บทที่ 973 วันตายของนายน้อยเหลียง

จู่ๆ ห้องชุดประธานก็ถูกเตะเปิดออก มีร่างหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก

เยี่ยชิว!

ม่านตาของเยี่ยต้าเป่าและเหลียงเหวินเย่ว์หดตัว

แม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยเห็นเยี่ยชิวมาก่อน แต่ก็เห็นรูปถ่ายของเขาในไฟล์และจำเขาได้ตั้งแต่แรกเห็น

เมื่อเห็นเยี่ยชิวตามหาพวกเขา เยี่ยต้าเป่าก็รู้ว่าหวงหราน ทรยศเขา และสาปแช่งในใจ “เจ้าวายร้ายนั่น เขาขายฉันไปแล้วจริงๆ”

“และเสี่ยวอู่ ไม่สามารถแม้แต่จะฆ่าและปกปิดมันได้ ขยะที่ไร้ประโยชน์”

“พวกแกรอก่อน ฉันจะฆ่าพวกแกเมื่อมีโอกาส!”

เวลาเดียวกัน

เยี่ยต้าเป่าก็ตกตะลึง เยี่ยชิวพบพวกเขาที่นี่ หมายความว่าเขารู้จักผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังการลักพาตัวหลินจิงจื้อแล้ว เมื่อคิดถึงทักษะที่ผิดปกติของเยี่ยชิว หัวใจของเขาก็ชักกระตุก

จะทำอย่างไร?

เยี่ยต้าเป่าคิดวิธีแก้ปัญหาอย่างรวดเร็ว

เยี่ยชิวเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว เหลือบมองเยี่ยต้าเป่าและเหลียงเหวินเย่ว์แล้วถามว่า “ใครคือ เยี่ยต้าเป่า?”

ในความเป็นจริง เขาจำเยี่ยต้าเป่าได้นานแล้ว

เนื่องจากลักษณะของเยี่ยต้าเป่า คล้ายกับผู้อาวุโสเยี่ยเล็กน้อย

“ฉันคือเยี่ยต้าเป่า”

เยี่ยต้าเป่าแสร้งทำเป็นสงบและทำราวกับว่าเขาไม่รู้จักเยี่ยชิว โดยถามว่า “คุณเป็นใคร?”

เยี่ยชิวตบเยี่ยต้าเป่าทั่วใบหน้า

เพี๊ยะ!

ทันใดนั้น รอยฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเยี่ยต้าเป่า

เยี่ยชิวพูดอย่างเย็นชา “คุณกล้าลักพาตัวผู้หญิงของฉัน และคุณไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร?”

เยี่ยต้าเป่าเป็นบุตรชายของชายที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศจีน และเมื่อประกอบกับภูมิหลังของเขาในตระกูลแรกของปักกิ่ง เขาเคยเป็นบุคคลที่ได้รับการยกย่องอย่างสูง ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็ตาม เขาไม่เคยประสบกับความอัปยศอดสูเช่นนี้มาก่อน

ความโกรธก็เพิ่มสูงขึ้น

“คุณกล้าตีฉันเหรอ?” เยี่ยต้าเป่ากัดฟัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ฉันไม่เพียงกล้าตีคุณเท่านั้น คุณเชื่อไหมว่าฉันกล้าฆ่าคุณด้วย?” เยี่ยชิวยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวสะอาดซึ่งทำให้ผู้คนใจเต้นแรง

เยี่ยต้าเป่าปิดหน้าของเขา หลายครั้งที่เขาต้องการพูด แต่ในที่สุดเขาก็กลั้นไว้

เขากลัวที่จะยั่วยุเยี่ยชิว

เยี่ยชิวกล้าฆ่าผู้คนจากเมืองต้องห้าม กล้าทำให้เซียวชิงตี้พิการ กล้าเผชิญหน้ากับไป๋ยวี่จิง แล้วเยี่ยชิวจะไม่กล้าทำอะไรอีกล่ะ?

ขณะนี้ เหลียงเหวินเย่ว์ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เยี่ยต้าเป่า กล่าวว่า “เพื่อน มาคุยกันเถอะ สุภาพบุรุษจะยุติข้อพิพาทโดยไม่ต้องใช้ความรุนแรง...…”

ปัง!

ขวดไวน์แดงหล่นลงบนหัวของเหลียงเหวินเย่ว์

“คุณเป็นคนแบบไหน? คุณมีคุณสมบัติพอที่จะพูดถึงคำว่า สุภาพบุรุษต่อหน้าฉันหรือเปล่า?”

เหลียงเหวินเย่ว์ถูกขวดไวน์ฟาด หัวมีเลือดออก แต่เขาก็ไม่ได้โกรธ

หรือบางทีเขาระงับความโกรธและไม่แสดงออกมา

“เยี่ยชิว บางสิ่งไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการใช้ความรุนแรง มานั่งคุยกันเถอะ!” เหลียงเหวินเย่ว์กล่าว

“ฉันมาหาพวกคุณ เพื่อพูดคุยดีๆ กับพวกคุณ” เยี่ยชิวกล่าว

เหลียงเหวินเย่ว์คิดว่าเยี่ยชิวไม่ต้องการเจาะลึกปัญหา จึงเช็ดเลือดออกจากใบหน้า ลุกขึ้นยืนและยื่นมือขวาออกไปแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรว่า “เยี่ยชิว ให้ฉันแนะนำตัวเองก่อน ฉันคือ เหลียงเหวินเย่ว์จากตระกูลเหลียงในปักกิ่ง”

เยี่ยชิวจับมือขวาของเหลียงเหวินเย่ว์และยิ้มอย่างเย็นชา “ตระกูลเหลียงของคุณแข็งแกร่งมากหรือเปล่า?”

“ก็พอตัว……” ก่อนที่เหลียงเหวินเย่ว์จะพูดจบประโยค เขาก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่มือขวา ตามด้วยเสียงแตก

แคร็ก!

เยี่ยชิวหักนิ้วมือขวา