บทที่ 937 วิชาลมหายใจเต่า

ใบหน้าของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาคิดไม่ถึงว่าสุสานนี้จะเป็นสุสานของบรรพบุรุษตระกูลหลงจริงๆ?

แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกโล่งใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลหลง คนธรรมดาจะค้นพบดินแดนฮวงจุ้ยอันล้ำค่าแบบนี้ได้อย่างไร

ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลหลง คนธรรมดาจะมีโลงศพหยกขาวที่ดีที่สุดได้อย่างไร?

นอกจากนี้ผู้คนในเมืองต้องห้ามยังมีความทะเยอทะยานมากเห็นได้จากการกระทำของพวกเขาว่าบรรพบุรุษของพวกเขาต้องเป็นพวกวีรบุรุษ ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะอ้างไม่ได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งของโลก

หลงซานพูดต่อ "พวกเจ้าเคยได้ยินเกี่ยวกับความวุ่นวายในปักกิ่งเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วไหม?"

อมตะชางเหม่ยถามอย่างรวดเร็ว "หลินสามกำลังพูดถึงเยี่ยหวู่ซวง?"

“ใช่ เขานั่นแหละ” แสงเย็นแวบวาบในดวงตาของหลงซาน จากนั้นก็พูดว่า “ยี่สิบกว่าปีที่แล้ว หลังจากที่ความวุ่นวายนัดผ่านพ้นไป พวกเราในเมืองต้องห้ามได้รับข่าวว่าสุสานของบรรพบุรุษของเราถูกพวกโจรปล้นสุสานขุดขึ้นมา”

“พี่ชายของข้าโกรธมาก จึงส่งข้ามาจัดการเรื่องนี้”

“ข้ารีบเร่งมาที่นี่ และเมื่อเข้าไปในสุสาน ก็พบว่าสุสานถูกพวกโจรปล้นไปหมดแล้ว”

“โชคดีที่โลงศพของบรรพบุรุษไม่ถูกขโมย”

หลงซานพูดว่า "ตอนนั้นร่างกายของข้าได้รับบาดเจ็บ จึงไม่ได้กลับไปที่เมืองต้องห้ามทันที แต่อยู่ที่นี่เพื่อรักษาอาการ"

“แต่ไม่คาดคิด ในช่วงดึกคืนหนึ่ง มีโจรปล้นสุสานอีกกลุ่มหนึ่งมา”

“ข้าผู้สูงส่งคนนี้จะฆ่ากลุ่มโจรสุสานที่น่ารังเกียจพวกนั้นให้สิ้นซาก”

“เนื่องจากอาการบาดเจ็บของข้าสาหัสมาก ข้าจึงใช้แรงอย่างมากในการกำจัดพวกโจรสุสานนั่น แม้ว่าจะฆ่าพวกโจรสุสานได้ แต่ข้าก็ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะเดินออกจากสุสานเลย”

“ดังนั้น ข้าจึงอยู่ที่นี่ช่วงเวลาหนึ่ง และหลังจากอาการบาดเจ็บดีขึ้น ข้าจึงกลับไปที่เมืองต้องห้าม”

“หลังจากที่ข้ากลับไป ก็พบว่าพี่ชายคนโตและคนอื่นๆ ต่างก็ฝึกฝนที่ห้องลับ”

“แล้วหลังจากอยู่ในเมืองต้องห้ามได้สักพักข้าก็กลับมาที่นี่อีก”

อมตะชางเหม่ยสงสัย "เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?"

หลงซานพูดว่า "จุดประสงค์สองประการ ประการแรก ข้ากังวลว่าโจรสุสานจะมาปล้นสุสานอีก"

“ประการที่สอง พวกเจ้ามาถึงที่นี่แล้วก็น่าจะรู้สึกได้ว่าพลังหยินของสุสานนี้แข็งแกร่งมาก ถ้าหากข้าอยู่ฝึกที่นี่ คงจะเป็นประโยชน์กับข้ามาก”

แบบนี้นี่เอง

ใบหน้าของอมตะชางเหม่ยดูคลี่คลายมาก เขาพูดอีกครั้งว่า ปู่สาม ข้ายังมีคำถามอยู่ และอยากจะขอให้ปู่สามชี้แจงเรื่องนี้"

หลงซานตอบ "พูดมา!"

อมตะชางเหม่ยพูดว่า "ด้วยความเคารพ ก่อนหน้านี้ที่เราเจอปู่สาม เราเห็นว่าท่านตายไปแล้ว ไม่มีลมหายใจด้วยซ้ำ แล้วทำไมท่านถึงกลับมามีชีวิตอีกครั้ง?"

หลงซานยิ้มเล็กน้อยและถามว่า "ชางเหม่ย เจ้าเคยได้ยินเกี่ยวกับวิชาลมหายใจเต่าหรือไม่?"

“ข้าเคยได้ยินมาว่าวิชาลมหายใจเต่าเป็นศิลปะการต่อสู้ภายในชั้นแนวหน้าในสำนักอู่ตาน หากฝึกฝนจนถึงระดับบรรลุ ก็จะสามารถยืดอายุได้อีกหลายร้อยปี ขณะที่เปิดใช้วิชานี้จะเป็นเหมือนคนตายโดยไม่มีลมหายใจใดๆ แต่ข้าได้ยินมาว่าทักษะวิชานี้ได้สูญหายไปนานแล้ว ... "

เมื่ออมตะชางเหม่ยพูดถึงตรงนี้ เขาก็จำอะไรบางอย่างได้ และมองไปที่หลงซานด้วยความประหลาดใจ "ปู่สาม หรือว่าท่านได้ฝึกฝนวิชาลมหายใจเต่า?"

หลงซานพูดอย่างภาคภูมิใจ "ใช่ ข้านั่งอยู่ที่นี่มานานกว่าสิบปีเพราะข้าฝึกฝนวิชาลมหายใจเต่า"

สิบกว่าปี?

อมตะชางเหม่ยตกตะลึง เพราะแบบนี้จึงดูเหมือนว่าหลงซานได้ฝึกฝนวิชาหายใจเต่าจนถึงจุดบรรลุสูงสุดแล้ว

อมตะชางเหม่ยไม่ชัดเจนเกี่ยวกับการฝึกฝนของหลงซานได้ และไม่กล้าที่จะอยู่ที่นี่อีก เพราะกลัวว่าหลงซานจะฆ่าพวกเขาได้ทุกเมื่อ

พอคิดได้แบบนี้

อมตะชางเหม่ยก็พูดด้วยความเคารพว่า "ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะได้พบปู่สามที่นี่ มันช่างเป็นโชคชะตาจริงๆ"

“ปู่สาม เนื่องจากนี่คือสุสานของบรรพบุรุษของตระกูลหลง การที่เราอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน คงจะไม่สะดวก”

"ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวลา!"

อมตะชางเหม่ยขยิบตาให้กับเยี่ยชิวแล้วหันหลังออกไป