากจะตีคุณมาก่อน แต่คุณหลบมันได้ ดังนั้นฉันจะชดเชยมันตอนนี้”
ลุงโส่วซาน “……”
“เยี่ยชิว คนนี้ตายแล้วเหรอ?” ถังเฟยถาม
ก่อนที่เยี่ยชิวจะตอบได้ อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “เขาตายไปนานแล้ว”
“โอ้?” ถังเฟยดูสับสน “ถ้าเขาตายแล้วทำไมร่างกายของเขาถึงไม่เน่าเปื่อยล่ะ?”
อมตะชางเหม่ยบ่น “ทำไมคุณถึงมีคำถามมากมายขนาดนี้? ฉันไม่ใช่ปราชญ์ผู้รอบรู้ ฉันจะรู้ทุกอย่างได้อย่างไร?”
เยี่ยชิวพูดแทรกขึ้นมาว่า “เขาต้องตายไปแล้ว ฉันไม่รู้สึกถึงพลังชีวิตใด ๆ จากร่างกายของเขาเลย”
“ทำไมร่างกายของเขาถึงไม่เน่าเปื่อย ฉันก็อธิบายไม่ได้”