บทที่ 951 เมืองทองคำ

อมตะชางเหม่ยกรีดร้องเสียงดังและดิ่งลงสู่ก้นสระสวรรค์อย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เยี่ยชิวก็หัวเราะ ผู้ที่ขุดหลุมให้คนอื่นจะตกลงไปในหลุมนั้นเอง”

หลังจากนั้นไม่นาน

เยี่ยชิวก็เป็นคนแรกที่ลงจอดที่ก้นสระสวรรค์

ขณะที่เขาตั้งสติให้มั่นคง เสียง “บุม” อมตะชางเหม่ยก็ล้มลงข้างเขา

เมื่อหันไปมอง เยี่ยชิวก็เห็นว่าอมตะชางเหม่ยมีสภาพไม่เรียบร้อย ฟกช้ำ และอยู่ในสภาพที่เสียใจ

จากนั้น เยี่ยชิวสังเกตเห็นว่ามีปลาดาบติดตามมาด้วย

เขารีบหยิบยันต์เปลวไฟสองสามอันออกมา แล้วโยนพวกมันออกไป

บูม!

เปลวไฟลุกไหม้

ปลาดาบหยุดทันทีและไม่กล้าเข้าใกล้

เยี่ยชิวรีบมองไปรอบๆ และสังเกตเห็นถ้ำในกำแพงหินใกล้เคียง

โดยไม่ลังเล เขาคว้าไหล่ของอมตะชางเหม่ยแล้วรีบเข้าไปในถ้ำ

น่ามหัศจรรย์ แม้จะอยู่ที่ก้นสระสวรรค์ แต่ภายในถ้ำกลับแห้งอย่างไม่น่าเชื่อ

“ให้ตายเถอะ ฉันเกือบจะฆ่าตัวตายแล้ว”

อมตะชางเหม่ยนั่งลงบนพื้น สาปแช่งด้วยความหงุดหงิด

เยี่ยชิวมองย้อนกลับไปที่ทางเข้าถ้ำ จมอยู่กับความคิด

“คิดอะไรอยู่ เจ้าหนู?” อมตะชางเหม่ยถาม

“ฉันกำลังคิดว่า ทำไมถ้ำที่ก้นสระสวรรค์นี้ถึงไม่มีน้ำล่ะ?”

อมตะชางเหม่ยดูประหลาดใจ “ไม่ได้สังเกตเหรอ?”

“สังเกตเห็นอะไร?” เยี่ยชิวถาม

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “ปรมาจารย์ได้จัดค่ายกลหลีกเลี่ยงน้ำไว้ที่ทางเข้า เพื่อไม่ให้น้ำไหลเข้ามา”

โอ้?

เยี่ยชิวเดินไปและสังเกตอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่ามีค่ายกลหลีกเลี่ยงน้ำที่ทางเข้าถ้ำจริงๆ

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “เมื่ออมตะต้งเสวียนมาที่นี่ ค่ายกลหลีกเลี่ยงน้ำนี้ก็มาถึงแล้ว ดังนั้นจึงเป็นเวลาอย่างน้อยสองสามร้อยปี"

เยี่ยชิวอุทานว่า “บุคคลที่สร้างค่ายกลนี้ จะต้องเป็นปรมาจารย์ที่ไม่ธรรมดา”

“เอาล่ะ หยุดเดินเตาะแตะได้แล้ว รีบไปหาเมืองทองคำกันเถอะ” อมตะชางเหม่ยลุกขึ้นจากพื้น เปิดไฟฉายแล้วเดินเข้าไปในถ้ำต่อไป

เยี่ยชิวเตือนจากด้านหลัง “ผู้อาวุโส ระวังตัวด้วย”

“ไม่เป็นไร โอ้ย……”

อมตะชางเหม่ยหยุดกะทันหัน ปล่อยเสียงร้องไห้อย่างเจ็บปวดออกมา

เยี่ยชิวกำหมัดของเขาทันทีและถามว่า “ผู้อาวุโส เกิดอะไรขึ้น?”

“หัวของฉันชน” อมตะชางเหม่ยบ่น

เยี่ยชิว “……”

อมตะชางเหม่ยยังคงบ่นต่อไปว่า “ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ใช่เพื่อฟื้นฟูความรุ่งโรจน์ของภูเขาหลงหู่ ฉันคงไม่มาที่สถานที่ที่พระเจ้าทอดทิ้งแห่งนี้”

เยี่ยชิวพูดติดตลกว่า “แล้วเราจะกลับไปยังไงล่ะ?”

“จนกว่าฉันจะได้สมบัติมา ฉันจะกลับไป” อมตะชางเหม่ยยังคงเดินไปข้างหน้า

ไม่กี่นาทีต่อมา

ทั้งสองก็ออกมาจากถ้ำ

“เจ้าหนู เรามาจากไหน?” อมตะชางเหม่ยมองไปข้างหน้า สีหน้าของเขาค่อนข้างว่างเปล่า

เยี่ยชิวก็ประหลาดใจเช่นกัน

เบื้องหน้าพวกเขา มีพื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่เท่ากับจัตุรัส

เต็มไปด้วยดอกไม้ป่า

กลิ่นหอมชวนหลงใหล

สดชื่น

หิ่งห้อยจำนวนนับไม่ถ้วนเต้นอยู่ท่ามกลางดอกไม้ ราวกับดวงดาวที่กระจัดกระจายจากท้องฟ้า

ทุกอย่างสวยงาม

ทุกอย่างเงียบสงบ

ทำคนหลงไหล

บุคคลที่แท้จริงของฉางเหม่ยรู้สึกตัวและพูดว่า “สถานที่แห่งนี้ดีจริงๆ ถ้าฉันตายที่นี่และถูกฝัง ฉันจะไม่ต้องกังวลเรื่องโจรปล้นศพ”

เยี่ยชิวเยาะเย้ย “ผู้อาวุโส ความกังวลของคุณนั้นไม่จำเป็น โจรหลุมศพจะไม่ขุดหลุมฝังศพของคุณ”

“ทำไม?”