บทที่ 991 ยาอายุวัฒนะพันปี

จู่ๆ ชงซวีเต้าเหรินก็เงยหน้าขึ้นมอง

เขาเห็นเยี่ยชิวยืนขึ้น จับมือเป็นครึ่งวงกลมแล้วผลักออก ทำให้เกิดหลุมลึกบนพื้นพร้อมกับเสียงดังปัง

ทันใดนั้นใบหน้าของชงซวีเต้าเหริน ก็รู้สึกร้อนผ่าวราวกับว่าเขาถูกตบ

ซั่งเจินอุทานว่า “อาจารย์ ผู้นำเยี่ยได้การเคลื่อนไหวท่าที่สองแล้ว”

“หุบปาก!” ชงซวีเต้าเหรินคำราม “ฉันไม่ได้ตาบอด คุณต้องบอกไหม?”

ซั่งเจินปิดปากด้วยความน้อยใจ

ซั่งหลิงเจินเหรินมองเยี่ยชิวด้วยความประหลาดใจและพูดว่า “พรสวรรค์ด้านการต่อสู้ของผู้นำเยี่ยช่างน่ากลัวจริงๆ”

“ฮึ่ม แม้ว่าพรสวรรค์ของเขาจะน่ากลัว แต่ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะสามารถสรุปกระบวนท่าที่สามได้……”

ก่อนที่ชงซวีเต้าเหรินจะพูดจบประโยค เขาก็เห็นเยี่ยชิวผลักมือขวาของเขาออกไป

มันอาจจะเป็น?

รูม่านตาของชงซวีเต้าเหรินหดตัว และมีเสียงดังดังก้องอยู่ในหู

“บูม!”

หลุมลึกอีกหลุมหนึ่งปรากฏขึ้นบนพื้น

อะไรนะ?

ชงซวีเต้าเหรินเต็มไปด้วยความตกใจ “เด็กคนนี้ได้กระบวนท่าที่สามได้เช่นกัน?”

ซั่งเจินมองด้วยความชื่นชมกล่าวว่า “ผู้นำเยี่ยเป็นอัจฉริยะที่ชั่วร้ายจริงๆ”

ซั่งหลิงเจินเหรินสะท้อนว่า “ผู้นำเยี่ยมีพลังมากเกินไป ด้วยพรสวรรค์ของเขา ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เขาอาจจะไม่มีใครเทียบได้ในโลก”

“ไม่มีใครเทียบได้ในโลกนี้? ฮืม คุณคิดว่าเขาเป็นคนเดียวในโลกเหรอ?” ชงซวีเต้าเหรินกล่าวว่า “เว้นแต่เขาจะเข้าใจท่าไทเก๊กทั้งสิบสามที่สมบูรณ์ บางทีเขาอาจจะกลายเป็นผู้ไม่มีใครเทียบได้ในอนาคต”

“ในความคิดของฉัน แม้เขาจะมีพรสวรรค์ที่น่าประหลาดใจ แต่สามกระบวนท่าก็ถือว่ามีขีดจำกัดแล้ว”

“ฉันไม่อยากจะเชื่อว่า เขาสามารถอนุมานท่าที่เหลือทั้งสิบแบบได้”

ซั่งเจินกล่าวว่า “อาจารย์ ผู้นำเยี่ยสามารถอนุมานสองท่าถัดไปจากท่าเดียวในคู่มือ บางทีเขาอาจจะสามารถสรุปท่าที่เหลืออีกสิบท่าได้จริงๆ"

ชงซวีเต้าเหรินหัวเราะเยาะ “ถ้าเขาสามารถสรุปท่าที่เหลืออีกสิบท่าได้ ฉันจะไปกินขี้”

ซั่งหลิงและซั่งเจินมองไปที่ชงซวีเต้าเหรินในเวลาเดียวกัน

พวกเขารู้ว่าจิตใจของอาจารย์พังทลายลง

เป็นที่เข้าใจได้ว่า อาจารย์เป็นหัวหน้ารุ่นของสำนัก ซึ่งเป็นมหาอำนาจที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่ต่อหน้าเยี่ยชิว เขาถูกบดขยี้โดยสิ้นเชิง

ใครๆ ก็คงมีสภาพจิตใจที่ทรุดโทรมในสถานการณ์เช่นนี้

ซั่งหลิงเจินเหรินเตือนอย่างกรุณาว่า “อาจารย์ อย่าพูดสรุปมากนัก จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผู้นำเยี่ยอนุมานท่าที่เหลือทั้งสิบแบบจริงๆ...…”

“มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!”

ชงซวีเต้าเหรินกล่าวว่า “บางทีพรสวรรค์การต่อสู้ของฉันก็อาจไม่มาก แต่อย่าลืมว่าอู่ตาน ครั้งหนึ่งเคยสร้างอัจฉริยะด้านการต่อสู้ขึ้นมา”

“อัจฉริยะผู้นี้เริ่มศิลปะการต่อสู้เมื่ออายุห้าขวบ เข้าสู่เต๋าเมื่ออายุเจ็ดขวบ และกลายเป็นมหาอำนาจระดับแนวหน้าของโลกเมื่ออายุสิบขวบ”

“ตอนอายุสิบห้า เขาไม่มีใครเทียบได้ในโลกนี้”

“ในวันเกิดปีที่สิบแปดของเขา เขาได้เป็นหัวหน้าของอู่ตาน”

“อย่างไรก็ตาม แม้แต่อัจฉริยะคนนี้ เพื่อที่จะสรุปไท่เก๊กสิบสามท่าที่เหลืออีกสิบสองท่า ใช้เวลาเกือบร้อยปีและในที่สุดก็จากไป”

“คุณยังคิดว่าพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ของเยี่ยชิว นั้นน่าทึ่งกว่าอัจฉริยะอู่ตานนี้หรือไม่?”

“ฉันคิดว่าผู้นำเยี่ยน่าทึ่งกว่ามาก” ซั่งเจินเพิ่งพูดจบ เขาถูกชงซวีเต้าเหรินจ้องมอง

ดวงตาของชงซวีเต้าเหรินเย็นชามาก

ซั่งหลิงเจินเหรินกล่าวอย่างรวดเร็วว่า “ศิษย์น้อง อย่าพูดโดยประมาท อัจฉริยะอู่ตาน ในคำพูดของอาจารย์คือบรรพบุรุษของอาจารย์”

“ฉันรู้” ซั่งเจินกล่าวว่า “ผู้นำเยี่ยสรุปท่าสามท่าได้ในเวลาอันสั้น นั่นไม่น่าทึ่งไปกว่าอัจฉริยะที่อาจารย์พูดถึงเหรอ?”

“คุณลูกศิษย์ที่ไม่เชื่อฟัง!” ชงซวีเต้าเหรินโกรธมาก อยากจะโต้กลับ แต่พบว่าตัวเองทำไม่ได้

หากเปรียบเทียบเช่นนี้ ดูเหมือนว่าเยี่ยชิวจะโดดเด่นกว่าบรรพบุรุษจริงๆ

ซั่งเจินกล่าวต่อ “อาจารย์ ฉันจะไม่ซ่อนมันไว้จากคุณ ฉันหวังว่าผู้นำเยี่ยจะสามารถอนุมานท่าที่เหลือทั้งสิบแบบได้เช่นกัน”

“ท้ายที่สุดแล้ว ไท่เก๊กสิบสามท่าเป็นศิลปะการต่อสู้ที่ไม่มีใครเทียบได้ของอู่ตานเรา”