บทที่ 943 ไปทางทิศตะวันตก

เยี่ยชิวดูตกใจ

หลังจากที่เขาดึงใบไผ่ออกมา กลิ่นหอมของไวน์ก็ลอยออกมาจากกระบอกไม้ไผ่

เยี่ยชิวมองลงไปและเห็นว่าไวน์มีสีเขียว และเต็มไปด้วยรสชาติของผลกีวี

“นี่คือไวน์ลิงเหรอ?”

เยี่ยชิวไม่ลังเลอีกต่อไป และดื่มไวน์ทั้งหมดในกระบอกไม้ไผ่ในอึกเดียว

ไวน์เข้าคอหวานและละเอียดอ่อน

เยี่ยชิวดื่มไวท์บ่มที่อายุห้าสิบปี และเหล้ากู๋จิ่งก้งอายุสามสิบปี ทั้งสองนี้เป็นไวน์ที่ดีที่สุดอยู่แล้ว แต่เมื่อเปรียบเทียบกับ ไวน์ลิงทั้งกลิ่นและรสชาติยังด้อยกว่ากันมาก

ไม่เพียงเท่านั้น จากความเข้าใจเรื่องไวน์ของ เยี่ยชิวเขาสามารถระบุได้ว่าไวนืลิงมีอายุอย่างน้อยหนึ่งร้อยปี

เยี่ยชิวเม้มริมฝีปาก แต่ยังดื่มไม่มากพอ

“ไอ้สารเลว เหลือให้ฉันบ้าง” อาจารย์ฉางเหม่ยตระหนักในภายหลังและตะโกน เขารีบคว้ากระบอกไม้ไผ่จากมือของเยี่ยชิว เงยหน้าขึ้นแล้วเทลงในปากของเขา

หนึ่งอึก...

สองอึก...

ไปแล้ว!

อาจารย์ฉางเหม่ยเป็นคนดื่มหนัก หลังจากชิมไวน์ไปสองสามอึก เขาก็ชี้ไปที่เยี่ยชิวและก่นด่า "เจ้าดื่มไวน์ชั้นดีด้วยตัวเอง ข้าอยากจะฆ่าเจ้าเหลือเกิน"

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า "ฆ่าข้าเหรอ ลองดูสิ!"

“ลองดูสิ!” หลังจากที่อาจารย์ฉางเหม่ยพูดเช่นนี้ เขาก็พับแขนเสื้อขึ้น และดูเหมือนว่าเขาอยากจะต่อสู้กับเยี่ยชิวจริงๆ

เยี่ยชิวไม่สามารถหัวเราะหรือร้องไห้ได้ "ตาเฒ่า มิตรภาพของเราดีกว่าไวน์แก้วนี้ไม่ใช่เหรอ?"

“เจ้าไม่รู้อะไรเลย!” ปรมาจารย์หลงเหม่ยกล่าวว่า "ไวน์ลิงอายุร้อยปีนั้นหายาก"

“โดยเฉพาะไวน์ลิงที่หมักจากธรรมชาติชนิดนี้ ทั้งในด้านรสชาติและกลิ่นหอม ถือเป็นไวท์แก้วที่ศักดิ์สิทธิ์เชียวนะ”

“ยิ่งกว่านั้น การดื่มไวน์ลิงยังมีผลหลายอย่าง เช่น ขจัดความเหนื่อยล้า เติมเต็มไต และเสริมความแข็งแกร่งของหยาง และปรับปรุงการเจริญเติบโต”

ในขณะนี้ เยี่ยชิวสังเกตเห็นว่ารูขุมขนในร่างกายของเขาผ่อนคลาย และความเหนื่อยล้าของเขาก็หายไป

รู้สึกสดชื่น

“ตาเฒ่า ดูเหมือนว่าเจ้าจะพูดถูก ไวน์ลิงนั้นดีจริงๆ” เยี่ยชิวอุทาน

“ให้ตายเถอะ เจ้าคนเลวไร้หัวใจ เจ้าไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ข้าด้วยซ้ำ ข้าอยากจะฉีกเจ้าเป็นชิ้น ๆ จริงๆ” อาจารย์ฉางเหม่ยก่นด่าด้วยความโกรธ

เยี่ยชิวคืนกระบอกไม้ไผ่ให้โหวจื่อ และถามว่า "มีไวน์ลิงอีกไหม"

ลิงน้อยพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“เจ้าให้ข้าเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม” เยี่ยชิวถาม

ลิงน้อยพยักหน้า จากนั้นยืนขึ้นและคว้าขากางเกงของเยี่ยชิวด้วยอุ้งเท้าข้างเดียว ส่งสัญญาณให้เยี่ยชิวตามเขาไป

“ ตาเฒ่า อย่าโกรธเลย ไปดื่มกันเถอะ” เยี่ยชิวเดินตามฝูงลิง และเดินลึกเข้าไปในป่า

ไม่นานกลิ่นกีวีก็โชยมากระทบจมูก

เดินไปอีกไม่กี่ร้อยเมตร

ตรงด้านห้าของเยี่ยชิวก็มีทุ่งกีวีป่าขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น

ผลไม้มากมาย

ผลกีวีแต่ละผลมีขนาดใหญ่พอๆ กับผัก และมีน้ำหนักอย่างน้อยสองหรือสามกิโลกรัม

อย่างที่เราทราบกันดีว่ากีวีที่ใหญ่ที่สุดที่ขายในตลาดก็ใหญ่พอๆ กับไข่ห่านนั้น

สำหรับกีวีป่านั้นมีขนาดเล็กกว่าประมาณขนาดเท่าไข่ไก่

เยี่ยชิวประหลาดใจมากและถามว่า "ทำไมกีวีพวกนี้ถึงใหญ่มากนักล่ะ?"

อาจารย์ฉางเหม่ยตอบว่า "ข้าเคยบอกไปแล้วว่าภูเขาฉางไป๋เปรียบเสมือนเส้นเลือดมังกร เส้นเลือดมังกรเต็มไปด้วยพลังและเอื้อต่อการเจริญเติบโตของพืช เมื่อรวมกับดินสีดำที่อุดมสมบูรณ์ก็ไม่น่าแปลกใจที่ผลกีวีขนาดใหญ่เช่นนี้จะถือกำเนิดขึ้น ”

เยี่ยชิวถอนหายใจ "ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็นดินแดนแห่งสมบัติจริงๆ"

“ไร้สาระ! ข้าจะไม่มาเว้นแต่ว่ามันเป็นดินแดนสมบัติเท่านั้น!” อาจารย์ฉางเหม่ยเร่งเร้าเยี่ยชิว “รีบไปถามลิงตัวนั้นเร็ว ๆสิ ไวน์ลิงอยู่ที่ไหน?”

เยี่ยชิวถามลิงว่า "ไวน์ลิงอยู่ที่ไหน"

ลิงน้อยพาเยี่ยชิวไปที่โคนต้นไม้โบราณแล้วชี้ไปที่ต้นไม้นั้น