บทที่ 952 คำเตือนดาบจักรพรรดิ คำลาของชางเหม่ย

เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมองและเห็นกำแพงเมืองทองคำที่อยู่ข้างหน้าห้าร้อยเมตร

ส่องแสงราวกับวิลล่าเล็กๆ

เปล่งประกายความงดงาม

ที่ไม่มีใครเทียบได้!

“เมืองทองคำ! ในที่สุดฉันก็พบเมืองทองคำแล้ว!”

อมตะชางเหม่ยตะโกนอย่างตื่นเต้น ตัวสั่นไปทั้งตัวเนื่องจากความตื่นเต้นสุดขีดของเขา

เยี่ยชิวก็ค่อนข้างประหลาดใจเช่นกัน เขาไม่ได้คาดหวังว่าเมืองทองคำในตำนานจะมีอยู่จริง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบกับความตื่นเต้นของอมตะชางเหม่ยแล้ว เยี่ยชิวดูสงบกว่ามาก ในขณะที่เขากำลังไตร่ตรองคำถามบางอย่างในใจ

ใครเป็นผู้สร้างเมืองทองคำแห่งนี้?

ทำไมถึงสร้างที่นี่?

และสมบัติล้ำค่าที่แท้จริงคืออะไร?

“เจ้าหนูมาเถอะ เราไปดูเมืองทองคำกันเถอะ”

สายตาของอมตะชางเหม่ยจับจองไปที่เมืองทองคำโดยไม่กะพริบตา ตอนนี้เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะเข้าไปในเมืองทองคำเพื่อค้นหาสมบัติอันล้ำค่า

ขณะที่เขาพูด อมตะชางเหม่ยก็ก้าวไปข้างหน้า

“เดี๋ยวก่อน”

จู่ๆ เยี่ยชิวก็คว้าแขนเสื้อของอมตะชางเหม่ย แล้วชี้ไปด้านข้างแล้วพูดว่า “ผู้อาวุโส คุณดูนั่นสิ มันคืออะไร?”

อมตะชางเหม่ยหันศีรษะและพบศิลาหินที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

บนศิลาจารึกไว้สองประโยค

“ก้าวหนึ่งก้าว เผชิญความตาย ถอยหลังหนึ่งก้าว อายุยืนร้อยปี!”

หลังจากอ่านแล้ว อมตะชางเหม่ยก็หัวเราะ “เจ้าหนู อย่ากลัวเลย”

“สองประโยคนี้เห็นได้ชัดว่ามีจุดมุ่งหมายเพื่อทำให้ผู้คนหวาดกลัว”

“ยิ่งกว่านั้น อมตะต้งเสวียนเคยมาที่นี่มาก่อน หากมีอันตรายจริงๆ เขาจะไม่สามารถออกไปได้”

เยี่ยชิวไม่ได้ผ่อนคลายความระมัดระวัง ในทางตรงกันข้าม ยิ่งอมตะชางเหม่ยพูดมากเท่าไร เขาก็ยิ่งระมัดระวังมากขึ้นเท่านั้น

“ผู้อาวุโส คุณเคยคิดเกี่ยวกับสิ่งหนึ่งหรือไม่ หากไม่มีอันตรายที่นี่จริงๆ แล้วทำไมอมตะต้งเสวียนไม่เอาสมบัติอันล้ำค่าออกไปในตอนนั้น?”

เยี่ยชิวพูด ดวงตาของเขาสแกนอย่างต่อเนื่องและสังเกตอย่างระมัดระวัง

“ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมอมตะต้งเสวียนไม่เอาสมบัติอันล้ำค่าไปในตอนนั้น แต่ฉันเชื่อว่าทั้งคุณและฉันก็ไม่ใช่คนอายุสั้นและเราจะไม่ตายที่นี่”

อมตะชางเหม่ยกล่าวพร้อมกับสั่นจากมือของเยี่ยชิว และก้าวเข้าสู่เมืองทองคำ

“ผู้อาวุโส……”

เยี่ยชิวต้องการห้ามปรามอมตะชางเหม่ย แต่ทันใดนั้นชายชราก็เร่งความเร็วและยิงไปข้างหน้าราวกับลูกศร

เมื่อสิ่งต่างๆ มาไกลขนาดนี้

เยี่ยชิวก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องติดตาม

ระหว่างทางออกของถ้ำและเมืองทองคำ ที่ดินเปล่าไม่มีพืชพรรณใดๆ มีระยะทางห้าร้อยเมตร

ตอนนี้อยู่ห่างจากเมืองทองคำเพียงสามร้อยเมตร

ทันใดนั้นเปลือกตาของเยี่ยชิวก็กระตุก และความรู้สึกไม่สบายใจก็พลุ่งพล่านอยู่ภายในตัวเขา

เขาหยุดทันที และตะโกนใส่อมตะชางเหม่ยที่อยู่ข้างหน้า “หยุด!”

อมตะชางเหม่ยหันกลับมาแล้วถามว่า “เจ้าหนู คุณเป็นอะไรไป ?”

“เราไม่สามารถไปต่อได้อีกแล้ว ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่อันตราย” เยี่ยชิวกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

อมตะชางเหม่ยมองไปรอบๆ แล้วถามว่า “อันตรายอยู่ที่ไหน ทำไมฉันถึงไม่สังเกตเห็นเลย?”

เยี่ยชิวพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่สบายใจมาก ฉันมีลางสังหรณ์ว่า ถ้าเราเดินหน้าต่อไป เราจะเผชิญกับอันตรายครั้งใหญ่”

อมตะชางเหม่ยหัวเราะ “เจ้าหนู ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นคนขี้ขลาดขนาดนี้”

“ฉันบอกแล้ว อย่ากลัวในสิ่งที่ตัวเองจิตนาการ”

“ฉันเป็นนักทำนายอันดับหนึ่งของโลก ถ้ามีอันตรายจริงๆ ฉันคงคาดการณ์ไว้นานแล้ว”