บทที่944 การผจญภัยอันไม่คาดคิด

เยี่ยชิวและคนอัมตะชางเหม่ยมุ่งหน้าไปทางตะวันตก

เดินมาชั่วโมงกว่าๆ

เยี่ยชิวมองขึ้นไปและเห็นว่ายังมีภูเขาที่ไม่มีที่สิ้นสุดอยู่ตรงหน้าเขา

ไม่มีที่สิ้นสุดแบบลุกหูลุกตา

“ผู้เฒ่าตงฉี เราจะไปไหนกัน?” เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะถาม

อาจารย์ชางเหม่ยหัวเราะเบาๆ และพูด "ไม่ต้องกังวล คุณจะรู้เมื่อไปถึงที่นั่น"

“ไกลแค่ไหน?” เยี่ยชิวถามอีกครั้ง

“ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว” หลังจากที่คนอัมตะชางเหม่ยพูดจบ เขาก็เดินนำหน้าไป

หลังจากนั้นไม่นาน

จู่ๆ คนอัมตะชางเหม่ยก็สังเกตเห็นว่าเยี่ยชิวหายไปจากด้านหลัง และตะโกนเสียงดัง "ไอเด็กเปรต อยู่ที่ไหนแล้วน่ะ?"

ไม่มีการตอบสนอง

“ไอเด็กเปรต อยู่ไหน?” คนอัมตะชางเหม่ยขึ้นเสียงและตะโกนอีกครั้ง

ยังไม่มีการตอบสนอง

“หรือว่าเยี่ยชิวจะเจอกับปัญหาอะไรหรือเปล่านะ?”

ใบหน้าของคนอัมตะชางเหม่ยเริ่มจริงจัง และเขาหันกลับไปมองหาเยี่ยชิว ในขณะเดียวกันก็ระมัดระวังตัวอย่างมาก

นี่อยู่ลึกเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามของภูเขาฉางไป๋ และไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาจะต้องเผชิญกับสถานการณ์แปลกๆ อะไร

คนอัมตะชางเหม่ยเดินกลับไปสองร้อยเมตรและเห็นเยี่ยชิวนอนอยู่ข้างก้อนหิน

“นี่ ฉันเพิ่งเรียกหาคุณ คุณหูหนวกเหรอ?”

คนอัมตะชางเหม่ยโกรธมากจนตะโกนใส่เยี่ยชิว

อย่างไรก็ตามเยี่ยชิวเพิกเฉยและนอนนิ่งอยู่กับที่โดยไม่ขยับ

“คุณกำลังทำอะไรอยู่?” คนอัมตะชางเหม่ยเหม่ยเดินเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทันทีที่เขาเดินไปถึงที่หลังของเยี่ยชิว เยี่ยชิวก็ลุกขึ้นจากพื้น หันกลับมามองที่คนอัมตะชางเหม่ย แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ผู้เฒ่า ฉันพบสมบัติแล้ว"

จากนั้นคนอัมตะชางเหม่ยก็รู้ว่าเยี่ยชิวกำลังถือเห็ดหลินจือที่ใหญ่มากอยู่

"เห็ดหลินจือร้อยปี!"

ดวงตาของคนอัมตะชางเหม่ยเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความอิจฉา และถามว่า “คุณค้นพบเห็ดหลินจือนี้ได้อย่างไร ทำไมฉันไม่เห็น”

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ฉันเดินตามคุณและเห็นมันตอนที่ฉันเดิน"

ความโชคโชคนี้...

น่าเหลือเชื่อ!

คนอัมตะชางเหม่ยดุ "ฉันคิดว่าคุณตกอยู่ในอันตราย แต่ฉันไม่คิดว่าไอเด็กเปรตตัวน้อยจะเก็บเห็ดหลินจือ ซึ่งทำให้ฉันเป็นห่วงคุณโดยเปล่าประโยชน์"

เยี่ยชิวผูกเห็ดหลินจือกับเถาวัลย์ที่ตายแล้วแล้วผูกมันไว้ที่หลังของเขา เขายิ้มและพูด "ผู้เฒ่า ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณเลย"

“ถ้าคุณไม่พาฉันมาที่นี่ ฉันไม่รู้เลยว่ามีสมบัติมากมายที่นี่”

“ตอนแรก เราขุดโสมอายุห้าร้อยปีขึ้นมา และตอนนี้เราก็มีเห็ดหลินจืออายุหนึ่งร้อยปี ฉันเชื่อว่ายาอายุวัฒนะพันปีอยู่ไม่ไกล”

“เมื่อฉันพบยาอายุวัฒนะพันปี ฉันจะเลี้ยงคุณด้วยเครื่องดื่มเมื่อคุณกลับไป”

คนอัมตะชางเหม่ยรู้สึกหดหู่ "หยุดพูดเรื่องไร้สาระแล้วรีบไปเถอะ"

ทั้งสองคนก็เดินทางต่อไป

ฟ้าค่อยๆมืดลง

พระอาทิตย์ตก

เยี่ยชิวถาม “ผู้เฒ่าตงฉี สถานที่ที่คุณอยากไปไกลแค่ไหน เราจะไปถึงที่นั่นก่อนมืดได้ไหม"

คนอัมตะชางเหม่ยกล่าว "ฉันก็ไม่รู้"

“หมายความว่ายังไงคุณไม่รู้?” เยี่ยชิวพูดด้วยความโกรธ “คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดหมายปลายทางของคุณอยู่ที่ไหน”

คนอัมตะชางเหม่ยปลอบใจเขา “ไอเด็กน้อย ไม่ต้องกังวลไปเลย ฉันคิดว่าเราน่าจะไปถึงที่นั่นในเร็ววัน"

เยี่ยชิวกล่าว “ผู้เฒ่าตงฉี เราต้องพยายามไปให้ถึงจุดหมายปลายทางก่อนมืด นี่คือพื้นที่ต้องห้ามในภูเขาฉางไป๋ พื้นที่มีความซับซ้อน มีนกและสัตว์ดุร้ายมากมายในป่า ถ้าเราถูกพบ มันจะลำบากมาก”

คนอัมตะชางเหม่ยยิ้มและกล่าว "ไม่ต้องกังวล ด้วยทักษะของเรา ไม่ว่านกและสัตว์ดุร้ายจะเป็นเช่นไร พวกมันก็ทำอะไรเราไม่ได้"

เยี่ยชิวเตือนว่า "ต้องระวังในการล่องเรือพันปี ระวังให้มากขึ้นจะดีกว่า"

คนอัมตะชางเหม่ยหยิบเข็มทิศออกมา ตรวจสอบทิศทางแล้วพูด "ไปทางทิศตะวันตกต่อไป"

ทั้งสองวิ่งไปอย่างดุเดือด

พวกเขาปีนข้ามภูเขาหลายลูกและเดินทางหลายร้อยไมล์

ทันใดนั้น ร่างครึ่งหนึ่งของคนอัมตะชางเหม่ย ที่เดินอยู่ข้างหน้าก็จมลงกับพื้น