บทที่ 950 ยันต์กันน้ำ

“หลังจากที่อมตะชางเหม่ยท่องจบแล้ว ก็หันไปมองเยี่ยชิว และถามว่า เจ้าหนู บทกวีของฉันใช้ได้ไหม?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า “บทกวีของคุณ...…”

ก่อนที่จะพูดจบ

อมตะชางเหม่ยก็ขัดจังหวะและหัวเราะว่า “คุณพยายามจะบอกว่าฉันเขียนได้ดีมากเหรอ?”

“อย่ายกย่องนักพรตเต๋าผู้น่าสงสารคนนี้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้น นักพรตเต๋าผู้น่าสงสารคนนี้จะกลายเป็นคนเย่อหยิ่ง”

“ดังสุภาษิตโบราณที่ว่า ความเย่อหยิ่งทำให้คนเราตกต่ำ ความอ่อนน้อมถ่อมตนทำให้ก้าวหน้า นักพรตเต๋าผู้น่าสงสารคนนี้จะต้องถ่อมตัว”

“แต่เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ กวีนิพนธ์ของนักพรตเต๋าผู้น่าสงสารคนนี้ก็เป็นเพียงค่าเฉลี่ยเท่านั้น ไม่สามารถเทียบได้กับซูตงพัว

ไม่ใกล้เลย ห่างกันเป็นหมื่นลี้

ขณะที่เยี่ยชิวกำลังจะบ่นอยู่ในใจ อมตะชางเหม่ยก็พูดต่อว่า “แต่เมื่อเทียบกับซินชี่จี๋แล้ว ยังมีที่ว่างอีกมาก”

คุณดูถูกซินชี่จี๋ใช่ไหม?

คุณไม่คู่ควร!

เยี่ยชิวต้องการชกหน้าชายชราคนนี้จริงๆ เคยพบคนไร้ยางอาย แต่ฉันไม่เคยเห็นใครไร้ยางอายเท่านี้มาก่อน

“ผู้อาวุโส หยุดพูดไร้สาระแล้วคิดหาทางออกไปจากที่นี่” เยี่ยชิวกล่าว

“นักพรตเต๋าผู้น่าสงสารคนนี้เตรียมตัวมาอย่างดี” หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ เขาก็นั่งลงและถอดรองเท้าผ้าออก จากนั้นหยิบยันต์สีเหลืองสี่อันออกจากพื้นรองเท้า มอบสองอันให้กับเยี่ยชิว

เยี่ยชิวดูรังเกียจ แม้กระทั่งก่อนที่เขาจะได้รับยันต์ เขาก็ยังได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยว

อยากอาเจียน!

“ยันต์เพียงไม่กี่อัน ต้องซ่อนไว้อย่างแน่นหนา จำเป็นไหม?” เยี่ยชิวเยาะเย้ย

อมตะชางเหม่ยอธิบายว่า “เจ้าหนู อย่าดูถูกเครื่องรางเหล่านี้ สิ่งเหล่านี้ถูกวาดโดยอมตะต้งเสวียน เมื่อย้อนกลับไปในตอนนั้น อมตะต้งเสวียนประสบความสำเร็จในการไปถึงก้นสระสวรรค์โดยใช้ยันต์เหล่านี้”

โอ้?

ใบหน้าของเยี่ยชิวแสดงความประหลาดใจ เขาหยิบยันต์ออกมา และเมื่อเปิดออก เขาก็สังเกตเห็นความพิเศษทันที

เครื่องรางของขลังถูกวาดบนกระดาษ

แต่ละจังหวะเต็มไปด้วยเสน่ห์ของลัทธิเต๋าอันลึกซึ้ง

“นี่คือ...…ยันต์กันน้ำ?” เยี่ยชิวรับรู้มัน

อมตะชางเหม่ย อุทานว่า “โอ้ ฉันไม่ได้คาดหวังให้คุณเด็กน้อยจะมีความรู้บางอย่าง คุณจำได้ในทันที ทำได้ดีมาก นี่เป็นยันต์กันน้ำจริงๆ”

เหตุผลที่เยี่ยชิวจำได้ ก็เพราะมันถูกบันทึกไว้ในมรดกของตระกูลเยี่ย

อย่างไรก็ตาม ยันต์กันน้ำจัดอยู่ในเครื่องรางขั้นสูง และด้วยการฝึกฝนในปัจจุบันของเยี่ยชิว เขาจึงไม่สามารถสร้างขึ้นมาได้

สิ่งนี้บ่งบอกถึงการฝึกฝนที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ของอมตะต้งเสวียน

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “อมตะต้งเสวียน เดิมทีทิ้งยันต์กันน้ำไว้หลายสิบอัน น่าเสียดายที่เจ้านายที่สิ้นเปลืองของฉันใช้มัน ดังนั้นตอนนี้จึงเหลือเพียงสี่แผ่นเท่านั้น”

“อย่างไรก็ตาม ด้วยยันต์กันน้ำเหล่านี้ เราสามารถเข้าไปในสระสวรรค์และออกมาได้อย่างง่ายดาย”

เยี่ยชิวกล่าวว่า “แม้ว่ายันต์กันน้ำจะทำให้เราเข้าไปในสระสวรรค์ได้ แต่ผู้อาวุโส อย่าลืมว่าข้างในมีปลาดาบมากมาย ถ้าเราพบกับการโจมตีของปลาดาบหลังจากลงไปในน้ำล่ะ?”

อมตะชางเหม่ยหัวเราะเบาๆ “เจ้าหนู ด้วยการฝึกฝนของคุณ คุณจะกลัวปลาดาบสักสองสามตัวไหม?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า “ถ้าเป็นเพียงไม่กี่ตัว แน่นอนว่าฉันไม่กลัว แต่ถ้าเราเผชิญการโจมตีจากปลาดาบนับพันตัวล่ะ?”

ปลาดาบนั้นว่องไวมาก มีครีบที่แหลมคมและแข็งมาก ถ้าเราต้องเผชิญกับการโจมตีจากปลาดาบนับพันตัว มันคงจะลำบากมาก

“ไม่ต้องกังวลไป ปลาดาบไม่กล้าโจมตีพวกเรา” อมตะชางเหม่ยกล่าวอย่างมั่นใจ

เยี่ยชิวเหลือบมองอมตะชางเหม่ยแล้วถามว่า “คุณมีแผนไหม?”

อมตะชางเหม่ยหยิบยันต์เปลวไฟออกมาจากแขนเสื้อ แล้วมอบให้เยี่ยชิวและพูดว่า “ปลาดาบกลัวไฟ”

“ฉันวาดยันต์เปลวไฟนี้เป็นการส่วนตัว และมันสามารถเผาไหม้ได้ในทุกสภาพแวดล้อม”

“แม้แต่ใต้น้ำ”

จากนั้นเยี่ยชิวก็ตระหนักว่า อมตะชางเหม่ยได้เตรียมการอย่างละเอียดถี่ถ้วนเพื่อค้นหาสมบัติในเมืองทองคำ

“ในกรณีนี้ อย่าเสียเวลาเลย ไปดูกันเถอะ”

เยี่ยชิวกล่าวขณะที่เขาหยิบยันต์เปลวไฟและใส่มันลงในกระเป๋า

“เจ้าหนู การใช้ยันต์กันน้ำนั้นง่ายมาก เพียงวางไว้ใต้ลิ้นของคุณ” อมตะชางเหม่ยกล่าว