บทที่ 945 พังพอนบูชาดวงจันทร์

อมตะชางเหม่ยเงยหน้าขึ้นและจากนั้นก็หดรูม่านตาลง

ข้างหน้าห่างออกไปแปดสิบเมตรมีก้อนหินขนาดใหญ่อยู่ก้อนหนึ่ง ขณะนี้เบื้องหน้าของหินก้อนนั้นมีพังพอนตัวสูงครึ่งเมตรยืนอยู่

ขนของพังพอนเป็นมันเงาปกคลุมไปทั่วทั้งตัว ขณะนี้มันกำลังยกสองอุ้งเท้าขึ้นมาประสานกันเพื่อไหว้ดวงจันทร์

ด้วยท่าทางที่เคารพและนับถืออย่างมาก!

อมตะชางเหม่ยอดนึกถึงตำราโบราณของภูเขาหลงหู่ไม่ได้ "พังพอนไหว้พระจันทร์จะนำความโชคดีมาให้"

หรือว่าครั้งนี้จะได้เจอกับสิ่งที่ตัวเองต้องการเสียที?

อมตะชางเหม่ยยิ้มด้วยความดีใจ

หลังจากที่พังพอนไหว้พระจันทร์เสร็จก็กระโดดลงจากก้อนหินและหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

เยี่ยชิวหันไปและพบว่าอมตะชางเหม่ยกำลังยิ้มอย่างมีความสุขพร้อมกับถามออกไป "ตาเฒ่า หัวเราะอะไร?"

"ฮิฮิ......" อมตะชางเหม่ยหัวเราะชอบใจ

เยี่ยชิวพูดขึ้นมา "ผมเพิ่งเคยเจอพังพอนตัวใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลย"

อมตะชางเหม่ยกล่าว "พังพอนตัวนั้นคงอายุมากแล้ว ถ้ายังอยู่แบบนี้ต่อไป ไม่แน่"

เยี่ยชิวเคยได้ยินมาว่าสัตว์บางชนิดเพิ่มพลังทางจิตวิญญาณโดยการดูดซับแก่นแท้ของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ เมื่อถึงจุดหนึ่ง พวกมันสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นตำนาน

"ตาเฒ่า สถานที่ที่เราจะไปนั้นอีกไกลมากแค่ไหน?" เยี่ยชิวถาม

"ใกล้ถึงแล้ว" อมตะชางเหม่ยมองดูเข็มทิศและพบว่าเข็มบนเข็มทิศยังคงหมุนอยู่อย่างนั้นโดยไม่มีทีท่าจะหยุดเลยแม้แต่นิดเดียว

เยี่ยชิวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย "ก่อนหน้านี้ก็บอกว่าใกล้แล้วๆ แต่เราก็เดินมาไกลมากขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่ถึงสักที?"

เข็มทิศที่อมตะชางเหม่ยถืออยู่ยังคงหมุนวนอยู่แบบนั้น ทำให้เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องเดินต่อไปนานแค่ไหน

เยี่ยชิวถามออกไปอย่างอดไม่ได้ "ตาเฒ่า เราจะไปที่ไหนกันแน่?"

"สระสวรรค์" อมตะชางเหม่ยกล่าวออกไป

สระสวรรค์?

เยี่ยชิวตกใจพร้อมกับตะโกนด่าทอออกไป "จนถึงตอนนี้แล้วยังคิดจะโกหกกันอีกเหรอ!"

"สระสวรรค์แห่งภูเขาฉางไป๋มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว ใครบ้างไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน?"

"ถ้าจะไปที่สระสวรรค์จริง แล้วเรามาที่เขตต้องห้ามนี้ทำไมกัน?"

อมตะชางเหม่ยกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "ที่ฉันมาที่ตงเป่ยครั้งนี้ก็เพราะต้องการมาตามหาสระสวรรค์"

"ส่วนสระสวรรค์ที่ผู้คนทั่วไปรับรู้กันนั้น เป็นเพียงสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงามที่หนึ่งเท่านั้น"

"สระสวรรค์ที่ฉันพูดถึงคือสถานที่ที่เส้นเลือดมังกรของภูเขาฉางไป๋หนาแน่นอยู่ลึกเข้าไปในพื้นที่หวงห้ามของภูเขาฉางไป๋"

เยี่ยชิวขมวดคิ้ว "หมายความว่า อันที่จริงแล้วภูเขาฉางไป๋มีสระสวรรค์สองที่ ที่หนึ่งคือสถานที่ท่องเที่ยวและอีกที่หนึ่งเป็นสถานที่ที่ทุกคนต่างไม่รู้?"

อมตะชางเหม่ยพยักหน้าและจากนั้นก็ส่ายหน้า

เยี่ยชิวถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจ "พยักหน้าแล้วส่ายหน้าหมายความว่ายังไง?"

อมตะชางเหม่ยตอบกลับไปว่า "ก็เหมือนกับที่นายพูดไว้ อันที่จริงแล้วภูเขาฉางไป๋มีสระสวรรค์อยู่สองที่ ส่วนอีกสระอยู่ที่ไหนนั้นน้อยคนนักที่จะรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน"

"บังเอิญมากที่อมตะตงซวน ผู้นำรุ่นที่สี่สิบสองของภูเขาหลงหู่เคยไปสระสวรรค์ที่น้อยคนจะรู้ว่าอยู่ที่ไหน"

"ฉันเองก็เห็นจากบันทึกตำราโบราณที่เก็บไว้ในภูเขาหลงหู่"

"ตามคำบอกเล่าของอมตะตงซวน หลังจากที่จักรพรรดิองค์หนึ่งมาที่สระสวรรค์ก็สั่งนักเวทย์คนหนึ่งในหอดูดาวหลวงให้ทำการตัดเส้นเลือดมังกรในโลกมนุษย์เพื่ออำนาจและความยิ่งใหญ่ของตัวเอง"