ตอนที่ 970
บทที่ 972 ยอดเสน่ห์หลิน
October 21, 2026
“ฆ่าคุณ?”
หลินจิงจื้อถามเยี่ยชิวด้วยความประหลาดใจ “คุณทำให้เยี่ยต้าเป่าขุ่นเคือง?”
“ฉันไม่เพียงแต่ไม่ทำให้เขาขุ่นเคืองเท่านั้น แต่ฉันไม่เคยพบเขาเลยด้วยซ้ำ” เยี่ยชิวกล่าว “แต่ฉันรู้ว่าเขามาหาฉัน”
อันที่จริง เยี่ยชิวก็สับสนมากเช่นกัน ทำไมเยี่ยต้าเป่าถึงต้องการฆ่าเขา?
เมื่อพูดถึงเรื่องนั้น เยี่ยต้าเป่าเป็นลูกชายของลุงสองของเขา และพวกเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน
“ฉันไม่รู้ว่าการฆ่าฉันเป็นความคิดของเยี่ยต้าเป่า หรือว่าเป็นความตั้งใจของลุงสอง?”
ความเย็นชาวาบในดวงตาของเยี่ยชิว
เขาได้ตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเยี่ยต้าเป่าที่แสดงด้วยตัวเองหรือเยี่ยหวู่เว่ยที่ต้องการฆ่าเขา ไม่ว่าในกรณีใด เนื่องจากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหลินจิงจื้อ เขาจะไม่มีวันปล่อยมันไปง่ายๆ
เยี่ยชิวกล่าวว่า “พี่หลิน โทรหาพี่ปิง เธอได้ยินมาว่าคุณถูกลักพาตัว และกังวลเรื่องความปลอดภัยของคุณมาก”
หลินจิงจื้อถามว่า “ไป๋ปิงรู้ได้อย่างไรว่าฉันถูกลักพาตัว?”
“ตอนที่ฉันได้รับโทรศัพท์จากซุนเมิ่งเจี๋ย ฉันอยู่กับพี่ปิง……” คำพูดของเยี่ยชิวถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์ของเขา
หยิบมันออกมาตรวจสอบ
เยี่ยชิวยิ้ม “พึ่งพูดถึง พี่ปิงก็โทรมา"
หลินจิงจื้อรับโทรศัพท์ แล้วพูดว่า “ไป๋ปิง เยี่ยชิวบอกฉันว่าคุณกังวลเรื่องความปลอดภัยของฉันมาก จริงไหม?”
“ฉันไม่ได้กังวลเกี่ยวกับคุณเลย” ไป๋ปิงพูดอย่างเย็นชา
หลินจิงจื้อหัวเราะเบาๆ “คุณ ดูห่างเหินแต่จริงๆ แล้วมีจิตใจอบอุ่น คุณบอกว่าคุณไม่กังวล แต่ลึกๆ แล้วคุณกังวลอย่างยิ่งสินะ”
“ไม่ต้องกังวล ฉันสบายดี”
“คืนนี้คุณมีเวลาไหม?”
“ทำไม?” ไป๋ปิงถาม
หลินจิงจื้อกล่าวว่า “มาที่บ้านของฉัน ฉันจะสอนท่าสักสองสามท่าให้คุณ แล้วเราจะได้ดูแลเยี่ยชิวด้วยกัน”
“ไร้ยางอาย!” ไป๋ปิงวางสายโทรศัพท์โดยตรง
หลินจิงจื้อมองไปที่เยี่ยชิวด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ก็พูดว่า "ที่รัก คุณก็เห็นมันเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าฉันไม่ต้องการ แต่ไป๋ปิงไม่ต้องการ”
เยี่ยชิวตอบว่า “พี่ปิงเป็นคนไม่กล้าขนาดนั้น”
“หมายความว่าไง? คุณกำลังบอกว่าฉันหน้าด้านเหรอ?” หลินจิงจื้อ กล่าวว่า “ฉันไม่ได้เป็นคนหน้าด้าน ฉันแค่ชอบเรื่องบนเตียง”
คุณกล้าพูดแบบนี้เหรอ?
เยี่ยชิวตกตะลึง
โดยทั่วไปแล้ว ผู้หญิงส่วนใหญ่มักถูกคนอื่นรังเกียจโดยใช้คำนี้ ในทางกลับกัน หลินจิงจื้อใช้คำนี้เพื่ออธิบายตัวเองจริงๆ
อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้ผิดทั้งหมด เธอเป็นเหมือนสุนัขจิ้งจอก บนเตียงจริงๆ
หลินจิงจื้อกล่าว “ฉันไม่มีทางเลือก ฉันแค่สวยและหุ่นดีมาก คุณโชคดีจริงๆ ที่ได้พบฉัน เจ้าตัวแสบตัวน้อย คุณสะสมกรรมดีมาแปดชั่วอายุคนเพื่อให้มีคนแบบฉัน”
ประเด็นนี้ เยี่ยชิวก็เห็นด้วย
ในช่วงชีวิตนี้ การมีผู้หญิงอย่างหลินจิงจื้อ เขามีความโชคดีจากบรรพบุรุษอย่างแท้จริง
สำหรับผู้ชายคนใดก็ตาม การได้มีผู้หญิงอย่างหลินจิงจื้อ จะทำให้พวกเขาพูดได้คำเดียวว่า “ชีวิตนี้ไม่เสียใจเลย”
“เยี่ยชิว ฉันอยากจะคุยกับคุณเกี่ยวกับอะไรบางอย่าง”
ท่าทางของหลินจิงจื้อเริ่มจริงจังขณะที่เธอพูดว่า “ฉันสงสัยว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเมิ่งเจี๋ย”
“โอ้?” เยี่ยชิวแสร้งทำเป็นไม่รู้และถามว่า "เธอเป็นอะไรไป"
“ไม่กี่วันมานี้ฉันรู้สึกเหมือนมีคนอยู่ในห้องของฉัน และตู้เสื้อผ้าของฉันก็ถูกงัดแงะ ฉันสงสัยว่าเป็นเมิ่งเจี๋ย” หลินจิงจื้อกล่าว
“เพราะว่ายกเว้นวันนี้ ช่วงนี้เมิ่งเจี๋ยออกจากงานเร็วกว่าฉัน”
“สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันงงก็คือ จุดประสงค์ของเมิ่งเจี๋ยในการทำเช่นนี้คืออะไร?”
“มาพูดถึงความมั่งคั่งทางวัตถุกันดีกว่า ตู้เสื้อผ้าของฉันมีเสื้อผ้าเพียงบางส่วนเท่านั้น และไม่มีอะไรมีค่าเลย”
“นอกจากนี้ เมิ่งเจี๋ยก็ไม่ขาดเงิน ฉันให้เธอสองสามล้านทุกปี และเธอก็มีหุ้นในบริษัทด้วย”
“เยี่ยชิว ช่วยฉันวิเคราะห์เรื่องนี้หน่อย ทำไมเมิ่งเจี๋ยถึงทำเช่นนี้?”
เยี่ยชิวหัวเราะเบาๆ “บางทีเธออาจจะชอบคุณ”
หลินจิงจื้อกลอกตา “เมิ่งเจี๋ยเป็นผู้หญิง เธอจะสนใจฉันได้ยังไง?”
“ฉันเคยถามเธอไปแล้วว่า เธออยากแต่งงานกับผู้ชายแบบไหนในอนาคต?”